Loscil – Equivalents (kranky)

Όπως υπάρχουν εικόνες που φωτίζονται μόνο στο σκοτάδι ως άλλα απότοκα νυχτών, μυστικών και άλλων δαιμονίων, έτσι υπάρχουν και μουσικές που γίνονται αντιληπτές κάτω από συγκεκριμένες συνθήκες ακρόασης. Welcome to headphone music! Υπάρχει μια τέτοια λεπτεπίλεπτη σύγκρουση ηχητικών κυμάτων και υπόγειων ρευμάτων και στο νέο άλμπουμ του Loscil όπου μια ακρόαση στα πεταχτά δεν το βοηθά να απλώσει επ’ ουδενί τις αρετές του. Αλλά που κολλάει όλο αυτό στη μέση ενός καλοκαιριού οπουδήποτε;

Κι όμως αυτή η σύνθεση αργών ήχων απέναντι στις κινήσεις μιας φύσης που υπακούει στο αεράκι του Αυγούστου δημιουργεί τη δική της όαση ηρεμίας. Ένα ξεφύσημα ακολουθεί κάθε κομμάτι του δίσκου αυτού το οποίο είναι σαν να αποτελεί μια σύντομη αποτύπωση όλου του υλικού. Μια μελωδικότητα σίγουρα κρύβεται πίσω από όλα αυτά, όπως και αρκετοί λόγοι ώστε όχι μόνο να καταβυθιστούμε στη συγκεκριμένη δουλειά αυτού του Καναδού δημιουργού, αλλά και να καταπιαστούμε με όλο το έργο του.

As there are images illuminating only in the dark as if they were offsprings of the night, secrets and other deamons, so there are music that can be understood under certain listening circumstances. Welcome to headphone music! There is such a subtle collision of sound waves and underground currents in the new album of Loscil which if you just listen unattentively you don’t let it unwind its virtues at all. But where does all of this fit in the middle of summer?

Yet, that slow composition opposed to the nature’s movements, submitting itself to the august breeze, creates your own oasis of calmness. An exhale follows every track of the record which is the fingerprint of the whole record. The melody is certainly behind it, along with other reasons why we should not only dive into this very work of this Canadian creator, but to look through all of his work.


Bob Coltrane/Μπάμπης Κολτράνης

Translation: Θάνος Θ

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Greg Sage – Straight Ahead

Οι Wipers είναι ξεκάθαρα μια μπάντα που δύσκολα ξεχνάς με το που την ακούσεις. Η φωνή τους, ο Greg Sage, ήταν η φωνή εκείνων που στέκονταν απέξω και τολμούσαν να βλέπουν την πραγματική πλευρά της κοινωνικής γυάλας που χτιζόταν στην εποχή τους. Ασυμβίβαστος και καθόλου αυτοκαταστροφικός, όπως πρόσταζε τότε το στυλ του punk/rock/post punk, συνδύασε, ίσως πρώτος, την προσωπική γραφή με τις κοινωνικές αναφορές σηματοδοτώντας την αλλαγή των γενιών από τα αγωνιστικά seventies στα εσωτερικά eighties. Και τα λόγια γινόντουσαν πράξεις! Ήταν εξάλλου τόσο δυνατά που δε θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Ο ίδιος βοήθησε έμπρακτα άλλες μπάντες και έμεινε πιστός στις diy καταβολές του.

Μεταφερόμενοι στο 1985, μετά το πέρας της αγίας δισκογραφικής τριάδας της μπάντας του, ήρθε το πρώτο προσωπικό του άλμπουμ που γέννησε τον τρόπο να παίζεις ακουστικά punk rock (όχι μόνο σε ξεχωριστά κομμάτια, αλλά σε μορφή ολοκληρωμένου άλμπουμ). Δεν ήταν όμως μόνο αυτό, καθώς αυτός ο συγκερασμός πολλών ειδών (americana-post punk-punk) στάθηκε η βάση για να γράψει ένα μεστό σύνολο άπταιστων συνθέσεων. Ακούγοντας για παράδειγμα το “Soul’s Tongue” (κι όχι μόνο αυτό) με τους ανατριχιαστικούς του στίχους δεν γίνεται να μη σου έρθει στο νου το ντεμπούτο του Mark Lanegan και επίσης η προσέγγιση του Kurt Cobain στο MTV Unplugged των Nirvana. Το γεγονός ότι οι δύο αυτοί δεν τόλμησαν να διασκευάσουν κάποιο κομμάτι από το Straight Ahead, σε αντίθεση με τους Dinosaur Jr και τον Ryan Adams, δείχνει μάλλον τον απόλυτο σεβασμό τους στο έργο αυτό, τον οποίο κι εμείς με τη σειρά μας οφείλουμε να επιδείξουμε!

Wipers is clearly a band that you can hardly forget once you listen to it. Their voice, Greg Sage, was the voice of those who stood out and dared to see the real side of the social glass that was built in their time. Incompatible and not at all self-destructive, as punk / rock / post-punk style back then, he combined, perhaps first, personal writing with social references marking the change of generation from the racing ‘70s to the inner ‘80s. And words were deeds! It was, after all, so loud that it couldn’t be done otherwise. He also helped practically other bands himself and remained true to his DIY backgrounds.

Transferred to 1985, after the end of the “Holy Trinity” of his band, his first personal album came out, which gave birth to the way of playing acoustic punk. But it wasn’t just that, as that mixing of many kinds (americana-post punk-punk) was the basis of writing a set of proficient compositions. Listening for example “Soul’s Tongue” (and not only that) with its haunting lyrics, you instantaneously think of Mark Lanegan’s debut and Kurt Cobain’s approach to Nirvana’s MTV Unplugged. The fact that these two did not dare to adapt a piece from Straight Ahead, unlike Dinosaur Jr. and Ryan Adams, rather show the utmost respect in this work, which we in turn owe to show off!

Mark Lanegan – The Winding Sheet (listen)

Nirvana – MTV Unplugged (listen)

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Against the silence VIII

Άλλο ένα καλοκαίρι έφτασε, για να εντείνει την ανάγκη του καθέν@ μας για το φευγιό, προς μια κατεύθυνση που δεν είναι πάντα γνωστή. Το απρόβλεπτο και το απροσδόκητο αποτελούν άλλωστε, ζητούμενα κάθε θερινής συγκυρίας. Αναζητάμε το αιφνίδιο, κι ας μην γνωρίζουμε αν θα είναι ευχάριστο ή δυσάρεστο. Η αντίδραση μας σε αυτό που συμβαίνει είναι αργή, σταδιακή ακολουθεί το ρυθμό που της επιβάλλεται. Η αρχικά θολή εικόνα ξεκαθαρίζει και αυτό που μένει, αυτό που τελικά κρατάμε, είναι αυτό που για καθέν@ από μας έχει αξία και βαρύτητα, δίπλα μας και μέσα μας.

Πολύτιμη σύντροφος σε αυτό το θερινό ταξίδι η μουσική. Ηλεκτρισμένες ατμόσφαιρες, ήχοι και μουσικές ανταμώνουν και συνθέτονται, χωρίς λόγια. Η 8η συλλογή του Against the Silence αποτελείται από 8 ορχηστρικά κομμάτια που οι καλλιτέχνες μας πρόσφεραν απλόχερα και τους ευχαριστούμε Θερμά γι΄ αυτό. Η μουσική δεν σταματά. Η δίψα για νέες δημιουργίες δεν σταματά. Η ανάγκη να τις μοιραστούμε με όλ@ εσάς δεν σταματά. Καλό καλοκαίρι!

01 Mark Van Hoen – Answering Now (previously unreleased)

02 Pollux Rose – The Red Star (previously unreleased)

03 Franck Vigroux – Baron

04 Snowdrops – Ticapica Ouverture (previously unreleased)

05 Jacaszek – XI (previously unreleased)

06 Dag Rosenqvist – Leave Everything You Love Behind

07 Tegh – Turbulence (previously unreleased)

08 Yiorgis Sakellariou – Live

Yet another summer has come to intensify our need to flee towards directions not always familiar. The unpredictable and unexpected are, after all, among the summer requirements. We look for the sudden, even if we don’t know if it’s pleasant or opposite. Our reaction to what is happening is slow, gradual, following the pace imposed to it. The initially vague picture clears and what’s left, what we eventually hold on, is what has value and gravity for each one of us, inside and beside us.

Music is a priceless companion to this summer trip. Electrified atmospheres, sounds and music come together and are composed without any words. The 8th collection of Against the Silence consists of 8 instrumental tracks whose artists generously offered to us and we thank them wholeheartedly for that.

Music never stops. Thirst for new creations never stops. Our need to share it all with you never stops. Happy summer!

Artwork made by ΠΕΡΑ ΣΤΑ ΟΡΗ 
Μετάφραση/Translation: Θάνος Θ.

Drab Majesty – Modern Mirror (dais records)

Υπάρχουν δύο τρόποι για να προσεγγίσεις αρχικά το νέο άλμπουμ των DM. Ο πρώτος, σε βάζει να ενσκύψεις στο θέμα του δίσκου που αφορά στην τοξικότητα του σύγχρονου ναρκισσισμού και στην κατανάλωση του -κάθε- εαυτού καθώς και των άλλων μέσων. Τα δύο βίντεο, οι στίχοι, ακόμη και οι τίτλοι των τραγουδιών εδώ, θα μπορούσαν να αποτελούν σήματα κινδύνου, από κάπου μακριά, για το τώρα εδώ. Ο πλούτος τους μάλιστα, αποδεικνύει ότι δεν έχουμε κάποιο καλλιτεχνικό έργο που, απλώς κατακρίνει τα κακώς κείμενα των ανθρώπινων σχέσεων νιώθοντας τελικά άνετα εντός αυτών, αλλά μια εμβάθυνση ως προς την ανάλυση και το σπάσιμο των σύγχρονων διαδικτυακών ή μη προσωπικών αδιεξόδων.

Ο δεύτερος τρόπος ενασχόλησης με το Modern Mirror είναι η χώνεψη της ίδιας της μουσικής μορφής του. Δεν είναι μόνο ότι καταφέρνουν να αποτυπώσουν σε εθιστικές pop φόρμες όλα τα παραπάνω, αλλά και ότι πετυχαίνουν να βγάλουν έναν ισάξιο με τον σπουδαίο προκάτοχο του δίσκο ! Από την αρχή (και τι αρχή!), μέχρι και το τέλος (και τι τέλος!), η κάθε σύνθεση αποδεικνύει τελικά, ότι τα στεγανά κάθε μουσικού είδους είναι ψευδεπίγραφα, όταν έχουμε να κάνουμε με ένα εμπνευσμένο σχήμα. Τώρα, αν αυτοί οι δύο τρόποι συγκεραστούν μεταξύ τους, έχουμε τον ιδανικό τρόπο (ή μήπως τον μοναδικό;) για να απολαύσουμε ένα πραγματικό αντίδοτο στην παραλυτική ακινησία του ελληνικού καλοκαιριού.


Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 60

OISEAUX-TEMPÊTE – Weird Dancing In All​-​Night II

Ανατολίτικοι ρυθμοί και ένας σχεδόν, διονυσιακός μυστικισμός, σε μια ψυχική διάθεση απόσπασης από την καθημερινότητα και την πραγματικότητα. Η μουσική εκστατική, σε παρασύρει σε έναν εντατικό και ρυθμικό χορό. Μετά τα ταξιδιωτικά AL-‘AN και TARAB οι Oiseaux-Tempête επανέρχονται με νέα δισκογραφική δουλειά From Somewhere Invisible με πρώτο δείγμα αυτόν τον περίεργο ολονύχτιο χορό τους.

Ceremony – Turn Away The Bad Thing

Η μπάντα που αρνείται να τα παρατήσει γυρίζοντας στα παλιά, συνεχίζει να ψάχνει τον ήχο που, ναι μεν δεν είναι καινούργιος, αλλά είναι ο καινούργιος δικός της. Το πρώτο δείγμα της νέας τους δουλειάς ακούγεται αρκούντως χορταστικό με στίχους και μουσική να συγκρούονται φαινομενικά μεταξύ τους, ενώ τελικά, δένουν τέλεια. Το σπάσιμο, δε, στη γέφυρα του κομματιού δίνει μια ερωτική διάσταση στο άσμα!

A-Sun Amissa – Breath by Breath

Βαθιά ανάσα για μια 8λεπτη περιπλάνηση στα βάθη της αβύσσου, μια ταλάντευση ανάμεσα στην απελπισία και την ελπίδα που θες απεγνωσμένα να βγει στην επιφάνεια, εκφράζονται σε μια ορχηστρική ατμοσφαιρική δίνη από ambient, doom και post rock ήχους μαζί με τον πειραματικό θόρυβο και την ηχητική παραμόρφωση. Οι σκιές εδώ, γεννούν θαλπωρή.

Exoterm – First Light

Οι πρώτες νότες εμφανίζονται απαλά, σχεδόν δειλά, για να ακολουθήσει η μελωδία του σαξόφωνου που σε κυριεύει και συνυπάρχει σε πλήρη αρμονία με τον ηλεκτρονικό ήχο και το μπάσο. Το πρώτο φως μπορεί να συμβολίζει την απαρχή, την έναρξη των πάντων, σε ορισμένες περιπτώσεις ωστόσο, αποτελεί την κατάληξη ενός νυχτερινού συναισθηματικού καταιγισμού.

Bobby Krlic (The Haxan Cloak)- Fire Temple

Το ταξίδι μιας παρέας για την παρακολούθηση ενός φεστιβάλ τους οδηγεί σε περιπέτειες, ακροβατώντας μεταξύ δράματος και τρόμου. Η μουσική που πλαισιώνει την ταινία Midsommar του σκηνοθέτη Ari Aster διακρίνεται από αυτοτέλεια και μπορεί να σταθεί ως αυτόνομο έργο. Ακούγοντάς την, εναλλάσσονται οι στιγμές ηρεμίας, έντασης, αγωνίας, όπως ακριβώς, συμβαίνει, όταν παρακολουθείς το ίδιο το φιλμ. (listen)

Algebra Suicide – Horizon

Μπορεί μια μπάντα να έχει χαθεί, να μην ζουν καν όλα τα μέλη της, οι δεκαετίες να περνούν αλλά η μουσική τους να ζει ακόμη. Όχι ως στερεότυπη φράση που αγαπά τις νοσταλγίες αλλά ως διαπίστωση, ακούγοντας την φρεσκάδα της στο σήμερα. Δεύτερη εφ’ όλης της ύλης συλλογή από τους Αμερικάνους Algebra Suicide και ο τίτλος της Still Life. Ακίνητη ζωή ή ακόμη ζωή; Το “Horizon” δίνει την δική του απάντηση.

Daniel W Mackenzie & Richard A Ingram – Half Death

Πέρα η ποίηση που βαφτίζει τα προσχήματα σε στίχους. Πέρα οι μονές διαστάσεις που εγκλωβίζουν τη σκέψη. Πέρα αυτή η αποτύπωση του θεϊκού που καταπιέζει το θείο. Το πρώτο διαθέσιμο κομμάτι της συνεργασίας των δύο μελών από τους Plural και Oveansize αντίστοιχα, στέκεται μακριά από κάθε τι τετριμμένο χάρη στην ευαίσθητη κορύφωσή του, στη μέση ακριβώς, της θελκτικής ροής του.

We Lost The Sea – Towers

Σαν αφήγημα παιδικό και σκληρό, όπως είναι άλλωστε όλα τα παραμύθια, το “Towers” εξιστορεί, χωρίς λόγια, συγκρούσεις δυνάμεων και συναισθημάτων, ιστορίες ζωής και θανάτου. Ο πύργος είναι ο κεντρικός και –φαινομενικά- άψυχος πρωταγωνιστής, η κατάρρευση του οποίου σηματοδοτεί και το τέλος της ιστορίας, εκεί που η παιδική (και όχι μόνο) αθωότητα και η ανεμελιά συνθλίβονται…

Uzeda – Deep Blue Sea

13 χρόνια πήρε στους Ιταλούς Uzeda να μας παρουσιάσουν νέα δισκογραφική δουλειά. Το πρώτο δείγμα της, είναι μια μελωδική ένταση που εκφράζεται, κυρίως με τη φωνή της Giovanna Cacciola με την κιθάρα να κουμπώνει πάνω της και τα ντραμς με το μπάσο να θεμελιώνουν το μουσικό ρυθμό. Από τα βάθη της μπλε θάλασσας λοιπόν, αναμένουμε το άλμπουμ, μεσούντος του Ιουλίου.

Uniform & The Body – Penance

Ένας ρυθμός κι ένας θόρυβος πιάνονται στα χέρια και πέφτοντας στο έδαφος φτύνουν αίμα και ιδρώτα. Η μελαγχολία της βίας απεικονίζεται στο πρώτο άσμα της νέας συνεργασίας των Uniform με τους The Body. Μια μελαγχολία που καθρεφτίζεται και στον τίτλο του άλμπουμ… Everything That Dies Someday Comes Back.


HÜMA UTKU – Gnosis (karl records)

Μέσα στην ακινησία αποτυπώνεται η κίνηση του χρόνου. Απόδειξη τούτου δεν είναι μόνο η γοητεία των ακίνητων φυσικών τοπίων που μετρούν, με τον δικό τους τρόπο, το πέρασμα του χρόνου, αλλά και της μουσικής σε ορισμένες εκφράσεις της. Το ντεμπούτο της Τουρκάλας Huma Utku είναι μια απόδειξη του γεγονότος ότι μπορεί μουσικά μοτίβα να φαντάζουν στεκούμενα σε ένα μέρος ή περιστρεφόμενα γύρω από ένα στενό κύκλο, αλλά η ροή των συγκινήσεων κατά την ακρόαση τους να ρέει αέναα.

Ήδη, από το “Black Water Red” που διαδέχεται το αναγνωριστικό intro, δέχεσαι κάτι που σου τραβάει την προσοχή το οποίο διαθέτει ατμοσφαιρικά κύματα, παραμορφωμένες φωνές από παραδοσιακή ελληνική μουσική σε λούπα και κάτι το άγνωστο που τα συνέχει όλα αυτά, αριστουργηματικά. Επίσης, ακούγοντας και τις υπόλοιπες συνθέσεις διακρίνεις την άρνηση να καταχωρηθεί το άλμπουμ κάπου, ως ύφος. Αντ’ αυτού έχουμε την ανάδειξη ενός προσωπικού ήχου, ζεστού και μυστηριακού. Η απόρροιά του Gnosis, ανιχνεύοντας το, μπορεί να συνοψιστεί στη ρήση “… κι όμως κινείται”, θυμίζοντας το “E pur si muove” του Γαλιλαίου που εκφώνησε, όταν καταδικάστηκε από την Ιερά Εξέταση για τις ιδέες του, θέτοντας όμως, τις δικές του βάσεις σε αυτό που αποκαλούμε Γνώση!

The movement of time is reflected within stillness. Proof of that is not only the charm of the natural landscapes that, in their own way, measures the passage of time but also the music in some of her expressions. The Turkish artist’s Huma Utku’s debut is proof of the fact that musical motifs may seem to be stagnant in one place or rotating around a narrow circle, but the flow of emotions during their listening is flowing infinitely.

Even from “Black Water Red” that comes after the unique intro, you receive something that draws your attention with atmospheric waves, loupe-distorted voices of traditional Greek music and something unknown that connects all, in an ideal way. Also, while listening to the rest of the compositions, you notice that you cannot register the album in any specific musical style. Instead, we have the appearance of a personal sound, warm and mysterious. The outcome of the Gnosis can be summed up in the phrase “… and yet it moves”, reminding of Galileo’s “E pur si muove”, when he was condemned by the Holy Inquisition for his ideas, setting his foundations in- what we call- Knowledge!

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Fire! Orchestra – Arrival (rune grammofon)

Η άφιξη σηματοδοτεί ένα ταξίδι ή μια πορεία που λήγει και καταλήγει σε έναν ερχομό, παραπέμποντας σχεδόν αυτόματα σε μια εκκίνηση νέων ή επαναπροσδιορισμένων πραγμάτων, ιδωμένων μέσα από διαφορετικό πρίσμα και οπτική. H άφιξη – Arrival, 4ο album των Fire! Orchestra, είναι από εκείνες τις δημιουργίες που απολαμβάνεις με κάθε κύτταρο της ύπαρξής σου. Η μείωση των μελών της ορχήστρας -από 28 σε 14- σε πλήρη συνεργασία με τα μέλη των Fire! Gustafsson, Berthling και Werliin, καμία έκπτωση δεν επέφερε στο μουσικό τους αποτέλεσμα. Μιλάμε, για μια μελωδικότατη και ιδιαίτερη έκφανση της jazz μουσικής, με έντονους πειραματισμούς και αυτοσχεδιασμούς που τοποθετούνται με απόλυτη συνοχή και ακρίβεια σε κάθε τραγούδι, άλλοτε στην έναρξη κι άλλοτε στο κλείσιμο τους.

Στο album αυτό αναδεικνύονται και κυριαρχούν οι δύο φωνές που ακούγονται σαν μία, των Mariam Wallentin και Sofia Jernberg, διαφορετικές μα αλληλοσυμπληρούμενες. Η μία έντονη και πιο άμεση, η άλλη τοποθετεί τη φωνή της σε ψηλότερες νότες. Προσιτές κι απρόσιτες, ευαίσθητες και δυναμικές, ταυτόχρονα. Δεν μπορείς να φανταστείς τη μία χωρίς την άλλη και η αρμονική συνύπαρξη των δύο κυριών απογειώνει το αποτέλεσμα, μετουσιώνοντάς το σε κάτι μαγικό.

Το βιολί που καταλαμβάνει την εισαγωγή του “(I am a) Horizon” το μπάσο και το σαξόφωνο με το πιάνο που ακολουθεί, ανακατεύει την jazz με την blues αισθητική. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στις δύο διασκευές: στο “Blue Crystal Fire” του Robbie Basho που- προσωπικά- αποτελεί την κορυφαία στιγμή του άλμπουμ και του “At Last I’m Free” των Chic που αποτελεί το κλείσιμο του άλμπουμ αφήνοντας έναν απόηχο απελευθέρωσης και ελπίδας σε όποι@ το ακούσει.


Arrival signifies a journey or a path that ends to a coming by, almost automatically referring to a start of new or redefined things, seen through a different prism and point of view. Arrival, Fire!Orchestra’s 4th album, is one of those creations that you enjoy with every cell of your being. The reduction of the members of the Orchestra – from 28 to 14 – in full cooperation with the members of Fire! Gustafsson, Berthling and Werliin, has made no discount to their musical result. We are talking about a melodious and particular expression of jazz music, with intense experiments and improvisations that are placed with absolute consistency and accuracy in each song, sometimes in the beginning and sometimes in their closure.

In this album the two voices sound like one, Mariam Wallentin and Sofia Jernberg, are different but also complementary. The one more intense and direct, the other puts her voice to higher notes. They are affordable and inaccessible, sensitive and dynamic, at the same time. You cannot imagine one without the other and the harmonious coexistence of the two ladies takes off the result, denouncing it to something magical.

The violin that occupies the introduction of “(I am a) Horizon,” the bass and the saxophone with the piano that follows, blends jazz with blues aesthetics. However, you cannot pass- by the two cover songs: Robbie Basho’s “Blue Crystal Fire,” which is – personally – the top moment of the album and “At Last I’m Free” by Chic, which is closing the album by leaving an echo of liberation and hope to whoever is listening to it.


Sylvia Ioannou