Troy Von Balthazar – …Is With The Demon (vicious circle)

 

“I wanna be tropical, find all my powers, move to Hawaii, die in the flowers.” Με αυτόν τον κατατοπιστικό στίχο ξεκινά η «βαρκαρόλα» του Troy, του Χαβανέζου στην καταγωγή τραγουδιστή και στιχουργού των Chokebore. Μιας μπάντας που ποτέ δεν κατέκτησε τα πλήθη αλλά όσοι-ες την ανακάλυψαν στα 90’s, έδειξαν οκνηρές αντιστάσεις απέναντι στην πνευματώδη κιθαριστική επέλαση της, ειδικά όταν βρέθηκαν αντιμέτωποι με το αψεγάδιαστο Taste For Bitters.

Μετά από την πρόσφατη επανένωση τους (και αυτοί;!) ο τύπος συνεχίζει απτόητος με τον τέταρτο προσωπικό του δίσκο, κάνοντας μας να ξεχάσουμε που μας άφησε πριν, προς τα που οδεύει και σχεδόν ποια ακριβή χρονιά έχουμε! Όντας αφοπλιστικά ειλικρινής όταν δηλώνει πως το μόνο που διαθέτει είναι μια βαλίτσα και μια κιθάρα, γυρνά ανά τον κόσμο, χαρίζοντας στίχους του από κομμάτια που δεν έχουν κυκλοφορήσει ακόμα και φτιάχνοντας μια γλυκιά και ανεπιτήδευτη μουσική. Πολύ πιθανόν να τον πετύχετε στο Βερολίνο όπου πλέον διαμένει (και αυτός;!) ή στην γαλλική επαρχία, να σκαρώνει στίχους με βάση τις εικόνες που συναντά σε μια τυχαία ποδηλατάδα του.

Όλα τα παραπάνω, ως αίσθηση, περιέχονται εδώ, απογυμνωμένα, εναλλάσσοντας στην σειρά ακουστικά κομμάτια με διακριτικά ενορχηστρωμένα. Αν και η μουσική του αυτή τη φορά διαφέρει από αυτήν που περικλειόταν στο προ διετίας εξαίρετο How To Live On Nothing, παραμένουν συγκεκριμένα στοιχεία που την χαρακτηρίζουν, αν και εδώ απλά υπερτονίζονται. Αρχικά ο δημιουργός δεν έχει στόχο την απευθείας κάλυψη της απόστασης μεταξύ πομπού-δέκτη της ακροάσεως, αλλά σεμνά δίνει την ευκαιρία και στις δυο πλευρές να κάνουν τα βήματα προσέγγισης που χρειάζονται. Σαν ένα ανέμελο σφύριγμα που ενώ από μακριά φαντάζει αφηρημένο, πλησιάζοντας το σου αποκαλύπτει ένα οικείο τραγούδι, ο συγκεκριμένος δίσκος αναδεικνύεται στον πιο συνεκτικό και λιτό της προσωπικής του πορείας. Χωρίς να κλείνει το μάτι στην μελαγχολία ή την pop αθωότητα, όπως συνήθιζε παλαιότερα, κάνει να στέκεται αμήχανα η μοναδική στιγμή που ξεφεύγει ένα παραπάνω χαμογελάκι, όπως βγαίνει στο τελευταίο bonus κομμάτι “Curses”.

Ακούγοντας αυτό εδώ το ακυκλοφόρητο κομμάτι, είχα άλλη προσδοκία για το τί θα ακούσω στη νέα του δουλειά. Ομολογώ όμως τελικά πως με κέρδισε με την υπόγεια ενέργεια του και την εξόφθαλμη αθωότητα του. Αυτό που εν τέλει καταφέρνει να περιγράψει είναι αυτές οι αμετάφραστες συγκινήσεις που προσφέρει μια περιπλάνηση, οι οποίες σου χαρίζουν το χαμόγελο της ευχαρίστησης καθώς επιστρέφεις σπίτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s