Neurosis – Fires Within Fires (neurot)

neurosisfires.againstthesilence

 Τι είναι αυτό που οδηγεί μια μπάντα να βγάζει δίσκους επί τριάντα χρόνια με ένα σταθερό ρυθμό; Και πόσο μάλλον αξιομνημόνευτους, με την ίδια ενέργεια και έμπνευση από τότε. Ίσως είναι η αγάπη και η αφοσίωση στη μουσική τους, ίσως και κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν υπάρχει καθαρή απάντηση. Μόνο οι ίδιοι την ξέρουν. Ο λόγος για τους αγαπημένους Neurosis και τον τελευταίο τους δίσκο Fires within fires. Το συγκεκριμένο LP βγήκε και με αφορμή τα 30 χρόνια που ξεκίνησαν σαν μπάντα.

 Είναι αναμενόμενο λοιπόν να ακούς στοιχεία των προηγούμενων δίσκων στη τελευταία τους δουλειά. Από την αρχή του με το “Bending Light”, ξεκινά μια αφήγηση για έναν περιπλανώμενο τύπο, όπου σέρνει το κουφάρι της μελαγχολίας του ρίχνοντας κλεφτές ματιές πίσω. Η αργόσυρτη κιθάρα και το παρανοϊκό synth ντύνει με ένα γκρίζο μουσικό πέπλο την ιστορία του και θυμίζει κάτι από το Through Silver in Blood. Και εκεί στη μέση του γίνεται το ξέσπασμα σε ένα sludge-doom κατασκεύασμα, με τα πνιχτά φωνητικά του Scott Kelly να αφηγούνται τη μοίρα του καταδικασμένου πρωταγωνιστή. Τα κομμάτια “A Shadow Of Memory” και “Fire Is The End Lesson” ολοκληρώνουν το πρώτο μισό του δίσκου. Κινούνται σε εξίσου αργόσυρτα πρότυπα και δείχνουν με μια σακούλα στα κεφάλια τους το Enemy Of The Sun. Όχι, γιατί είναι ρουφιάνοι αλλά γιατί είναι τα παρατημένα παιδιά του. Η μονολιθικότητα της κιθάρας είναι κεντρικό στοιχείο στα δίδυμα και η φωνή της λογικής μέσα στη καταδίκη είναι το ηλεκτρονικό στοιχείο του ημίτρελου Noah Landis. Παράδοξη εικόνα και άκουσμα αλλά η αντίθεση σε χρώματα της μουσικής ήταν ανέκαθεν στοιχείο των Neurosis.

 Η εισαγωγή του “Broken ground” είναι άλλο ένα παράδειγμα τούτης της τακτικής. Η ήρεμη εισαγωγή έρχεται σε αντίθεση με την αγριότητα του πρώτου μισού δίσκου. Θυμίζει και κάτι από τις προσωπικές δουλειές των Steve von Till και Scott Kelly. Αλλά η νηνεμία δεν κρατάει πολύ. Η μπάσα φωνή του Steve von Till χτίζει την ατμόσφαιρα για την καταιγίδα που θα ακολουθήσει. Φωνές, ξεσπάσματα, όγκος και απελπισία. Εδώ νομίζω είναι η σούμα των Neurosis συμπιεσμένη μέσα σε ένα κομμάτι. Η παραγοντοποίηση των συναισθημάτων συρρικνώνεται και αναπνέει μέσα από την ήρεμη/άγρια δυναμική που επικρατεί στο κομμάτι. Σαν ένα προσωρινό αντίο στο παλιό και ένα καλωσόρισμα στο καινούργιο. Και κάπου εκεί ξεκινά το τελευταίο κομμάτι του δίσκου ονόματι “Reach”. Η όμορφή εισαγωγή σηματοδοτεί μια αλλαγή και μια στροφή σε σχέση με τον υπόλοιπο δίσκο. Το ντουέτο φωνητικών σε συνδυασμό με την ηρεμία της κιθάρας και την επιτηδευμένη ένταση στα τύμπανα, δημιουργεί μια κατάσταση σχεδόν υπνωτική. Μια κατάσταση που δεν θα διαρκέσει πολύ. Καθώς τρία λεπτά πριν το τέλος, χτυπάει το ξυπνητήρι. Απότομο και επαναλαμβανόμενο. Ένα παρανοϊκό μείγμα με φωνές και κιθάρες να χτυπάνε από παντού και στο τέλος να ακούγεται η λέξη “Reach” από τα χείλη του Scott Kelly.

 Ακούγοντας τον δίσκο ξανά και ξανά, από διάφορα μέσα, κατέληξα ότι ο καλύτερος τρόπος για να αφουγκραστείς πλήρως το αποτέλεσμα είναι με ένα ζευγάρι καλά ακουστικά. Εκεί καταλαβαίνεις τις διακριτικές ηλεκτρονικές και την παραγωγή του Steve Albini. Λεπτομέρειες που κάνουν την διαφορά. Και στον συγκεκριμένο δίσκο, νομίζω, θέλει μια τέτοια προσοχή καθώς ακούς την ιστορία τους μέσα από 5 κομμάτια και κάθε ένα αποτελεί ένα ταξίδι στο παρελθόν, δείχνοντας ταυτόχρονα σε ένα καινούργιο, ανεξερεύνητο μονοπάτι. 

ichie

Tomaga – Bethan Kellough – Lustmord

Tomaga – The Shape Of The Dance (hands in the dark)

a0511142496_10

Η μορφή του χορού, μια προσπάθεια να περιγράψεις την τέχνη της σωματικής έκφρασης μέσα από περιγράμματα σε κάθε γεωμετρική συνοχή. Η Valentina Magaletti και ο Tom Relleen (μέλος των Raime) μας παρουσιάζουν μέσα από τη μουσική τους, τη δική τους οπτική για την πλαστικότητα και την επεκτασιμότητα της κάθε μορφής, χωρίς αλληγορίες, μέσα από μια πειραματική προσέγγιση. Το τρίτο άλμπουμ των Tomaga λοιπόν, με 8 ευέλικτα κομμάτια, φέρει ένα concept και μας εξηγεί ότι ο χορός είναι σχετικός με κάθε κίνηση και κάθε ένταση μεταξύ μηχανικών και βιολογικών ρυθμών.

Βιώσιμη και κάπως δραματική ατμόσφαιρα η οποία ξεκινά ήδη από όταν χαζέψεις το εξώφυλλο του δίσκου. Επιβάλλονται βαθιές αναπνοές, για μια σειρά προσδοκιών και απαιτητικών καταλήξεων, στεναγμοί που εκπνέουν τον δικό τους ρυθμό. Ένας μαχητικός χορός που ξηραίνει τον λαιμό και εξαντλεί. Το δίδυμο κάνει μια ξεχωριστή προσπάθεια να εξερευνήσει μια συγκεκριμένη αρμονία. Αναφέρονται ξανά και ξανά σε κάθε έκφραση του σώματος που διοχετεύεται μέσα από αναπνοές. Είτε αυτό είναι για χορό ή για μια απλή επιθυμία που ζωντανεύει το διάστημα μεταξύ κάθε δυο παλμών.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι γεύση μου αφήνει η συγκεκριμένη δουλειά, αλλά σίγουρα αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο όμορφο από το να χορεύεις σε κάθε απελευθέρωση του σκοταδιού, με τους παλμούς σου μόνο ή και με αυτούς που διεκδικείς…

Kat

Bethan Kellouh – Aven (touch)

bethankellough.againstthesilence

Η απόλυτη ησυχία γύρω μας παραμένει ένα ιδεατό όνειρο. Ένας άγνωστος κόσμος μας περιβάλλει αφήνοντας τις αισθήσεις μας παραδομένες απέναντι του. Η Bethan Kellough στον πρώτο της δίσκο στην Touch αφήνει τα πάντα εκεί έξω να εισχωρήσουν στη μουσική της. Για αυτό το λόγο στα πρώτα λεπτά της εικοσιοκτάλεπτης σύνθεσης της η ένταση είναι χαμηλά και κυριαρχούν οι φυσικοί εξωτερικοί ήχοι οι οποίοι έχουν ηχογραφηθεί και αναμειχθεί με χαμηλότονους ηλεκτρονικούς ήχους από την ίδια. Οτιδήποτε κι αν ακουστεί απ’έξω εντάσσεται αμέσως στην ίδια τη σύνθεση. Σαν μια ρουφήχτρα να τραβάει τα πάντα δημιουργώντας μια νέα σύνθεση.

Κάπου στο έβδομο λεπτό υπάρχει μια λυρική έκρηξη, όλα αλλάζουν και εκεί που το Aven ήταν πόλος έλξης εξωτερικών ήχων, γίνεται ένας εκβολέας του κάθε στοιχείου που χώνεψε εντός του. Συναισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις ρέουν προς τα έξω και φέρουν τα χαρακτηριστικά τ@ εκάστοτε ακροατ@. Το Aven αποτελεί την ηχογράφηση μιας δικής της ζωντανής εμφάνισης και θυμίζει έντονα μια ανάσα… εισπνοή, εκπνοή, παλμοί… την κάθε ανάσα που ασυνείδητα και ανάλαφρα μας κρατά στη ζωή.

Μπάμπης Κολτράνης

Lustmord – Dark Matter (touch)

lustmotd.dark-matter.againstthesilence

Οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες, οι αισθήσεις μας ατελείς και η φαντασία μας δεν μπορεί να καταλήξει στο τι μπορεί να συμβαίνει στην κάθε μακρινή “γωνία” του σύμπαντος. Ο Brian Williams, γνωστός ως Lustmord, υπόσχεται να μας μεταφέρει στην απύθμενη μεγάλη περιοχή πέρα από τον γαλαξία της Ανδρομέδας, βγάζοντας από το μυαλό μας κάθε έννοια του χώρου, του χρόνου, της απόστασης, της φοράς. Dark Matter το όνομα του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει από την Touch στις 30 Σεπτέμβρη. Τρία εξαιρετικά μελετημένα κομμάτια-αποσπάσματα που βρίσκονται υπό κύηση από το 2001. Η συλλογή των ήχων έγινε από το Cosmological Activity της NASA, The Very Large Array, The National Astronomy Observatory και διάφορες άλλες πηγές.

Με επίκεντρο γύρω από την ιδέα ότι το σύμπαν αποτελείται κυρίως από σκοτεινή ενέργεια, το Dark Matter μας πετάει ομαλά στο άγνωστο, πέρα από κάθε φαντασία, ανάμεσα σε γαλαξιακές ηχητικές παρεμβολές, διαστρικά πλάσματα και μόρια, ακτινοβολίες από συνθλίψεις κηφήνων και χιονοστιβάδες από κοσμικούς πίδακες.

Kat

Abske Fides – O Sol Fulmina A Terra (Solitude Productions)

Abske Fides - O Sol Fulmina a Terra.againstthesilence

 Avant-propos, μια προσωπική εξομολόγηση: εξαρχής θεωρούσα, κι εξακολουθώ να θεωρώ, τους Abske Fides ως μία από τις ελάχιστες πραγματικά ενδιαφέρουσες μπάντες του «σύγχρονου» doom metal. Σε μια εποχή όπου η σύνθεση και η εκτέλεση doom κομματιών έχει γίνει μανιέρα, οι Abske Fides έδειχναν μια ειλικρινή διάθεση για πειραματισμό, με την ορθή και πλήρη έννοια του όρου: πλήρη αξιοποίηση και εμπλουτισμός των δυνατοτήτων και των ορίων του ιδιώματος, τόσο από συνθετική, όσο και από εκτελεστική άποψη – αυτό που συχνά καλείται «στήσιμο» των κομματιών.

 Ωστόσο, λέγοντας αυτό, και ακριβώς λόγω του ενίοτε ασυνήθιστου χαρακτήρα των κομματιών τους, οι Abske Fides παρέμεναν μια ιδιαίτερα αξιόλογη, αλλά δύσκολη μπάντα, ειδικά αν αναλογιστεί κανείς τον μουσικό χώρο στον οποίο κινούνται. Συν τοις άλλοις, μολονότι οι συνθέσεις τους είναι τολμηρές, έλειπε το στοιχείο εκείνο που πραγματικά θα τις αποτύπωνε στη μνήμη του ακροατή, που θα έκανε την επιθυμία ακρόασης των κομματιών ισχυρότερη – και συχνότερη. Ενδεχομένως η συνειδητοποίηση αυτής της έλλειψης να έδωσε το κίνητρο στη μπάντα να πραγματοποιήσει μερικές αλλαγές τόσο στη λογική των συνθέσεων, όσο και στο ευρύτερο modus operandi της.

 Το ATN, η δεύτερη ολοκληρωμένη δουλειά τους μετά το ομώνυμο Abske Fides του 2012, είναι πολύ πιο ευθύ συνθετικά και ενορχηστρωτικά, και κινείται ξεκάθαρα στα πιο μεταλλικά και κλασικά κιθαριστικά στεγανά του doom metal. Τα παλιότερα black metal στοιχεία των Abske Fides έχουν περιοριστεί έως κάποιο βαθμό, ενώ όλος ο δίσκος διέπεται από μια πιο τυπική Funeral Doom λογική όσον αφορά την εξέλιξη και την σύνδεση των κομματιών. Η παραγωγή του O Sol Fulmina a Terra, επίσης, είναι στα ηχητικά χνάρια του παλιού death/black metal ήχου – αλλά αυτό μπορεί κάλλιστα να εκληφθεί ως βελτίωση σε σχέση με τις προηγούμενες δουλειές.

 Σε γενικές γραμμές, το O Sol Fulmina a Terra έχει μια τάση να αναδεικνύει τις επιρροές από τα κλασικά doom/death metal συγκροτήματα, όπως οι Paradise Lost, οι My Dying Bride, ίσως και οι Katatonia – και μιλάμε πάντοτε για τους δίσκους του προηγούμενου (ναι, ας το χωνέψουμε) αιώνα ∙ πράγμα που, με τη σειρά του, επιτρέπει στους Abske Fides να αναπληρώσουν το έλλειμμα που ανέφερα στην προηγούμενη παράγραφο: να γράψουν κομμάτια που πραγματικά μένουν στη μνήμη, και σε καλούν να τα ξανακούσεις.

 Ωστόσο, αυτό από μόνο του μαρτυρά πολύ περισσότερα, τόσο για τους Abske Fides, όσο και την ευρύτερη doom σκηνή ∙ και μολονότι το O Sol Fulmina a Terra είναι ένας πολύ αξιόλογος δίσκος, με πολύ καλές συνθέσεις την ίδια στιγμή, αποτελεί επίσης το προϊόν ενός συμβιβασμού, ίσως αναγκαίου, ίσως όχι ∙ αλλά, παρ’ όλα αυτά, δεν παύει να είναι συμβιβασμός.

ATM

Touché Amoré – Stage Four (epitaph)

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

 Κάθε απώλεια είναι δύσκολη. Δύσκολη έως τρομακτική. Νέα δεδομένα που σίγουρα δεν μπορείς να επεξεργαστείς νηφάλι@, θλίψη, πόνος, ετεροχρονισμένα συναισθήματα χωρίς καμία λογική. Όνειρα πραγματοποιήσιμα ή μη, αμαυρώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη με μια ξαφνική (ή και όχι) απώλεια.

I haven’t found the courage to listen to your last message to me”

 Stage Four ο τίτλος του νέου δίσκου των Touché Amoré. Μια δουλειά γεμάτη ψυχή, εκρήξεις συναισθημάτων και αποδοχής κάθε δύσκολης κατάστασης. Ένα άλμπουμ βασισμένο στον θάνατο της μητέρας του Jeremy Bolm. Δώδεκα κομμάτια “ποίησης” της hardcore σκηνής.

 Άνοιγμα με μια βαθιά συγνώμη “Flowers and You”, συγνώμη για τον πόνο και τις δύσκολες και αμήχανες στιγμές που δεν ξέρεις τι πρέπει να πεις βλέποντας κάτι να μαραίνεται. Τα κομμάτια κυλούν καταστροφικά ώσπου ξεκινάει το “Eight Seconds”. Ένα μοιρολόι που αιμορραγεί πάνω σε λόγια τα οποία ξεδιπλώνουν την ιστορία της νύχτας του τέλους. Κάθε πραγματικότητα είναι σκληρή, κάπου εκεί συναντάς τον εαυτό σου να διασχίζει τους δρόμους χωρίς κανέναν προορισμό, καμία σκέψη, μόνο βάρος, μόνο φόβος για το μετά. Και το τελευταίο τηλεφώνημα φτάνει, με το “Palm Dreams”. Δεν ξέρεις αν θέλεις να απαντήσεις ή όχι, σίγουρα ξέρεις ότι θέλεις να ακούσεις αυτή τη φωνή η οποία έχει χαραχτεί μέσα σου, την έχεις στην καθημερινότητά σου, αλλά πλέον φοβάσαι για αυτό που θα ακούσεις. Είναι αγαπητή αλλά και ψυχοφθόρα. Επανέρχεσαι όμως σταδιακά και απαιτείς θάρρος από τον εαυτό σου για κάθε προσπάθεια, ακόμη και επώδυνη . Όλα αυτά τα συναισθήματα πάνε κι έρχονται καθ’ όλη τη διάρκεια, μέχρι που φτάνεις στο τελευταίο κομμάτι, πριν καν το καταλάβεις. “Skyscraper”, μια επιτακτική και μεγαλοπρεπή φυγή. Φυγή από το ίδιο σου το μυαλό. Κάτι που δεν μπορεί παρά να σβήσει τα πάντα. Μια ηρεμία που δεν είναι εσωτερική, αλλά πρέπει να γίνει. Σε όλο αυτό το βαρύ συναίσθημα συμμετάσχει φωνητική η Julien Baker.

 Και τα λόγια σταματούν, και η μουσική τελειώνει.. Επικρατεί απόλυτη ησυχία με μια συγκεκριμένη εικόνα καρφωμένη στο μυαλό. Η εικόνα του τέλους, ένα τέλος που σίγουρα δεν κρύβει μια νέα αρχή, απλά και μόνο ένα ασήκωτο τέλος.

Like a wave, like the rapture, something you love is gone”.

Kat

Marissa Nadler – Strangers (Sacred Bones Records)

marissanadler.againstthesilence

 Μία γυναικεία φιγούρα καθισμένη σε ένα γυμνό, αν κι όχι εντελώς άδειο δωμάτιο, με μια κιθάρα καθισμένη στα πόδια της και τα μακριά μαύρα μαλλιά της να κρύβουν κάθε υποψία έκφρασης στο πρόσωπό της – αυτή είναι η πρώτη εικόνα που αποκτάς για τη Marissa και στηρίζεται γερά στο γκόθικ-φολκ πρότυπο που έχει ως τώρα χτίσει για τον εαυτό της. Τα υπόλοιπα αφήνονται στη μουσική και τους τίτλους για να αποκαλυφθούν.

 Το Strangers απηχεί μία αποστασιοποίηση από το φολκ στοιχείο και –αντίστοιχα- μια εμβάθυνση στους ήπιους, μελαγχολικούς τόνους της γκόθικ κουλτούρας. Η αίσθηση αυτή εντείνεται αναπόφευκτα από τους ίδιους τους στίχους που μοιάζουν να απαρτίζουν μία καταγραφή απομάκρυνσης από άτομα άλλοτε πολύ κοντινά (People leaving faster than they come / In my life I remember none – “Katie I Know”). Όπου στο παρελθόν η διήγηση ήταν αφοσιωμένη στην απώλεια, πλέον φαίνεται να έχει επικρατήσει η επιφανειακή συμφιλίωση που προσφέρει ο χρόνος παρά τα υφέρποντα πάθη (Hungry is the ghost inside /And nothing seems to stop – “Hungry Is The Ghost”).

 Το ταξίδι στις ευαίσθητες αυτές περιοχές του μυαλού γίνεται με μια ανάσα, το άλμπουμ δεν προσφέρει περιττές ηχητικές εκπλήξεις. Η ίδια η φωνή της Nadler φροντίζει ώστε η μετάβαση από το ένα κομμάτι στο άλλο να γίνεται με τη λιγότερη δυνατή αποξένωση για να φτάσουμε ομαλά στην εξαΰλωση που κάθε τίμιος μηδενιστής οραματίζεται (Dissolve into the air/I am another body/In this town/I don’t care about anybody – “Dissolve”).

 

Βικτώρια

The Temple – Sadhus/Agnes Vein – Nightstorm

The Temple – Forevermourn (I Hate Records)

temple.forevermourn.againstthesilence

Μετά το υπεραναλυτικό κείμενο του ΑΤΜ πάνω στην πρώτη κυκλοφορία των The Temple, λίγα μένουν να ειπωθούν περαιτέρω εν είδει εισαγωγής. Αυτό δεν οφείλεται στην εκτεταμένη εντρύφηση του εν λόγω άρθρου στη μουσική τους πρόταση, αλλά επίσης γιατί λίγα φαίνεται να έχουν αλλάξει από τότε με βάση το υλικό των δυο αυτών κυκλοφοριών. Βεβαίως ο ήχος και η όλη παραγωγή έχουν ανέβει πολλά επίπεδα με αποτέλεσμα να έχουμε έναν ολοκληρωμένο και στιβαρό δίσκο για οποιαδήποτε metal standards. Επίσης η όλη πένθιμη αισθητική τους με την ορθόδοξη χριστιανική αποδομημένη υφή της συνεχίζει να δένει αρμονικά με τις βαρύτονες και ταυτόχρονα λυρικές συνθέσεις τους. Σίγουρα υπάρχουν ρετρό παραπομπές στον ήχο τους που μας πηγαίνουν δεκαετίες πίσω, αλλά το αποτέλεσμα ακούγεται φρέσκο και σχεδόν εκκωφαντικό.

Μπάμπης Κολτράνης

Sadhus/Agnes Vein – Split 7” (Vault Relics)

sadhus/agnes vein.againstthesilence.com

Δυο από τις αρκετά ενεργές εγχώριες μπάντες του “ακραίου” ήχου αποφασίζουν να κολυμπήσουν μαζί σε μουχλιασμένα νερά. Η Vault Relics μας παρουσιάζει αυτή τη συνεργασία με το νέο 7ιντσο που κυκλοφορεί. Στην πρώτη πλευρά ακούμε το “Abduction” των Sadhus. Αργόσυρτο και με ενδιαφέρουσες, άκρως παραμορφωμένες ιδέες, το κομμάτι ξεδιπλώνεται επιβλητικά, με την έκρηξη λίγο μετά τη μέση του να σε αποζημιώνει. Οι Agnes Vein με το “Voice To The Void” βάζουν μια πιο μαυρομεταλική πινελιά. Τα βαθιά και ατμοσφαιρικά φωνητικά δημιουργούν αρκετά απόκοσμες εικόνες. Δέκα λεπτά και κάτι η διάρκεια, αρκεί για να δώσει το στίγμα των δύο γκρουπ.

Kat

Nightstorm – The Haunted Forest (self-released)

nightstorm.againstthesilence

Tο black metal έχει φτάσει σε τέτοιο επίπεδο προβολής που ίσως κανένα άλλο underground metal κίνημα δεν έχει φτάσει ποτέ. Ένας από τους λόγους που συμβαίνει αυτό είναι η πορεία του μέσα στα χρόνια και η αναζήτηση νέων οδών έκφρασης μέσω της τήρησης ή της κατάργησης δικών του μοτίβων εκ των έσω. Παραδόξως, σε αυτήν την ηλιόλουστη χώρα υπήρξαν αρκετές μπάντες που βοήθησαν στην ανάπτυξη αυτού του μουσικού είδους. Οι Αθηναίοι Nightstorm οι οποίοι ηχογράφησαν το 2001 αυτό το μίνι άλμπουμ και όντας ανενεργοί βγάζουν τώρα αυτό το συλλεκτικό δεκάιντσο, είναι ακριβώς απότοκα αυτής της ημεδαπής σκηνής που ακόμη στέκει έξω από τα φώτα της δημοσιότητας.

Η τήρηση των μουσικών γραμμών από πλευράς τους ορίζεται σε τέτοιο σημείο που δεν ξεφεύγουν από τα στερεότυπα του νορβηγικού ήχου, τον οποίο αναφέρουν και ως επιρροή. Τι γίνεται όμως όταν μπάντες όπως οι Satyricon ή οι Immortal (συγκεκριμένα ονόματα που είναι σημεία αναφοράς της συγκεκριμένης κυκλοφορίας) έχουν αφήσει εδώ και χρόνια αυτό το στυλ που πρέσβευαν στα πρώτα τους χρόνια; Κατά γενικά ομολογία αυτό το είδος διακατέχεται από μια ριζοσπαστική φύση, οπότε με το να υπάρχει αυτή η εμμονή με την αρχετυπική αισθητική (βλ. καρφιά, νύχτα, χειμώνας, σκοτάδι), περιορίζεται από όλες τις απόψεις το συνολικό αποτέλεσμα. Συνολικά υπάρχουν έντονα avant garde στοιχεία μέσα στο σκοταδιστικό ορυμαγδό που χαρακτηρίζει και τις τέσσερις συνθέσεις. Δεν μένει, λοιπόν, παρά να τεστάρει αυτήν τη κυκλοφορία ο κόσμος που ειδικεύεται σε αυτό το παρεξηγημένο μουσικό είδος.

Μπάμπης Κολτράνης

Almost Holy OST – No Man’s Sky OST

Atticus Ross, Leopold Ross & Bobby Krlic – Almost Holy OST (sacred bones records)

almostholy.againstthesilence

 Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης, οι κοινωνικοί και πολιτικοί θεσμοί της Ουκρανίας αντιμετωπίζουν τεράστιες αλλαγές, συμπεριλαμβανομένης μιας όλο και πιο διεφθαρμένης κυβέρνησης με όλο και πιο ανάπηρες υποδομές. Μεγάλος αριθμός νέων ανθρώπων είναι άστεγοι, αλκοολικοί και εξαρτημένοι από οτιδήποτε θανατηφόρο. Όλο αυτό το σκηνικό λοιπόν, μας παρουσιάζει ο Steve Hoover στο ντοκιμαντέρ του με τίτλο Almost Holy. Μια δουλειά που αφιερώνεται στην πραγματική ζωή και στην διάσωση εκείνων που προέρχονται από μια κοινωνία που πλανάται στα βάθη.

 Το σάουντρακ από μόνο του βοηθάει στην όποια εσωτερική ένταση και σίγουρα ηλεκτρίζει κάθε ατμόσφαιρα. Σε κάθε ανάσα η δυσφορία είναι και πιο έντονη. Μάλλον είναι η μόνη αίσθηση που θα μπορούσε να σου αφήσει κάθε κακοποίηση, παραμέληση, ψυχική και σωματική βια. Κάθε κομμάτι μας υπενθυμίζει τελικά ότι ποτέ δεν πρέπει να παίρνεις τον οποιοδήποτε τρόπο ζωής ως δεδομένο. Τελειώνοντας, το μόνο που μπορείς να νιώσεις είναι τρόμος. Τρόμος για το ότι υπάρχουν πράγματι μέρη στον κόσμο τα οποία είναι μακρυά από εμάς και από ότι έχουμε ζήσει. Μήπως όμως αυτό που σε τρομάζει δεν είναι τόσο μακρυά; Μήπως είναι δίπλα σου; Μήπως τα έχεις ζήσει ο ίδιος; Όχι, τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Kat

65 Days Of Static – No Man’s Sky (laced records)

65daysofstatic-no-mans-sky.againstthesilence.com

 Η εποχή κατά την οποία αναφερόταν η λέξη “σάουντρακ” (αντί της φράσης “μουσική επένδυση” των σκληροπυρηνικών) και όλοι μας κάναμε νοητική προβολή σε κάποια αίθουσα κινηματογράφου ή τη βολική οθόνη του υπολογιστή μας, σιγά-σιγά βρίσκει τη θέση της στο βάθρο των παρωχημένων αντιστοιχιών.

 Από το Atomic των Mogwai μέχρι το No Man’s Sky : Music For An Infinite Universe μας χωρίζουν όχι μόνο τέσσερις μήνες, αλλά και ένα ολόκληρο επίπεδο καλλιτεχνικής έκφρασης – περνάμε από το ντοκιμαντέρ στον ψηφιακό κόσμο ενός sci-fi παιχνιδιού. Φυσικά η διάκριση αυτή δε γίνεται για να υπαινιχθούμε κάποια ιεραρχία μεταξύ των δύο αυτών περιβαλλόντων, αλλά για να τονίσουμε την αυτονομία καθενός από αυτά.

 Το No Man’s Sky , ένα sci-fi παιχνίδι με αντικείμενο την εξερεύνηση ενός αχανούς σύμπαντος, βρίσκει στην ορχηστρική ηλεκτρονική μουσική φόρμα των 65daysofstatic ένα ταιριαστό συνοδοιπόρο. Το Music For An Infinite Universe, αποτελούμενο από 10 κομμάτια και 6 soundscapes, ελάχιστα απέχει από τις έως τώρα συνθέσεις της μπάντας και φαίνεται να έχει επηρεαστεί από το έναυσμα της δημιουργίας του κυρίως ονοματοδοτικά με τίτλους όπως Asimov, Heliosphere και Supermoon.

 Παρότι κυκλοφορεί ως σάουντρακ, ακούγεται και αυτόνομα, αλλά δεν μπορεί κανείς να περιορίσει τη φαντασία του και να μην απορήσει – πώς θα είναι άραγε να βυθίζεσαι σε έναν ψηφιακό κόσμο υπό τον ήχο του “End of the World Sun”; Και πόσο πρόκειται να επηρεαστεί η εμπειρία της ακρόασης από το γεγονός ότι η μουσική επένδυση επηρεάζεται από το game play με αποτέλεσμα οι συνθέσεις να αποκόπτονται από το σύνολό τους όπως αυτό παρουσιάζεται στον δίσκο και να σχηματίζουν νέα σύνολα – σαν ένα μωσαϊκό με απειράριθμους δυνατούς συνδυασμούς; 

Βικτώρια Λάμδα