Pollux Rose – Daisy (numb capsule)

Η κακή μουσική είναι κουραστική. Η καλή; Το να τη χαρακτηρίσεις ξεκούραστη ή χαλαρωτική ακούγεται κάπως μονοδιάστατο, αν και μια βάση την έχει η συγκεκριμένη σκέψη. Αν μη τι άλλο, όταν όλα σού ακούγονται αρμονικά με τον δικό τους τρόπο σε μια σύνθεση, γεννιέται μια εγκεφαλική νιρβάνα. Στην περίπτωση του ντεμπούτου του Εδεσσαίου Pollux Rose, αυτή η αίσθηση της ξεκούρασης βγαίνει από όλους τους πόρους του cd. Όχι με την έννοια ότι ακούμε κάτι ανάλαφρο σε αυτό, αλλά ότι όλα είναι καμωμένα εύστοχα.

Επιτέλους έχουμε ένα ημεδαπό άλμπουμ ηλεκτρονικής μουσικής που διαθέτει μια σύγχρονη και προσεγμένη παραγωγή χωρίς να κλίνει προς μια απόλυτη γυαλάδα του ήχου. Υπάρχει, δηλαδή, αυτή η βρομιά σε ικανοποιητικό βαθμό ώστε να βγαίνει μια κλασική αντίληψη περί IDM (intelligent dance music) στο βάθος. Αυτή υπογραμμίζεται κι από την uptempo (έως και techno) διάθεση που οδηγεί σε μια ανάβλυση μιας αναπάντεχης ενέργειας. Χαρακτηριστικά, στο “Meadows” και “What Are We Gonna Do, Largo?” στήνεται μια άρτια βάση και το κάθε σημείο που προστίθεται στην πορεία φαντάζει σαν να υπήρχε από πάντα και απλώς περίμενε τον δημιουργό του για να το τοποθετήσει στο σωστό σημείο.

Δεν είναι βέβαια θέμα σωστού ή λάθους, γιατί η αίσθηση ότι σ’ αρέσει κάτι δεν στηρίζεται σε κανόνες, αλλά στην ευχαρίστηση των πολλαπλών ακροάσεων, ή καλύτερα συναντήσεων μαζί του. Εδώ, το Daisy περνά το τεστ, αποδεικνύοντας τον τρόπο να αφήνεις υποσχέσεις, χωρίς το πρώτο σου βήμα να υπολείπεται σε κάτι ώστε να χαρακτηριστεί αξιόλογο. Ακόμη και το προσεγμένο artwork του συνηγορεί σε αυτό!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

HTRK – Them Are Us Too

HTRK – Drama (ghostly international)

Είναι κάτι απογεύματα που δεν έχεις όρεξη για τίποτα. Πηγαινοέρχεσαι σε σιωπηλά δωμάτια και κάθε σκέψη μένει ανολοκλήρωτη, μέχρι να σου συμβεί κάτι, ακούγοντας αυτό που συνέβη κάπου πολύ μακριά και μεταφράστηκε σε λίγα λεπτά μουσικής μαγείας. Κάπως έτσι μπορεί να οριστεί η δισκογραφική επιστροφή των HTRK, με ένα επτάιντσο που περιέχει δύο νέα κομμάτια και αποτελεί τον προπομπό του επερχόμενου άλμπουμ τους. Μια σιωπή τεσσάρων χρόνων για μια μπάντα στην εποχή μας φαντάζει αιώνια, αλλά φαίνεται ότι λειτούργησε αποτελεσματικά για το αυστραλιανό αυτό ντουέτο. Πατώντας στο υπνωτικό τους στιλ που τόσο αγαπήθηκε, προσθέτουν μια πιο ζεστή, θα έλεγα, αίσθηση που απορρέει από τη φωνή της τραγουδίστριας, που ακούγεται ακόμη πιο εθιστική και ακόμη πιο εύθραυστη από ό,τι ήταν παλιά, συν τα γλυκά κιθαρίσματα που θυμίζουν παραδόξως Jakob! Δύο τέλεια, λοιπόν, κομμάτια που επαναφέρουν το νόημα στα πάντα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Them Are Us Too – Amends (Dais Records)

Στη ζωή δεν έρχονται όλα όπως τα θες ή όπως τα φαντάζεσαι. Για το μόνο που μπορείς να είσαι σίγουρ@ είναι πως δεν ξέρεις τι θα συμβεί σε σένα ή σε κάποιο δικό σου πρόσωπο. Κι αυτό χωρίς καμία δόση μοιρολατρίας, αλλά με πλήρη συνειδητοποίηση του απροσδόκητου και του ξαφνικού που εμπεριέχεται σε κάθε τι που ζεις καθημερινά. Όσο κι αν θεωρείς τον εαυτό σου αλώβητο και άτρωτο, ένα ξαφνικό και απόλυτο γεγονός έρχεται να κάμψει την πορεία σου. Αυτό συνέβη και στην περίπτωση των Them Are Us Too, με τον απροσδόκητο θάνατο σε πυρκαγιά του Cash Askew. Η Kennedy Ashlyn, με τη βοήθεια φίλων του Cash, δούλεψαν τις ημιτελείς ηχογραφήσεις που είχε κάνει πριν το θάνατό του, παρουσιάζοντάς μας το αποχαιρετιστήριο άλμπουμ τους Amends. Μια γλυκόπικρη αίσθηση, με κυρίαρχο το αίσθημα του πόνου και της θλίψης, μέσα από μελωδίες και στίχους για κάτι που δεν ολοκληρώθηκε με τον τρόπο που, αρχικά, επιθυμούσαν. Η υπέροχη φωνή της Kennedy, τροποποιεί και λειαίνει τα συναισθήματα αυτά, τιμώντας τον καλλιτέχνη που έφυγε κλείνοντας έναν κύκλο δημιουργίας τόσο σύντομο και συνάμα, τόσο μελωδικό.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Oiseaux-Tempête – طرب TARAB (sub rosa)

Η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα. Καταργεί περιορισμούς και όρια, ανοίγει ορίζοντες, ενώνει κόσμους, συνταιριάζει το παλιό με το νέο, μετασχηματίζει συναισθήματα και δημιουργεί πάθη. Ενώνει κουλτούρες και πολιτισμούς, μετατρέποντας την ένωση αυτή σε κάτι δυνατότερο και περισσότερο από το απλό άθροισμα των μερών που την απαρτίζουν.

Το Tarab είναι αυτή η συνάντηση Δύσης και Ανατολής, που μας δίνεται από τους Γάλλους Frédéric D. Oberland και του Stéphane Pigneul, σε συνεργασία με πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους και οι Λιβανέζοι Charbel Haber, Abed Kobeissy και Ali El Hout. Τα στοιχεία της ανατολής, με ό,τι σηματοδοτεί και εμπεριέχεται στην έννοια αυτή, προκαλούν μια απροσδιόριστη γοητεία. Το πάθος και η μυσταγωγία είναι κυρίαρχα στοιχεία που, στο δικό μου μυαλό, βρίσκονται σε αντίθεση με τον “στεγνό” συναισθηματικά δυτικό κόσμο.

Αναζητώντας τη σημασία της αραβικής λέξης Tarab ανακαλύπτεις πως δεν πρόκειται για μια απλή λέξη, αλλά για μια έννοια που αφορά τον αραβικό πολιτισμό και συνοψίζει τη συγχώνευση μουσικής και συναισθηματικού μετασχηματισμού, χωρίς να υπάρχει αντιστοιχία της σε άλλη γλώσσα. Θα μπορούσε να εκφραστεί ως έκσταση, ευφορία. Και δεν υπάρχει ευφορία και έκσταση χωρίς έντονο, δυνατό και ποικιλόμορφο συναίσθημα με τη συμμετοχή όλων των αισθήσεων που συνεργάζονται για να αποκωδικοποιήσουν τις έννοιες που κάθε καλλιτέχνης θέλει να μεταβιβάσει μέσα από τους ήχους του.

Οι Oiseaux-Tempête στο live άλμπουμ Tarab καταθέτουν ένα μουσικό οδοιπορικό, μια ζωντανή ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους για το AL-‘AN!. Τα τραγούδια τους παρουσιάζονται διευρυμένα τόσο χρονικά όσο και μουσικά, προκαλώντας μια μουσική έκσταση. Αυτό το ταξίδι με τις κοσμικές μουσικές που μας παρουσιάζει, αποτυπώνεται σε κάθε ήχο. Η ένωση διαφορετικών πραγμάτων στις μουσικές συνθέσεις, μια συνένωση ρυθμών, οργάνων, παραδόσεων, ηλεκτρικής ενέργειας, νέων τεχνολογιών, αλλά και συναισθημάτων. Συναυλιακοί αυτοσχεδιασμοί σε έναν διευρυμένο χρονικά και ποιοτικά συνθετικό καταιγισμό. Οι εναλλαγές έντασης και ηρεμίας σε μια εκστατική ατμόσφαιρα. Δεν μπορείς παρά να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις τη μουσική να σε παρασύρει.

Οι απαγγελίες του G.W. Sok με τον έντονο, ξεσηκωτικό ρυθμό και τον δυναμισμό που γίνονται σε τρία ποιήματα: στο “Utopiya – On living”, ένα τραγούδι που γράφτηκε μετά τις συζητήσεις με ανθρώπους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στο πάρκο Gezi ενάντια στις πολιτικές επιλογές της τουρκικής κυβέρνησης, με τους στίχους του Τούρκου ποιητή Nazim Hikmet να προτρέπουν να μην παραδινόμαστε ποτέ. “…It’s this way: being captured is beside the point, the point is not to surrender”. Στο “Tuesday and the weather is clear” του Άραβα Mahmoud Darwish, που έρχεται με τη σειρά του να μας προτρέψει μέσα από έναν δεκάλεπτο αυτοσχεδιαστικό καταιγισμό. “…Live your tomorrow now. No matter how long you live you won’t reach tomorrow … tomorrow has no land … and dream slowly …”. Και στο στο “Grasse Matinée” του Γάλλου Jacques Prévert συνεχίζεται η προτροπή για αντίσταση και αλλαγή, για ανάκτηση της ζωής ενάντια στην απλή επιβίωση που οι ανά τον κόσμο εξουσίες θέλουν να επιβάλλουν στον άνθρωπο.

Στο άλμπουμ Tarab η ένωση ετερόκλητων πραγμάτων από διαφορετικές αφετηρίες δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα χωρίς αφομοίωση, αλλά με σεβασμό σε κάθε τι διαφορετικό. Και τελικά, πολύ θα ήθελα να είχα την ευκαιρία αυτόν τον μουσικό (και όχι μόνο) πλούτο να τον απολαύσω κάτω από το φως του φεγγαριού, όπως ακριβώς αυτό απεικονίζεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Να νιώσω αυτήν τη μυσταγωγία στις σκιές που δημιουργεί το φεγγάρι σε μια αραβική νύχτα.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Mark Van Hoen – Invisible Threads (touch)

Και τι είναι η μουσική αν όχι ένας μαξιμαλιστικός τρόπος απόδρασης από τα βασανιστικά οχτάωρα της καθημερινότητάς μας; Μιλάμε για αυτό το σύντομο ταξίδι που λέγεται μουσικό άλμπουμ, το οποίο, ενώ διαρκεί συνήθως λιγότερο από ώρα, αφήνει το σημάδι του μέσα σου για αρκετό χρόνο παραπάνω. Η απαρχή του ταξιδιού, όμως, γίνεται από την πλευρά του πομπού-δημιουργού και εδώ ο Mark Van Hoen διαθέτει το know how με βάση και την πολυετή και σημαντική πορεία του, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη θητεία στους Seefeel, τους Scala, τους drøne και το προσωπικό του σχήμα Locust.

Ο ήχος πάνω από όλα, θα λέγαμε κοιτώντας τα παραπάνω ονόματα, και ομολογώ ότι το νέο του άλμπουμ στην Touch σε μεσαία ή χαμηλή ένταση περνά ως αδιάφορο, χαμένο στον σωρό παρόμοιων φαινομενικά μουσικών κυκλοφοριών. Σαν να βλέπεις μια παραλία από μακριά και να λες μέσα σου ότι, εντάξει, μοιάζει σαν τόσες άλλες που έχεις δει. Όταν την πλησιάσεις, όμως, ανακαλύπτεις στοιχεία πανέμορφα και πρωτόγνωρα, τα οποία ήταν καλά κρυμμένα από την αρχική απόσταση. Όταν μάλιστα βουτήξεις στα νερά της, είναι ακόμη πιο χορταστική η εμπειρία, ανοίγοντας όλες τις αισθήσεις σου μπρος στον βυθό της.

Πιο συγκεκριμένα, το Invisible Threads αν και φαντάζει αρχικά ως κάτι στατικό, εντούτοις είναι ένα ξεκάθαρα μελωδικό και πολύχρωμο άλμπουμ, όπου υπάρχει ένα υποθαλάσσιο ρυθμικό στοιχείο που δίνει μια ενέργεια στο υλικό του. Κάπως σαν να δημιουργείται ένα ρήγμα ενδιάμεσα των σφριγηλών ήχων και να αναδύεται ένα μπουκέτο ανθών. Με δυνατά την ένταση και κλειστά τα μάτια, η ονειροπόληση είναι δεδομένη. Είναι τόσο δε γεμάτο το άλμπουμ με τα αόρατα samples, τις γλυκές αφηρημένες νότες και την άμπιεντ αιθαλομίχλη του, που είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη η νοσταλγική του διάθεση. Νοσταλγία με δυναμικές, θα την έλεγα, καθώς οι ήχοι σε πιάνουν για τα καλά και το όριο μεταξύ σκότους και φωτός προστατεύεται ευλαβικά προς όφελος άγνωστων από τα πριν συναισθημάτων.

Υπάρχει μια σκηνή στο Naked του Mike Leigh όπου ο πρωταγωνιστής, καθώς περιδιαβαίνει τους δρόμους στη νύχτα, κοιτάζει σε ένα μπαλκόνι την ελκυστική σιλουέτα μιας γυναίκας, η οποία ανταποδίδει τη ματιά. Όταν φτάνει στο διαμέρισμά της, αντικρίζει μια μεσόκοπη, κουρασμένη και μελαγχολική γυναίκα, η οποία καμία σχέση δεν είχε με το προηγούμενο είδωλό της. Αυτό μερικές φορές συμβαίνει όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στη μουσική, αλλά εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Κι αυτό είναι τόσο σπάνιο στις μέρες μας!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Τρία βίντεο κλιπ βασισμένα σε έργα του Κάφκα

Ο Φραντς Κάφκα, αδιαμφισβήτητα, αποτελεί μια από τις σημαντικότερες λογοτεχνικές μορφές του περασμένου αιώνα. Το κυρίως έργο του εκδόθηκε μετά θάνατον, κατά παράβαση της υπόσχεσης που είχε δώσει στον ίδιον τον συγγραφέα ο φίλος και εκδότης του Μαξ Μπροντ να καταστραφεί το υλικό που θα άφηνε πίσω. Αιρετικό, απλό στη σύλληψη, αλλά βαθυστόχαστο ως αντίληψη, προφητικό και δυσοίωνο, κατοχυρώνοντας τον όρο “καφκικό” στις τέχνες και όχι μόνο, το έργο του, όπως δεν ανήκει αποκλειστικά στην εποχή που γράφτηκε, έτσι και έχει προχωρήσει πέραν του δημιουργού του, όντας ανοικτό σε ερμηνείες και αναγνώσεις. Με αυτό τον τρόπο, έρχεται η έξυπνη πλευρά της ποπ κουλτούρας να εμπνευστεί από κάποιο βιβλίο του, αποτυπώνοντας στη μορφή του βίντεο κλιπ τη δική της κατάθεση, ως φόρο τιμής στην ίδια τη λογοτεχνία, αλλά, πρωτίστως, στον σημαντικό αυτό δημιουργό. Τα τρία παραδείγματα που ακολουθούν, πατάνε πάνω σε δύο μικρά βιβλία του Κάφκα, καθώς θα ήταν πρακτικώς αδύνατο να συμπτυχθεί σε μια σύντομη ιδέα ένα βιβλίο, όπως, η Δίκη ή ο Πύργος. Αυτό, ας το αφήσουμε στην έβδομη τέχνη, εκεί που ο Όρσον Γουέλς μας προσέφερε τη μια από τις σπανιότατες φορές που η ταινία φτάνει, αν όχι ξεπερνά κιόλας, ως σύλληψη το βιβλίο στο οποίο βασίστηκε, βλ. Η Δίκη, 1962.

 

Orbital – Style, 1999

Δεν θα προχωρήσουμε σε κάποιο spoiler του βιβλίου η Μεταμόρφωση, μιας και είναι καλύτερο να μην γνωρίζετε κάτι προκαταβολικά, όταν θα είστε μπροστά στις στεγνές του σελίδες. Ούτε οι Orbital, στο εν λόγω βίντεο, πράττουν κάτι τέτοιο. Πήραν την όλη αισθητική του έργου, τον πρωταγωνιστή, τα σημεία που παραπέμπουν στην εποχή του και έφτιαξαν μια φανταστική-ρεαλιστική περιπέτεια που κλείνει με την φωτογραφία του Κάφκα σε κορνίζα! Ο ορισμός του αποτίω φόρο τιμής!

 

 

Nine Inch Nails – Happiness In Slavery, 1992

Το μακρινό 1992 ο Trent ως NIN έκανε, ήδη παιδομάζωμα σε ευαίσθητα εφηβικά μυαλά και ένιωθε έτοιμος να ξεπεράσει ορισμένα όρια που υπήρχαν στον χώρο του. Το συγκεκριμένο βίντεο, με τον επεξηγηματικό τίτλο και τους ψυχαναλυτικούς στίχους, προφανώς και λογοκρίθηκε παντού με το που βγήκε. Μέσα σε ένα ζοφερό σκηνικό, που θυμίζει περισσότερο Eraserhead σε σπλάτερ εκδοχή και λιγότερο βίντεο κλιπ, κρύβεται μια ανάγνωση της Σωφρονιστικής Αποικίας του Κάφκα, καθώς, όπως και στο εν λόγω βιβλίο, έτσι κι εδώ, ο καθώς πρέπει και λάτρης των τυπικοτήτων πρωταγωνιστής προβαίνει οικειοθελώς στην… (μην πούμε και το φινάλε) με τη βοήθεια της απόλυτης μηχανής που θριαμβεύει στο τέλος. Πριν το δείτε πάντως, απομακρύνετε καλού-κακού παιδιά και κατοικίδια ζώα από τον χώρο προβολής!

 


 

Thursday – Ladies and Gentlemen: My Brother, The Failure, 2007

Επιστρέφουμε στην Μεταμόρφωση, αλλά από μια εντελώς άλλη οπτική. Ο τραγουδιστής των Thursday μπορεί να μην μοιάζει φυσιογνωμικά με τον Κάφκα, αλλά στο συγκεκριμένο βίντεο τον υποδύεται ως μαχόμενο ενάντια στο σύμπαν που κατέγραψε ο ίδιος στο συγκεκριμένο βιβλίο. Σκυμμένος πάνω από μια γραφομηχανή, σε ένα νεκροζώντανο δωμάτιο έχει την μπάντα ως σύμμαχο σε διπλό ρόλο διάσωσης του. Το φινάλε όμως, παραμένει πιστό στην παράδοση της βιβλιογραφίας του Κάφκα!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Lucrecia Dalt – Brockmann // Bargmann – Tendts

Lucrecia Dalt – Anticlines (RVG. Int)

Η Λένα Πλάτωνος κάποτε είχε πει ότι ακούγοντας το συνθεσάιζερ είναι σαν να βρίσκεσαι σε μια αιώρα πάνω από τη θάλασσα. Αυτήν ακριβώς την αίσθηση μεταφέρει με την ηλεκτρονική της ποίηση η Κολομβιανή LD. Υπάρχει μια απαλότητα στον τρόπο που απλώνει τους ήχους της και, χρησιμοποιώντας τη φωνή της ως ένα ηλεκτρονικό κάτοπτρο σκέψεων, μας παραδίδει μια καθάρια ατμόσφαιρα που θυμίζει αρκετά Laurie Anderson. Παρ’ όλες τις επιρροές, το άλμπουμ παραμένει σύγχρονο, μιας και ο μινιμαλισμός της έρχεται να συναντήσει μια ονειρεμένη παραγωγή. Ως σύνολο, όμως, οι συνθέσεις δεν πάνε ένα βήμα παρακάτω, καθώς η βαρύτητα πέφτει στο μέσο και όχι στο μήνυμα. Υπάρχει μια επαναληψιμότητα στα μοτίβα, που ελαφρώς κουράζει και ταυτόχρονα θυμίζει ελαφριά κύματα εν είδει πρωτότυπου headcleaner. Οπότε, ολοκληρώνοντας την εικόνα, έχουμε ένα υλικό για θερινές ακροάσεις, το οποίο αποτελεί έναν προπομπό ελπίδας για το μέλλον της δημιουργού.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Brockmann // Bargmann – Apokalypse Berlin (bureau b)

Η μουσική παρουσίαση μιας εικόνας του μέλλοντος αποτέλεσε την έμπνευση για τους Brockmann // Bargmann στο Apokalypse Berlin, στον αντίποδα της προ εξαμήνου κυκλοφορίας του Licht. Μέσα από ηλεκτρονικές και ambient μελωδίες, μας παρέχουν ένα διαγαλαξιακό, ένα ηχητικά σκοτεινό και ατμοσφαιρικό, διαστημικό οδοιπορικό, σε άλλο χωροχρόνο. Εκεί, εκτυλίσσεται μια διαπάλη ανάμεσα στην ανθρώπινη υπόσταση που αντιστέκεται (θέλει άραγε; κι αν θέλει, μπορεί;) στη σταδιακή και αθόρυβη ενσωμάτωση της τεχνητής νοημοσύνης σε διάφορες πτυχές της καθημερινότητάς μας. Μια μελωδική σύγκρουση, με νοσταλγική διάθεση για την απλότητα της ύπαρξης. Η κορύφωση της μάχης διακόπτεται απότομα και η έκβαση παραμένει άγνωστη, με ένα αποτέλεσμα αιωρούμενο. Η 20λεπτη οραματική φαντασία των δημιουργών για το μέλλον δίνεται μέσα από εναλλαγή ήχων, έντονες κορυφώσεις, συναισθηματικά φορτία, αλλά και ήσυχες στιγμές μελαγχολίας και αρμονίας.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Tendts – You Are Me (logarithm cassete label)

Τυχαία βλέμματα στον δρόμο, πόζες αναμονής, λέξεις στα χαμένα, σκέψεις πάνε, έρχονται και φεύγουν. Δεν χρειάζεται όλα να κρύβουν ένα βαθύ νόημα και ευτυχώς που συμβαίνει αυτό, μιας και συνήθως το αφηρημένο έχει την απόχρωση της ανεμελιάς και της… χαράς! Αν κάτι τέτοιο σας ήρθε στο μυαλό κοιτάζοντας το εξώφυλλο της τελευταίας κυκλοφορίας των ημεδαπών Tendts, τότε πέσατε μέσα. Αρκετά βελτιωμένοι σε σχέση με την προηγούμενη κυκλοφορία τους αποτυπώνουν μια συνεκτική άποψη πάνω στη σπουδή των χαρούμενων μελωδιών που μας άφησαν οι Orbital, οι The Orb και η εποχή τους. Ευτυχώς, βέβαια, που δεν συναντάμε ένα απλό αναμάσημα της τότε εποχής, καθώς η αίσθηση που αφήνουν οι συνθέσεις παραπέμπουν σε κάτι το απροσδιόριστο χρονολογικά, ούτε μοντέρνο, αλλά ούτε και ξεπερασμένο. Θα έλεγα ότι κατά έναν περίεργο τρόπο, ενώ η παραγωγή παραπέμπει σε μια diy amateur λογική, κάτι στον αέρα φέρνει στον νου φρέσκες κυκλοφορίες του σύγχρονου ηλεκτρονικού ήχου. Και πάλι όμως αυτά είναι ίσως παράταιρες και περιττές σκέψεις, εφόσον το κλίμα του άλμπουμ είναι ακούγοντάς το να κουνάς το πόδι και το κεφάλι με ένα χαμόγελο όπως κάθεσαι στο γραφείο!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

 

Zeal & Ardor – Stranger Fruit (MKVA)

Ιδέα δεν είχα περί Zeal & Ardor.

Ένα αυτοματοποιημένο shuffle με σύστησε στο Devil Is Fine πριν λίγες μέρες και , ούσα καταπιασμένη με το να καταχωνιάζω σε κούτες την πραμάτεια μου, άργησα να ανακόψω την πορεία της λίστας πριν περάσει στο Stranger Fruit.

Μία βδομάδα μετά ξεκλέβω μια ώρα από την κάθε μου μέρα για τα δεκάξι κομμάτια του δίσκου – σημάδι ότι κάποια στιγμή θα ’θελα να βάλω στην άκρη λίγες λέξεις γι’ αυτά.

Ιδέα δεν έχω επί της ουσίας για την ιστορία των Αφροαμερικανών και τα χρόνια της (μη κεκαλυμμένης) σκλαβιάς τους. Μόλις το ’99 έπεσε στα χέρια μου ένα βιβλίο της Χάριετ Μπίτσερ Στόου και έτσι, λογοτεχνικά και ρομαντικοποιημένα, μου κοινωνήθηκε το γεγονός της καταπίεσης, της δουλείας, της αποκτήνωσής τους τον 19ο αιώνα.

Φυσικά, όλα αυτά έλαβαν χώρα μόνο στην επιφάνεια της συνειδητότητάς μου. Η ζωή μου συνεχίστηκε κανονικά.

We all heard the stories… to bring you to your knees. And no one’s gonna help you now”, αυτά τα λόγια ξεστομίζει στο “Intro” ο Gagneux χωρίς ίχνος απειλής, σχεδόν στοργικά, προϊδεάζοντάς μας για ό, τι θα επακολουθήσει.

Η ιστορία θα φύγει από το μπολιασμένο έδαφος μιας λογοτεχνικής σελίδας, θα φωλιάσει μες σε μια απροσδόκητη μίξη metal και gospel ήχων, θα πάρει διαστάσεις κατήχησης. Δεν θα κρυφτεί πίσω από το παραπέτασμα του μοναχικού αγωνιστή που προσπερνά με άνεση τις κακοτυχίες της μοίρας του, αλλά θα φέρει στο προσκήνιο τους νεκρούς πάνω στον χαμό των οποίων πλέχτηκε ένα νήμα σιωπής και εγκαρτέρησης ώστε να μη μας σοκάρουν οι μαύρες πτυχές της πάλλευκης ελευθερίας μας (“Bring the dead down low, Bring the dead body down to the graveyard, son. You can’t run, you can’t hide” – “Gravedigger’s Chant”).

Τραχιά φωνητικά συνοδευμένα από έντονο percussion θα ουρλιάξουν στα έγκατά σου να παραμείνεις παρών, μάρτυρας της φρικωδίας αλλά και της δίψας για αλλαγή (“Don’t You Dare”).

Μη βιαστείς να νεύσεις αποδοκιμαστικά. Εδώ δεν θα βρεις οδηγίες για να προσποιηθείς τον σωστό λυρικό επαναστάτη ούτε μια καρικατούρα εμμονικής ιδεοληψίας καμουφλαρισμένη ως avant garde πειραματισμό. Μόνο μπόλικες ερωτήσεις και το παζλ που συνθέτει τις απαντήσεις τους.

We are the last of the legion and slave to none.

 

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου