Death And Vanilla – Are You A Dreamer? (Fire Records)

Μπορεί να ‘μαστε ενεργ@ οκτώ χρόνια και να προσπαθούμε να έχουμε ανοικτά τα ραντάρ μας προς πάσα κατεύθυνση, αλλά όλο και κάτι μας ξεφεύγει. Για την ακρίβεια, οι Σουηδοί D&V δεν μας ακούγονταν αδιάφοροι, μιας κι όλο και έβγαζαν φιλότιμες κυκλοφορίες, αλλά πάντα, κάπου, δεν έβρισκαν τον καίριο στόχο για την πρόκληση του απόλυτου ενδιαφέροντος. Αυτό έρχεται να αλλάξει με το νέο τους άλμπουμ και είναι έτσι, σαν να παίρνουν τη δική τους εκδίκηση!

Πιστοί στην πλούσια σουηδική παράδοση που θέλει οι εκεί μπάντες να αντιγράφουν, σε πρώτη φάση, αντίστοιχες (κυρίως) βρετανικές, οι D&V “πατάνε” πάνω στην παρακαταθήκη των Broadcast, αλλά εδώ και καιρό φαίνεται να απογαλακτίζονται από τη συγκεκριμένη επιρροή. Αυτό γίνεται αντιληπτό από το γεγονός ότι προσθέτουν ένα παραπάνω μυστήριο στον ήχο τους και στις ατμόσφαιρες που δένουν τις απλές μελωδίες τους, θυμίζοντας ηλιόλουστο τοπίο που κρύβει μικρούς φόνους! Κάθε σύνθεση εδώ, όσο λιτή κι αν ακούγεται, έχει κάτι το εμπνευσμένο που προκαλεί μια επιθυμία να ξανακούσεις όλο το άλμπουμ από την αρχή.

Το κρυφό χαρτί της μπάντας είναι ότι δεν ακούγεται ούτε σκοτεινή, ούτε χαρωπή, αλλά την ονειρική της διάσταση την κινεί προς μέρη που θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν συναισθηματικά αγεωγράφητα. Επίσης, παρ’ όλη την ξεκάθαρη ρετρό τεχνοτροπία, ακούγονται καθόλα φρέσκοι κι αυτό γιατί δουλεύουν αρκετά στο θέμα της παραγωγής και των ενορχηστρώσεων.

Τί γεύση, άλλωστε, έχει ένα όνειρο; Χαράς, λύπης, σύγχυσης, συγκρότησης, παλιού, νέου ή μήπως όλων αυτών μαζί; Κι αν αυτό ξεπερνά τα πλαίσια του ύπνου και διαχέεται στην ξύπνια καθημερινότητα μας; Κι όλο αυτό σε μορφή ενός χαμηλών τόνων σαραντάλεπτου άλμπουμ, αποδεικνύοντας εν τέλει, ότι η μπάντα έχει δίκιο που ρωτά, για να ζητήσει προφανώς τη συγκατάβαση μας… Are You A Dreamer? Η απάντηση δεν είναι δα δύσκολη να δοθεί!

Μπάμπης Κολτράνης

We may have been active for eight years trying to turn our radar to any direction but always something slips out of our observation. In fact, Swedish D&V never sounded indifferent to us, since they have been relentlessly releasing estimable records. However, they always missed the main vein to brisk the edge of our interest. Their new album puts an end to this in a way that feels retaliative!

Loyal to the rich Swedish tradition, which goes that local bands initially tend to copy corresponding British bands, D&V stand on the “Broadcast” deposition. Although, for a long time now, they seem to be weaned off this influence. This is perceived by the fact that they add an extra mystery to their sound and the atmosphere that bind their simple melodies, evoking sunny landscapes concealing petite bloodsheds. Each composition here, as smooth as it may sound, has something inspired that triggers you the will to listen to the whole record from scratch.

The band’s hidden asset is that it sounds neither dark nor joyful, but navigates its dream dimension through places that could be deemed as emotionally uncharted. Additionally, despite the all clear retro style, they always sound fresh and this is because they work hard on the subject of the production and the orchestration.

After all, what’s the taste of the dreams? Joy, grief, confusion, composure, old, new – or all of them together? And what if it goes beyond our sleep context and diffuses into our awake everyday life? And all of this in the form of a low-key forty-minute album, proving eventually that the band is righteously asking – to plead our affirmation… Are You A Dreamer? The answer is not difficult to give.

Μετάφραση: Θάνος Θ.

Iceage – Beyondless (Matador Records)

Δέκα χρόνια μουσικής ύπαρξης μετρούν οι Δανοί Iceage. Προσωπικά, μου ήταν παντελώς άγνωστοι ως τώρα. Το τελευταίο τους άλμπουμ, τυχαία και καθυστερημένα έπεσε στην αντίληψή μου και με έκανε να απορήσω, πως είναι δυνατόν να μου έχουν ξεφύγει αυτοί οι τύποι. Το Beyondless είναι το 4ο LP της μπάντας, κυκλοφόρησε μέσα στο 2018 και τα τραγούδια του album παρουσιάστηκαν ένα – ένα, σταδιακά μέσα σε τέσσερις μήνες.

Στο δια ταύτα, έχουμε να κάνουμε με τέσσερις νέους ανθρώπους που εδώ μας παρουσιάζουν μια πολύ φρέσκια δουλειά. Καταπιάνονται με διάφορα μουσικά είδη το punk, post punk, jazz, pop, κάτι που δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο να συνταιριαστεί και να παρουσιαστεί με τέτοιο τρόπο που να είναι -το λιγότερο- αρεστός σε κάθε ακροατή/τρια.

Γενικά, μιλάμε για μια ποικιλία ήχων που δεν σε κάνει να βαριέσαι ούτε λεπτό μιας και το στοιχείο της έκπληξης είναι εμφανές στο Beyondless (ο τίτλος του album προέρχεται από τη νουβέλα Worstward Ho του Samuel Beckett), γιατί εκεί που περιμένεις -ενδεχομένως- να ακούσεις μια συγκεκριμένη μελωδία, εκεί ακριβώς, σου σκάει κάτι διαφορετικό. Ορισμένες φορές οι καλλιτέχνες δεν τολμούν να υπερβούν τις πεπατημένες και συνήθεις μουσικές τους οδούς διανθίζοντάς τες με νέα στοιχεία, φοβούμενοι την αποδοχή που μπορεί να έχει η δημιουργία τους και έτσι προτιμούν να διατηρήσουν το γνώριμο προσωπικό τους ύφος και στυλ. Ε λοιπόν, οι Iceage δεν ανήκουν σε αυτήν την κατηγορία. Κάνουν μίξεις, συνθέτουν, «παίζουν» με μουσικά είδη και ήχους και το αποτέλεσμα σε συνεπαίρνει αδιαμφισβήτητα.

Σαξόφωνα, τρομπέτες και τρομπόνια, βιολιά και πιάνο, μαζί με τις ηλεκτρικές κιθάρες, το μπάσο και τα ντραμς συνθέτουν μελωδίες που παίζουν σε μεγάλη γκάμα από σοβαρές και ατμοσφαιρικές έως παιχνιδιάρικες συνθέσεις, όπως στο “Thieves like us”. “Showtime” μας λένε και νιώθεις σαν να βρίσκεσαι σε καμπαρέ, περιμένοντας να δεις το μπαλέτο να χορεύει στο ρυθμό του can- can. Αντίθετα, στο “Cath it” που επέλεξαν να μας παρουσιάσουν ως πρώτο δείγμα της δουλειάς τους υπάρχει μια σκοταδιστική ατμόσφαιρα, με εναλλαγή ήρεμης μελωδίας και έντασης. Το “Pain Killer” με vintage αισθητική, που θυμίζει δεκαετία του ’60, δοσμένη με μια φρέσκια ματιά στην pop αισθητική και όλο αυτό εντείνεται από τη συνεργασία στα φωνητικά με τη Sky Ferreira. Άλλωστε, ο τραγουδιστής Rønnenfelt έχει δηλώσει πως «ένα μέρος του εαυτού μου θέλει να είναι pop star».

Είναι ωραίο τελικά να εκπλήσσεσαι από την δημιουργικότητα και την ευφάνταστη παρουσίαση νέων μουσικών, με τη φρεσκάδα που τις διαπνέει και την καλή διάθεση που σου προκαλούν ακούγοντάς τες.

Sylvia Ioannou

Monocube – Zachary Paul – Sunn O)))

Monocube – Substratum (Malignant Records)


copyright:
sukkeret.og.pepper studio

Πιστός στην dark ambient παράδοση που εγκαθίδρυσε ο Lustmord, ο Ουκρανός αυτός δημιουργός απλώνει για άλλη μια φορά τα σκοτεινά, σχεδόν ακίνητα, ηχοτόπια του σε μορφή ολοκληρωμένου δίσκου. Ένας υπνωτισμός διαχέεται, μέσω των συνθέσεων του που ηχούν σαν ένα και το αυτό κομμάτι. Εδώ δεν έχουμε κάποιου είδους κορυφώσεις ή εκρήξεις, παρά μόνο μια δυστοπική απεικόνιση αυτών που θα επακολουθήσουν την επόμενη μέρα της καταστροφής. Ούτε κάτι παράταιρο βρίσκουμε στο όλο μουσικό οικοδόμημα, απλώς λείπει μια περιπετειώδη διάθεση, ώστε να ξεφύγουμε λίγο από τα σπουδαία μεν, αναμενόμενα δε μουσικά στάνταρντ.

Zachary Paul – A Meditation On Discord (touch)

Η τοποθέτηση μιας μισάωρης σύνθεσης στην αρχή ενός ντεμπούτου σίγουρα είναι μια τολμηρή κίνηση, αλλά ο βιολιστής Zachary Paul τα καταφέρνει περίφημα στο να δώσει από την αρχή ένα στίγμα, χωρίς να χαντακώσει την όλη δουλειά του. Είναι σαν να τον οδηγεί ένα αόρατο χέρι με την βοήθεια του οποίου η δύναμη συναντά την τρυφερότητα της, ο χρόνος την σχετικότητα του και η μελωδία την αποδόμηση της σε κάτι άλλο, θα λέγαμε, ουράνιο! Όντως, υπάρχει μια αίσθηση παραφωνίας ολούθε, όπως δηλώνει και ο τίτλος του άλμπουμ, μόνο που αυτή ηχεί περίφημα, όχι λόγω της βιρτουοζιτέ του, αλλά ως απαύγασμα της καλλιτεχνικής σφραγίδας του. Έχοντας μάλιστα, ως κλείσιμο ένα μαγευτικό άσμα, όπως το “A Person With Feelings”, μπορούμε να μιλάμε για υψηλή τέχνη ακόμη κι αν είναι ο δημιουργός της στην αρχή μιας πολλά υποσχόμενης πορείας.


Sunn O))) – Life Metal (southern lord)

Εισαγωγή από Blood Fire Death των γνωστών και σχεδόν αμέσως έχουμε αργούς κιθαριστικούς βηματισμούς προς μια άγνωστη βουνοκορφή που τελικά δεν είναι και τόσο άγνωστη γιατί εκεί στρογγυλοκάθεται η μουσική των Sunn O))). Εντελώς ψυχρή πάντως, αν και θα την περίμενες θερμή με τόση κιθαριστική ένταση, υπολογιστική αν και φάνταζε στην αρχή της κάπως αυθόρμητη, καταντά να αντιγράφει τον εαυτό της, ξανά και ξανά. Μήπως είναι η μοίρα όλων των πρωτοποριών του αιώνα μας να μην ξεφεύγουν από τις επαναλήψεις του εαυτού τους, όταν με μαθηματική ακρίβεια η λέξη έμπνευση εξαφανίζεται όσο ξεμακραίνει το παρελθόν τους;

Μπάμπης Κολτράνης

Καζαμίας 2019 (Μάιος – Αύγουστος)

Μάης

Μια ανάσα και τον φτάσαμε! Για όλα τα άλμπουμ που βαρεθήκαμε και μας κούρασαν τον χειμώνα, τις υποσχέσεις που εξαϋλώθηκαν και τους προγραμματισμούς που δεν βγήκαν, η άνοιξη είναι εδώ προς απάντηση τους! Τουτέστιν, προσοχή σε όλα, αλλά κυρίως στο καλοκαίρι που παραμονεύει και δυστυχώς δεν μας αφήνει να χαρούμε αυτή την εποχή που διαρκεί το πολύ δύο βδομάδες στα μέρη μας! Ούτε βέβαια κι η αναμονή να δούμε τους Wire θα διαρκέσει πολύ γιατί επιτέλους έρχονται στις 23 στο Temple προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ποτέ δεν είναι αργά για να δεις μια μπάντα, ακόμη κι αν έχουν περάσει τέσσερις (και βάλε) δεκαετίες από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν! Κάποιες δεκαετίες έχουν περάσει και για τους Darkthrone, αλλά αυτοί εκεί, με την πρώτη μπουκιά του νέου τους άλμπουμ που θα βγει στο τέλος του μήνα, να ‘ναι διαολεμένα επιτυχημένη. (view)

Ιούνης

Δεν χρειάζεται να περιγραφεί αυτός ο μήνας γιατί είναι γνωστή η απαρχή της κατάπτωσης που συμβολίζει. Τα φεστιβάλ του Ιούνη φαντάζουν σαν τον τελευταίο χορό πριν την καθολική καταστροφή των διακοπών. Όσα όμως μουσικά δρώμενα για τις μάζες κι αν στήνουν, θα υπάρχουν πάντα ως απάντηση τους εκείνες οι μικρές γιορτές εξίσου μικρών κοινοτήτων που περιμένουν τον ερχομό μπαντών όπως οι Sick Of It All και οι Dwarves (βλ. τις συναυλίες τους στο τέλος του μήνα στην Αθήνα) για να αντιληφθούν τι συνέχει τα αόρατα μέλη τους. Τέλος, στον αντίποδα των θορυβωδών αυτών ακουσμάτων, θα υπάρχουν κι αυτά που απευθύνονται σε μοναχικές ακροάσεις, χωρίς όμως να τους λείπει μια, διαφορετικού έστω είδους, ένταση. Όπως αυτό εδώ από το επερχόμενο άλμπουμ του Rafael Anton Irissari που θα βγει 21 του μήνα…

Ιούλης

Τα φεστιβάλ, όμως, και οι μεγάλες συναυλίες, όπως οι ζέστες, επιμένουν! Εκβιάζοντας συναίσθημα και αναμνήσεις χρειάζεσαι έναν υπερβάλλοντα ζήλο για να αντισταθείς στα κελεύσματα ονομάτων όπως οι The Cure ή οι Dead Can Dance. Ας είναι όμως, αρκετός κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών θα προτιμήσει να κάνει μια άλλου είδους οικονομική διαχείριση η οποία θα συμπεριλαμβάνει την “κατανάλωση” απλώς νέων μουσικών όπως αυτής εδώ της συλλογής της Blackest Ever Black, πόσο μάλλον όταν αυτές ακούγοντας τους προπομπούς τους, είναι τόσα πολλά υποσχόμενες!

Αύγουστος

Τίποτα, nichts! Δεν νομίζω να τίθεται καν το θέμα να αναφέρουμε τα καλοκαιρινά φεστιβάλ στην επαρχία και δη στα νησιά όπου συναντάς τα ίδια, αποκλειστικά ημεδαπά, ονόματα που είναι σίγουρο ότι θα μαζέψουν κόσμο, συν κάποιες μπάντες που είναι γνωστές-φίλες-κολλητές στους διοργανωτές. Για να φανταστείτε για τι ανύπαρκτο μήνα μιλάμε, δεν υπάρχει καμία αξιομνημόνευτη κυκλοφορία που να βγαίνει τις μέρες αυτές πέραν του νέου άλμπουμ των Slipknot! Τόσο χάλια, οπότε ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι με ένα μαγικό τρόπο θα την σκαπουλάρουμε κι αυτό το καλοκαίρι ακούγοντας τη συλλογή μας που ως γνωστόν ο κόσμος που την κατεβάζει την φυλάει για να την ακούει στις παραλίες τον Αύγουστο, Ή μήπως όχι;


Μπάμπης Κολτράνης

Ten New Songs Countdown, 59

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη

Carla dal Forno – So much better

Το μπάσο καθορίζει το ρυθμό, η μελωδία απαλή και ήρεμη, η φωνή σταθερή. Έμπνευση της Dal Forno αποτελούν γεγονότα που συμβαίνουν στην πραγματική ζωή, δίνοντας παράλληλα, στο κοινό της τη δυνατότητα να ερμηνεύσει, όπως εκείνο επιθυμεί, τη δική της δημιουργία. Διαπραγματεύεται το θέμα του χωρισμού από τη σκοπιά της γυναίκας, με στίχους που θίγουν την ανεπάρκεια του πρώην συντρόφου, καταλήγοντας στο να νιώθει χαρούμενη που κατάφερε να τον πονέσει και που, ενώ εκείνος παρέμεινε ίδιος, εκείνη εξελίχθηκε και πια, είναι πολύ καλύτερα από (και χωρίς) εκείνον. (view)

Helm – I Knew You Would Respond

Απροσδιόριστο, χαλαρωτικό, ιντριγκαδόρικο και διάφορα άλλα που βγαίνουν στην πορεία, το νέο κομμάτι του Luke Younger αποτελεί τον ιδανικό τρόπο να μη ξέρουμε τι μας περιμένει ακούγοντας το νέο του υλικό σε ένα μήνα. Μυστήριο λοιπόν…

Plaid – Maru

Συνέχεια εκεί, στο προσκήνιο, ακούραστοι ως προς την αναζήτηση νέων δρόμων που έχουν όμως την ίδια πινακίδα πορείας. Μπορεί οι Plaid να κάνουν κύκλους γύρω από το πώς να γράψετε έξυπνη και ευαίσθητη ηλεκτρονική μουσική, αλλά αξίζει να ακολουθείς τις γραμμές τους οι οποίες ποτέ δεν εφάπτονται μεταξύ τους. Από το νέο sinlge προπομπό του επερχόμενου τους άλμπουμ Polymer που θα βγει μέσα Ιουνίου, επιλέγουμε το ευθύβολο “Maru” της δεύτερης πλευράς. (listen)

Drab Majesty – Ellipsis

Η ακρόαση του ολόφρεσκου κομματιού των DM μπορεί να δηλωθεί ως μια απόπειρα να κοιτάξουμε μέσα από την κλειδαρότρυπα της πόρτας που μας χωρίζει από τη δισκογραφική συνέχεια του τελευταίου magnus opus τους. Έχουμε λοιπόν, ένα μελωδικότατο άσμα που αποπνέει αυτή τη ζωτικότητα που παίρνει κάθε επισκέπτης της Αθήνας, της πόλης που αποτέλεσε τη βάση για να γραφτεί το Modern Mirror. Οι στίχοι μάλιστα, αξίζουν μια δεύτερη ανάγνωση και το βίντεο δένει τέλεια με τη μουσική!Περισσότερα στις 12 Ιούλη που βγαίνει! (view)

Second Still – Double Negative

Όσο περισσότερο δουλεύει η συγκεκριμένη καναδέζικη μπάντα, τόσο πιο πολύ χαλυβδώνει τον δικό της ήχο. Πιστή στο ραντεβού της που την θέλει να βγάζει κάθε χρόνο κάτι καινούργιο, ετοιμάζεται για μια κασετική κυκλοφορία τον επόμενο μήνα, με τα ήδη υπάρχοντα δείγματα να είναι χορταστικά από μόνα τους. Ειδικά το…

Negative Gears – 2020 Vision

Ντεμπούτο για τους Negative Gears σε ένα punk/post punk 12΄΄ EP. Κιθάρες και ντραμς δίνουν το ρυθμό, έναν ρυθμό αρμονικά γρήγορο, κοφτό και νευρικό. Τα φωνητικά ελεγχόμενα οργισμένα, χωρίς έντονες εκρήξεις θυμού και με στίχο επαναλαμβανόμενο, εκείνον που δημιουργεί ένταση και αγωνία, καταλήγοντας στα (αγαπημένα) απότομα κλεισίματα των τραγουδιών. Το καθαρό πανκ των Αυστραλών κέρδισε την προσοχή μας και είναι βέβαιο ότι θα παρακολουθήσουμε με ενδιαφέρον την εξέλιξη της πορείας τους.

Lungbutter – Flat White

Ντεμπούτο LP για τις Lungbutter. Στο “Flat White” ο πρώτος ήχος σε προδιαθέτει για το slowcore – noise punk που θα ακούσεις. Τον τόνο από την πρώτη κιόλας νότα δίνει η χαοτική παραμόρφωση της κιθάρας που συμπληρώνεται από το έντονο και ξεκάθαρο μπάσο και όλο αυτό απογειώνεται από το sing-speak της Ky Brooks. “I like choosing things” μας δηλώνει κι εμείς συμφωνούμε μαζί της περιμένοντας την 31η Μαΐου για να ακούσουμε ολόκληρο το άλμπουμ. Σε αναμονή λοιπόν.

The Sweet Release Of Death – Sway

Μια μαζική ηχητική επίθεση εξαπολύεται από ένα τρίο που τα τελευταία χρόνια αποτελεί μια δική μας αδυναμία. Το μοναδικό ως τώρα δείγμα της επερχόμενης δουλειάς του αποδεικνύει ότι όσο προχωράνε, τόσο ο ήχος τους θα γεμίζει μέχρι να σκάσει σαν βόμβα, όχι στα χέρια μας, αλλά στον εγκέφαλο μας! (listen)

Gatherers – Sick, Sad Heart

Οι Gatherers είναι από εκείνες τις περιπτώσεις που ερμηνεύουν με τόσο έντονο και όμορφο τρόπο την απελπισία, την παράνοια, την απόγνωση και -ενίοτε- τον μαζοχισμό. Όλες οι σκοτεινές και σάπιες ανθρώπινες εκφράσεις παρουσιασμένες με τέτοιον τρόπο που η μόνη επιλογή που έχεις είναι να χάνεσαι στη μουσική τους και να σε συνθλίβει ο στίχος τους. Άραγε, πόσες μπάντες έχουν αυτήν την εκπληκτική ιδιότητα να σε κάνουν να νιώθεις τόσο πόνο και να το κάνουν με τόσο υπέροχο τρόπο; (listen)

Pelican – Midnight and Mescaline

Κάποια γεγονότα στη ζωή μπορεί να ανακόψουν για λίγο την πορεία μας κι εκεί χρειαζόμαστε χρόνο για να επαναπροσδιορίσουμε τι θέλουμε και να καθορίσουμε το πως θα προχωρήσουμε εφεξής. Διατηρώντας αμείωτο το μεράκι της δημιουργίας επανακάμπτουμε, όπως έκαναν και οι Pelican, που μετά από έξι χρόνια μας παρουσιάζουν το απόσταγμα των εμπειριών τους. Οι μεγάλες χαρές και οι μεγάλες λύπες που βίωσαν μετουσιώνονται σε δημιουργία. Και ξεκινά η εξιστόρηση των νυχτερινών ιστοριών τους έχοντας ως αφετηρία το σημείο μηδέν, τα μεσάνυχτα.

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Kalpa – A Grand Misconception (name your price)

Tο hardcore δεν είναι ένα εύκολο ή εύπεπτο μουσικό είδος. Αυτό που συνήθως συμβαίνει είναι είτε να μην αρέσει σε ορισμέν@ αυτή η μουσική, απλά και ξεκάθαρα (πράγμα απόλυτα σεβαστό) είτε η πλειοψηφία των ακροατών να αρέσκεται στις εύπεπτες μουσικές που σερβίρονται επαναλαμβανόμενα σε κάθε ραδιοφωνική συχνότητα, ανεξάρτητα από τους λόγους που οι άνθρωποι των εταιριών, του μάρκετινγκ και λοιποί κατέχοντες επιλέγουν να προωθήσουν συγκεκριμένα μουσικά προϊόντα. Το κριτήριο προώθησης στην πλειοψηφία των περιπτώσεων βέβαια, είναι πρωτίστως η κερδοφορία των εταιριών και έπεται η όποια καλλιτεχνική αξία του δημιουργού και του δημιουργήματός του.

Το συγκεκριμένο μουσικό είδος όμως, πέρα από προσωπικές προτιμήσεις είναι όντως ιδιαίτερο, γι αυτό και δεν το ακούμε ποτέ από τα ραδιόφωνα. Έντονο, δυναμικό, εκρηκτικό, με κοινωνικοπολιτικό στίχο, που σε κάνει να σκέφτεσαι πάνω σε διάφορα ζητήματα που θίγει κι όχι απλά να ακούς μια μουσική. Το νέο άλμπουμ των Αθηναίων Kalpa κινείται σε αυτές ακριβώς τις γραμμές. Κιθάρες που παίζουν σε γοργούς ρυθμούς, δυνατά drums, στοιχεία hardcore, sludge, sludgecore και post metalσυνθέτουν το A Grand Misconception που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, τρία χρόνια μετά το Dissociation.

Η εξέλιξη της μπάντας είναι εμφανής στο νέο άλμπουμ με κύριο χαρακτηριστικό τον τρόπο που συνταιριάζουν το -ωραίο- χάος του core ήχου με την -σχεδόν – μαθηματική δομή των τραγουδιών. Η ωριμότητά τους αναδεικνύεται με την ακρίβεια που σε κάθε τραγούδι τοποθετούνται και ακούγονται τα όργανα και με τον τρόπο που αλληλοσυμπληρώνονται. Τα ντραμς αγκαλιάζουν τις κιθάρες αναδεικνύοντας παράλληλα, την πλούσια θεματολογία των στίχων σε κάθε τραγούδι του δίσκου. Τα φωνητικά άγρια, οργισμένα, όπως άλλωστε, οφείλουν να είναι, αναδεικνύοντας παράλληλα την πλούσια κοινωνικοπολιτική θεματολογία των επαρκώς μεστών στίχων.

Στο “No Discount” μας προτρέπουν να μην δεχόμαστε άκριτα όσα μας σερβίρουν “What passes as normal doesn’t add up/ What passes as survival is denial of life/Don’t silence the voices/…/My wants will not fade/They will turn into curses to bear till the end”. Ενώ στο “Open Parties, Empty Streets” μας μιλάνε για την αυτογνωσία του καθεν@ “Self-awareness was murdered and we danced on its remains/ We had free drinks on the backs of rebelling and an open buffet to feed our misconceptions” προτρέποντάς μας στο “A Grand Misconception” να επαναπροσδιορίσουμε τα πάντα γύρω μας.

Κάποι@ υποστηρίζουν ότι ο άνθρωπος, στην προσπάθειά του να αμβλύνει τις οξείες και δύσκολες συνιστώσες της ζωής του τις λειαίνει, λειαίνοντας ταυτόχρονα και τις ήδη διαμορφωμένες απόψεις του. Κάτι αντίστοιχο υποστηρίζουν ότι συμβαίνει και στη μουσική και τις επιλογές μας. Πως δεν αντέχεις οτιδήποτε ακραίο (χωρίς να διευκρινίζεται τι θεωρείται ακραίο) είτε στον ήχο είτε στα φωνητικά. Προφανώς, προσωπικά δεν ανήκω σε αυτήν την κατηγορία ανθρώπων. Το hardcore όσο περνάν τα χρόνια και οι καιροί ανεβαίνει στην λίστα με τις αγαπημένες μου μουσικές, παράλληλα με την παράθεση στίχων που οξύνουν το νου και τη σκέψη. Και οι Kalpa αποτελούν ακριβώς αυτό, μια μουσικά ενσυνείδητη επιλογή.

Sylvia Ioannou

Echo Basement – No Form Of Human Government (Rudu Records)

Πριν από περίπου δυόμισι χρόνια οι Echo Basement έδωσαν μια συνέντευξη με ενδιαφέρουσες ερωταποκρίσεις. Σε μια από τις ερωτήσεις του δημοσιογράφου για το τι είναι αυτό που τους ωθεί να ασχοληθούν με τη μουσική, απάντησαν πως ο λόγος είναι η ανάγκη τους για έκφραση, ειδικά σε μια εποχή που χαρακτηρίζεται από μειωμένη δημιουργικότητα και ακόμα λιγότερο ελεύθερο χρόνο για όλους μας, λόγω των κοινωνικοπολιτικών καταστάσεων που συμβαίνουν γύρω μας. Εκεί, τόνιζαν τη βαρύτητα που έχει ο ρόλος του πομπού – καλλιτέχνη που κοινωνεί τη δημιουργία του στον κόσμο, σε αντιδιαστολή με τον απλό δέκτη ερεθισμάτων από κάθε μορφή τέχνης, η οποία δεν μπορεί να έχει ως μοναδικό λόγο ύπαρξης το να μας κάνει να νιώσουμε καλά, άβολα ή στενάχωρα, αλλά είναι σημαντικό να μπορεί να ευαισθητοποιεί και να αφυπνίζει το κοινό της.

Ανυπομονούσα λοιπόν, να ακούσω τη νέα τους κυκλοφορία, έχοντας ήδη θετική προδιάθεση από το debut album τους Placid με το – αγαπημένο- “Our Mondays Apart”, το οποίο είχε συμπεριληφθεί και στη συλλογή Against The Silence V.b το 2016.

Το No Form Of Human Government πρόκειται για ένα ατμοσφαιρικό άλμπουμ με 6 κομμάτια, ένα εκ των οποίων έχει στίχους στην αγγλική γλώσσα, όπως συνηθίζουν. Η μπάντα κινείται σταθερά στα μονοπάτια του post rock, του progressive και του indie, ενώ εντάσσει στους ήχους της και μερικά post metal στοιχεία. Η δουλειά που έχουν κάνει τα μέλη της μπάντας είναι παραπάνω από εμφανής στο δίσκο αυτό. Είναι ξεκάθαρες οι εναλλαγές ανάμεσα στα μέρη των τραγουδιών, όλα τα στοιχεία είναι τοποθετημένα με, σχεδόν, μαθηματική ακρίβεια και κάθε ήχος καταλαμβάνει τη δική του θέση. Κάθε όργανο της  βασικής τριάδας ντραμς- κιθάρας- μπάσου ξεχωρίζει μέσα από τον συμπαγή συγχρονισμό τους, ενώ στην βασική αυτή τριπλέτα προστίθενται τα πλήκτρα και το φλάουτο που αποτελεί το διακριτικό στοιχείο της μπάντας και στα δύο LP τους, παρουσιάζοντας έτσι ένα ομαδοποιημένο σύνολο.

Με μια βαθιά ανάσα ξεκινά το πρώτο τραγούδι του άλμπουμ “Jones County, Mississippi” ενώ ήχοι που θυμίζουν ανατολή δίνουν μια ιδιαίτερη νότα στο “Komplex#A”. Ακολουθεί το “Klov”, στην εισαγωγή του οποίου θαρρείς πως ακούς τον ήχο από το εκκρεμές να μετρά τα δευτερόλεπτα με αγωνία και ένταση, σαν κάτι απειλητικό να πλησιάζει. Στο “Post Dance” εμφανίζεται πιο ηλεκτρονικός ήχος με τα synths να κυριαρχούν, ενώ το “Days of Retreat” χαρακτηρίζεται από post metal στοιχεία. Και για το τέλος, είναι το “Free State” το μόνο τραγούδι του άλμπουμ με στίχους που αναφέρονται στο κατά πόσο επιθυμούμε να διατηρούμε τον έλεγχο σε κάθε τι που συμβαίνει γύρω μας και στους ανθρώπους που μας περιβάλλουν. 

Το No Form Of Human Government είναι ένα τεχνικά άρτιο άλμπουμ. Ορισμένες φορές βέβαια, δεν αρκεί ένα άρτιο τεχνικά αποτέλεσμα για να μας κάνει να αγαπήσουμε μια καλλιτεχνική κατάθεση. Αντίθετα, κάποιες φορές οι αρτιότητες μπορεί να αποβούν σε βάρος του συναισθηματικού φορτίου που κουβαλά μια μουσική σύνθεση. Χρειάζεται να ακούσεις μια δουλειά αρκετές φορές πριν αρχίσει να σου «μιλάει». Αυτό συνέβη και σε μένα με το συγκεκριμένο άλμπουμ.



Sylvia Ioannou