Σημεία του καιρού της καραντίνας

Τι να πρωτογράψεις για την εμπειρία που ζει το μεγαλύτερο μέρος του πλανήτη; Λόγω της γνωστής πανδημίας έχουμε αναγκαστεί να μένουμε μέσα βιώνοντας μια καθημερινότητα που για το μεγαλύτερο μέρος του πληθυσμού είναι παντελώς άγνωστη. Οι πολλές ώρες σπίτι, η ειδική άδεια για να βγεις έξω, τα ακόμη αυστηρότερα πρόστιμα ειδικά αυτές τις γιορτινές (not) μέρες, η άγνοια και η απαισιοδοξία για το αύριο έχουν δημιουργήσει μια πρωτοφανής ερήμωση έξω και μια αίσθηση ότι η εποχή των βεβαιοτήτων έχει προσπεραστεί οριστικά. Από την άλλη, η ίδια η πραγματικότητα ως συνήθως μας επιφυλάσσει και τη φωτεινή πλευρά της. Η “φύση”, με εισαγωγικά καθώς εκ του αποτελέσματος δε μπορεί να θεωρηθεί κάτι το ξεχωριστό από αυτό που το ανθρώπινο είδος έχει εγκαθιδρύσει βίαια σε όλη την γη, παίρνει τις βαθιές ανάσες της και εμείς με τη σειρά μας έχουμε άπλετο ελεύθερο χρόνο να διαχειριστούμε.

Σίγουρα το τελευταίο ούτε ισχύει για όλους, ούτε λέει κάτι από μόνο του. Πάντως, αν αφεθούμε αυτό τον καιρό σε μια παθητικότητα μπρος στα λεπτά που κυλούν, όταν θα επανέλθουμε στην όποια κανονικότητα, μάλλον θα νιώθουμε πιο αδρανείς από ό,τι νιώθαμε πριν την καραντίνα. Για να σπάσει όλο αυτό χρειάζεται να μείνουμε όσο γίνεται πιο δημιουργικοί και δραστήριοι και τα παραδείγματα που ακολουθούν, αν και ανόμοια μεταξύ τους, κινούνται σε αυτή την κατεύθυνση. Ξεπήδησαν την περίοδο της καραντίνας στη παγκόσμια μουσική σκηνή, θυμίζουν το χτες, επαναφέρουν την ανάγκη για δημιουργία σήμερα και αφήνουν χαραμάδες ελπίδας για το αύριο.

Όλα δεν ξεκινούν με ένα ερωτικό τραγούδι; Με την ανάγκη να εκφραστείς για κάτι προσωπικό, ειδικά όταν αυτό δεν πήγε όπως θα ήθελες; Η εικόνα του Troy Von Balthazar με την κιθάρα στο δωμάτιο του, όπου ερμηνεύει μόνος παλιά τραγούδια των Chokebore, θυμίζει πολλούς άλλους, οι οποίοι την περίοδο που ζούμε κάνουν ακριβώς το ίδιο. Εδώ όμως αυτή η μοναξιά δεν είναι μοναχική, δεν είναι σιωπηλή. Παραμένει ατομική, αλλά εκφράζει την ανάγκη για μοίρασμα, όχι μόνο από την πλευρά του πομπού, αλλά και του δέκτη, εν προκειμένω της δέκτριας.

Τα παράθυρα αυτές τις μέρες συμβολίζουν το μοίρασμα της ίδιας καθημερινότητας διαφορετικών ανθρώπων. Αυτό που βλέπουμε εμείς, βλέπουν και οι απέναντι και παρ’ όλες τις διαφορές στις εικόνες αυτό που πρωτίστως βλέπουμε όλοι είναι η αντανάκλαση του τζαμιού σε αυτό που αποκαλούμε σπίτι, καθώς έξω δεν υπάρχει σχεδόν καμία κίνηση για να μας τραβήξει το μάτι. Η συλλογή WorldWideWindow, που φτιάχτηκε με την πρωτοβουλία του Ιταλού Neel για την βοήθεια του Ερυθρού Σταυρού, έχει στο εξώφυλλο τη θέα από τα παράθυρα των 56 μουσικών που συμμετέχουν σε αυτήν. Κάθε παράθυρο από μόνο του φαντάζει πανομοιότυπο και συνηθισμένο, όλα μαζί όμως συνθέτουν μια κοινή εικόνα με ένα κοινό χαρακτηριστικό, ότι όλα τα παράθυρα είναι ανοικτά!

Σίγουρα η καθημερινότητα δεν έχει μια μόνο ανάγνωση, ούτε χαρακτηρίζεται μονοκόμματα από τυχαίες συμπεριφορές που έτυχε να βιώσουμε με τους γύρω μας αυτή την περίοδο. Μια όψη της είναι αυτή της έκφρασης μιας πλευράς μας που βλέπει με καλό μάτι κάποιον που θέλει βοήθεια ή έχει ανάγκη. Πάνω σε αυτό το αίσθημα οι Manic Street Preachers αποφάσισαν να δώσουν δύο συναυλίες τον ερχόμενο Δεκέμβρη, μια χωρίς εισιτήριο αποκλειστικά για το προσωπικό και τις οικογένειες αυτών που δουλεύουν στα νοσοκομεία της χώρας τους και μια όπου όλα τα έσοδα από την πώληση των εισιτηρίων να πάνε στην ενίσχυση του προσωπικού αυτού. Το γεγονός ότι η πρώτη είναι ήδη κλεισμένη και η δεύτερη sold out αποδεικνύει ότι από τα παθητικά παλαμάκια στα μπαλκόνια, προτιμότερες είναι ορισμένες πράξεις, οι οποίες έχουν μια κάποια αξία.

Ανάγκη και βοήθεια έχουν ως εργαζόμενοι και πολλοί άλλοι. Ένας τομέας εργαζομένων που πλήττεται σε τεράστιο βαθμό, χωρίς βεβαίως να υποτιμάται κάποιος άλλος ή να μπαίνει εδώ ιεραρχικά, είναι αυτός της διασκέδασης. Χαρακτηριστικά, κάμποσες χιλιάδες απασχολούνται στα club του Βερολίνου και αυτή την περίοδο έχει εκφραστεί μια αγωνία για το πως θα τα βγάλουν πέρα. Ως άμεση απάντηση η dance κοινότητα ανεβάζει σωρηδόν διαδικτυακά dj set, ώστε να ευαισθητοποιηθεί κόσμος για το θέμα. Περισσότερα μπορείτε να βρείτε σε αυτήν εδώ τη φόρμουλα που έφτιαξε το Resident Advisor.

H Touch ως ένα σημαντικός πυρήνας της πειραματικής σκηνής βάζει το ζήτημα με πιο επιτακτικό τρόπο, καθώς διαβλέπει ότι, όπως και σε άλλους χώρους, αύριο τίποτα δεν θα είναι το ίδιο στη μουσική βιομηχανία, μικρή και μεγάλη, με την επιβίωση πολλών σχημάτων να κρίνεται ως αβέβαιη. Για αυτό και δημιούργησε την Touch Isolation, μια απόπειρα για συλλογή χρημάτων μέσω της εγγραφής σε μια φόρμουλα όπου θα προσφέρεται νέο υλικό από καλλιτέχνες της Touch .

Πέραν αυτών των κινήσεων ευτυχώς η μουσική κοινότητα δεν περιορίζεται στα δικά της χωράφια. Για παράδειγμα, η Helena Hauff, μεταξύ πολλών άλλων, μας παρέδωσε πριν λίγες βδομάδες ένα διασκεδαστικό σετ από το δωμάτιο της με σκοπό την οικονομική στήριξη της Global Foodbanking Network. Ακόμη και εντελώς συμβολικά σίγουρα είναι θετικές τέτοιου είδους κινήσεις!

Η ζωή πάντως δεν σταματάει. Όπως και σε άλλους χώρους των τεχνών, έτσι και στη μουσική υπάρχει μια κινητικότητα και μια προσπάθεια να βγει προς τα έξω μια δημιουργικότητα, που όχι μόνο θα υποκαταστήσει μια “κανονικότητα” μουσικής παραγωγής ή συναυλιών, αλλά θα δώσει πιθανόν μια άλλη ανάγνωση πάνω στην εποχή που ζούμε. Μεταξύ πολλών τέτοιων προσπαθειών ξεχωρίζουμε την αξιοθαύμαστη διάθεση της United We Fly να συνεχίσουν την διοργάνωση live δρώμενων, με διαδικτυακό βέβαια τρόπο, με τους Afformance να μας κλείνουν ραντεβού για τις 24.4.

Επίσης, το ράδιο Music Society έχει προχωρήσει σε ειδικά μιξ με τον αρκούντως επεξηγηματικό τίτλο Quarantine Mixtapes.

Όσον αφορά την προσφορά νέας μουσικής, εν μέσω πολλών κυκλοφοριών που θα έβγαιναν έτσι κι αλλιώς, ξεχωρίζουν αυτές που έχουν ως έναυσμα τις συνθήκες καραντίνας που ζούμε σήμερα, όπως το νέο άλμπουμ των Tiger Lillies με τίτλο Covid-19

…καθώς και η συλλογή της Katuktu Collective όπου συμμετέχουν, μεταξύ άλλων, η Ekin Fil και ο Aidan Baker.

Για κλείσιμο αυτού του ιδιαίτερου αφιερώματος έχουμε τον Henry Rollins, που έχει ξεκινήσει μια σειρά χορταστικών ραδιοφωνικών εκπομπών από το δωμάτιο του. Επιστρέφουμε από εκεί που ξεκινήσαμε, από ένα δωμάτιο κάπου πολύ μακριά, με τη μουσική όμως να μας φέρνει κοντά.


Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.