Impressions #3

Ενώ οι θάλασσες της Δύσης βρέχουν πόλεις που χορεύουν σε ρυθμούς Halloween, εμείς ψάχνουμε τα soundtrack ενός ακόμα αναποφάσιστου Οκτώβρη. Μικρές θλίψεις και μουσικοί σκελετοί πετάγονται από τα ηχεία μας.

  • Οι Vespero από τη Ρωσία φτιάχνουν καιρό τώρα το όνομά τους ως μια υπολογίσιμη δύναμη στο psych/space rock και η συνεργασία τους με τον Ισπανό fusion κιθαρίστα Angel Ontalva στο Carta Marina (VMS) δημιουργεί έναν απρόσμενο κι εντυπωσιακό δίσκο που ήδη λατρεύεται από πολλούς.
  • Όλοι όσοι γουστάρουν blackgaze, θα πρέπει να τσεκάρουν άμεσα το ντεμπούτο των Avast με τίτλο Mother Culture (Dark Essence). Μέχρι κι εγώ, που δεν είναι το στιλ μου, καταλαβαίνω ότι αυτό που κάνουν το κάνουν πολύ σωστά.
  • Μετά το σοκ του Statues, οι Black Peaks επιστρέφουν με το All that divides (Rise Records) κάνοντας τα πάντα σωστά: μουσική φτιαγμένη για μεγάλα φεστιβάλ, για χαρούμενους οπαδούς και κριτικούς. Αν τους ευνοήσει η συγκυρία και το promotion, λογικά αυτή είναι μια μεγάλη μπάντα της επόμενης δεκαετίας. Η προσωπική μου σχέση μαζί τους είναι ακόμα υπό διερεύνηση…
  • Εκ πρώτης όψεως, η συνεργασία ανάμεσα σε δυο κολοσσιαίους μπασίστες όπως οι Colin Edwin & Lorenzo Feliciati θα έπρεπε να αφορά μόνο τους εραστές του τετράχορδου θηρίου. Κι όμως, το Twinscapes Vol 2: A modern approach to the dancefloor (RareNoise Records) θα γκρουβάρει και τους ουδέτερους και θα τους αιχμαλωτίσει σε μια μεγάλη κοσμική λούπα.
  • Επιστροφή στους καλούς δίσκους για τους Crippled Black Phoenix, με το Great Escape (Season of Mist) να διαθέτει όλα τα συστατικά τους σε μεγάλες δόσεις. Παρ’ όλα αυτά, η αύρα που είχαν όταν ξεκίνησαν έχει φύγει μακριά και δεν μπορώ να καταλάβω πώς και πότε την έχασαν.
  • Το Be All End All των Manes με είχε λίγο απογοητεύσει, όχι λόγω του electronica pop ήχου του αλλά λόγω της ποιότητάς του. Για του λόγου το αληθές, το κινούμενο στο ίδιο στιλ Slow motion death sequence (Debemur Morti Productions) είναι απρόσμενα καλό. Οι παλιοί λύκοι δεν το βάζουν κάτω με τίποτα, αν και η παραγωγή εξακολουθεί να είναι πολύ φτωχή.
  • Δισεκατομμυριούχος δημιουργός από την Καλιφόρνια θρηνεί για τον χαμό του παλιού του συνεργάτη. Ο Mike Shinoda (ηγέτης των Linkin Park) κάνει πανάκριβο, ατμοσφαιρικό hip hop και δεν θα έπρεπε να ασχολούμαι μαζί του. Έλα όμως που το Post Traumatic (Warner) είναι πολύ συμπαθητικό!
  • Εντυπωσιακό παικτικά και υπερτεχνικό death metal που έχει τα πάντα εκτός από σκοτάδι. Οι Cynic παραμένουν οι βασιλιάδες, αλλά οι Obscura στο Diluvium (Relapse), να, καταφέρνουν να συμπεριλαμβάνονται στην ίδια παράγραφο.
  • Αντικειμενικά, ίσως το σημαντικότερο άλμπουμ για το progressive rock/metal φέτος είναι το Wasteland (Inside Out Music) των Πολωνών Riverside, κι εγώ πρώτη φορά είμαι τόσο συγχρονισμένος μαζί τους. Εδώ, ο θρήνος για τον χαμένο φίλο/συνεργάτη είναι ευπρεπής.
  • Ένα από τα πιο συναρπαστικά και εικονοπλαστικά post metal στην πιάτσα είναι το Love in shadow (Thrill Jockey Records) των Sumac, κι εμείς, τέλος πάντων, αγαπάμε Aaron Turner για πολλούς λόγους – το ότι ακόμα χαράζει νέα μονοπάτια είναι ένας από αυτούς.
  • Άργησα πολύ να ανακαλύψω τους The Necks, αλίμονό μου. Το απίθανο jazz/ambient που περιέχεται και στο Body (Rer Megacorp) είναι τόσο καλό που σε αναγκάζει να δημιουργήσεις ή να εφεύρεις συγκεκριμένες στιγμές για να το βιώσεις. Το πρόβλημα είναι ότι η γλυκιά δυτική μας ζωή δεν αφήνει περιθώρια για πολλές τέτοιες ακροάσεις.
  • Εδώ και 10 χρόνια, κάθε φορά που οι The Pineapple Thief βγάζουν καινούριο δίσκο πιέζω τον εαυτό μου να τους αγαπήσει και το είχα σχεδόν καταφέρει στο Your Wilderness του 2016. Το Dissolution (Kscope Records) μεγαλώνει κι άλλο το όνομά τους, όμως εγώ τα παρατάω. Αποτυγχάνουν να γίνουν ένα πολύ καλό prog ή πραγματικά μελαγχολικό γκρουπ, αμφιταλαντεύονται κάπου στη μέση και παραμένουν σχετικά μέτριοι για τις προσδοκίες μου.

While the Western seas meet cities that are getting prepared for another Halloween, we are still looking for the perfect soundtracks of a, still undecided, October. Small sorrows and musical skeletons pop out of our speakers.

  • Vespero from Russia have been building a very powerful name in psych/space rock for a while now and their collaboration with Spanish fusion guitarist Angel Ontalva in Carta Martina (VMS) results in an unexpected and impressive album, already adored by many.
  • Everyone involved with blackgaze should immediately check out Avast’s debut album entitled Mother Culture (Dark Essence). Though this style is not my cup of tea, I can realise that whatever they are doing, it is very well done.
  • After the shock that came with Statues, Black Peaks return with their sophomore album All That Divides (Rise Records) doing everything in the appropriate way: ideal music for big festivals, for happy fans and critics alike. If they are favored by circumstances and promotion, they may be one of the next decade’s biggest acts. My personal connection with them is still being explored…
  • At first glance, the collaboration between two colossal bass players like Colin Edwin & Lorenzo Feliciati should concern the 4 stringed enthusiasts only. Yet, Twinscapes 2: A modern approach to the dancefloor (RareNoise Records) will even shake the “neutrals”, capturing them in a groovy cosmic loop.
  • Crippled Black Phoenix return to very good albums and The Great Escape (Season of Mist) presents all their ingredients in great proportions. Still, the aura surrounding them in their beginnings has vanished and I can’t understand how and when they lost it.
  • Manes Be All End All was slightly disappointing, not because of its electronica/pop sound but because of its lack of quality. Slow Motion Death Sequence (Debemur Morti Productions) has the same directions but is amazingly good. These old wolves won’t give up, though the production is still very poor.
  • A billionaire artist from California grieves for the loss of his old partner. Mike Shinoda (leader of Linkin Park) creates luxurious and atmospheric hip hop and I shouldn’t spend my time with him but Post Traumatic (Warner) is actually quite likeable!
  • Death metal of impressive playability and extreme technique that has everything but darkness. Cynic are still the kings, but Obscura’s Diluvium (Relapse), well, manages to put them in the same sentence.
  • Objectively speaking, Wasteland (Inside Out Music) by Polish masters Riverside is probably this year’s most important album for prog rock/metal and I find myself perfectly synchronized with them, for the first time. Here, mourning comes with strong dignity.
  • Sumac’s Love in Shadow (Thrill Jockey Records) is one of the most fascinating and iconoclastic post metal albums out there and, anyway, we still love Aaron Turner for many reasons – for carving new roads being one of them.
  • Alas! I discovered The Necks from Australia too late. This amazing jazz/ambient included in Body (Rer Megacorp) is so good that forces you to create or invent the right moments to experience it in its entirety. Unfortunately, our “sweet” western lifestyle doesn’t leave more room for such listenings.
  • For the last 10 Years, every time The Pineapple Thief release an album, I push myself to love them and I was almost there in 2016’s Your Wilderness. This year’s Dissolution (Kscope Records) further grows their popularity, but I finally give up. Failing to become a truly great prog band or to truly dive in melancholy, they balance somewhere in the middle and I still find them slightly mediocre compared to my expectations.

Antonis Kalamoutsos

 

Impressions #2

Μια σύντομη ματιά σε 12 album που σηματοδοτούν το τέλος του φετινού καλοκαιριού.

  • Το Achromata (Narshaada records) των Ρώσων Aesthesys είναι από εκείνα τα άλμπουμ που μπορούν να σου διατηρήσουν ψηλά τις ελπίδες σου για το post rock. Ζεστό, πολύχρωμο και με το βιολί σε πρωταγωνιστικό ρόλο, το κινηματογραφικό τους στιλ είναι ό,τι πρέπει για το επερχόμενο φθινόπωρο.
  • Μπορεί να έχουν περάσει κάμποσοι μήνες από τότε που οι Akira Sakata & Chikamorachi with Masahiko Satoh κυκλοφόρησαν το Proton Pump (Family Vineyard records), αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να χάσεις το free jazz όργιο της χρονιάς. Για όσους δεν γνωρίζουν, ο Sakata είναι Ιάπωνας jazz θρύλος και το σαξόφωνό του είναι υπερόπλο!
  • Ο Daron Malakian με τους Scars Of Broadway επιστρέφει και η εποχή μοιάζει να τον έχει ξεπεράσει εντελώς. Παρά την παρακμή που αποπνέει, όμως, ο τύπος τυγχάνει να είναι ο καλύτερος rock τραγουδοποιός στον μετα-Cobain κόσμο. Ως αποτέλεσμα το Dictator (Interscope) είναι τουλάχιστον συμπαθητικό από έναν κατά τα άλλα ψιλοαχώνευτο καλλιτέχνη.
  • Άλλη μια περίπτωση μπάντας που είναι επιδραστική χωρίς να είναι ιδιαίτερα καλή, οι Deafheaven με το Ordinary Corrupt Human Love (Anti) συνεχίζουν την επέλασή τους στα σαλόνια. Δίχως βάθος ή έμπνευση, θα το βλέπω στις λίστες διάφορων στο τέλος της χρονιάς και θα αισθάνομαι σαν πράσινος μπαμπουίνος από το διάστημα.
  • Άρτιο και παραδοσιακό progressive metal από το Ισραήλ μάς φέρνουν οι Distorted Harmony με το τρίτο τους άλμπουμ A Way Out (self-release), ακροβατώντας ανάμεσα στον κλασικό ’90s Theater-ικό και τον ’00s djent ήχο με αξιοπρεπέστατα αποτελέσματα.
  • Τρομερά παράξενη περίπτωση οι Jack ο’ the Clock, δεν μπορείς να αποφασίσεις αν ακούς folk/country ή prog rock. Το Repetitions of the Old City II (Self-Release) αποτελεί ένα δείγμα τρομερά χωμένου αμερικανικού underground, θα ανταμείψει όσους απολαμβάνουν ακούσματα μοναδικά και μοναχικά.
  • Το Salt (Prophecy Productions) των Khorada –μια τρομερή συνεργασία μελών των Agalloch και Giant Squid– ντύνεται σαν εκλεκτικό και βαρύ ατμοσφαιρικό metal, δεν στοχεύει όμως σε καμία ονειρική ψυχική αντανάκλαση. Μαζί του θα καταδυθείς σε ένα άβολο και άσχημο μέρος όπου η κάθαρση δεν είναι εγγυημένη. Εξαιρετικός και δύσκολος δίσκος.
  • Οι Kontinuum δεν καταφέρνουν απλώς να πιάσουν λίγο από το συναίσθημα των παλιών Katatonia αλλά επιτυγχάνουν έναν τρομερά ισορροπημένο και ποιοτικό dark gothic rock δίσκο με το No Need to Reason (Season of Mist). Η έκπληξη φέτος έρχεται από την Ισλανδία – και άσε τους άλλους να μιλάνε για τους Tribulation.
  • Το Minus (Karisma records) των Νορβηγών Krakow ξεκινά ως post metal έκρηξη για να αποκαλύψει σταδιακά έναν πλατύ ατμοσφαιρικό και σχεδόν progressive πλούτο. Άκρως ενδιαφέρον γκρουπ, που αξίζει να τσεκάρει και να παρακολουθήσει κανείς στενά.
  • Ίσως η πρώτη φορά στην καριέρα της Lisa Gerard που και η ίδια δεν αισθάνεται πρωταγωνίστρια σε έναν δίσκο. Οι The Mystery Of The Bulgarian Voices είναι ένα ιδιαίτερο world/ethnic άκουσμα, οι Έλληνες μουσικόφιλοι όμως θα νιώσουν πολύ οικεία με τις πολυφωνικές πεντατονίες του BooCheeMish (Prophecy Productions).
  • Μου είναι αδύνατο να διαβάσω κάπου τον όρο punk jazz και να μη δοκιμάσω. Σε αυτήν την περίπτωση, λέγοντας punk εννοούμε ότι η jazz των Worldservice Project είναι θορυβώδης, ξεσηκωτική και αναιδής και το Serve (RareNoise Records) θα μπορούσαν να το κυκλοφορήσουν μόνο σωστά τέκνα της Αγγλίας. Πιστεύω θα κάνουν κακό χαμό στο επερχόμενο Galway Jazz Festival, δεν τους χάνω με τίποτα!
  • Είναι αδιαμφισβήτητο ότι οι Yob είναι από τους πιο καταξιωμένους και αγνούς doom μάστορες σε αυτόν τον πλανήτη. Το Our Raw Heart (Relapse Records) είναι ένα ακόμα πολύτιμο ευαγγέλιο αυτού του τόσο ταλαιπωρημένου είδους. Μόνη μου ένσταση η ατελείωτή του διάρκεια, που δεν βοηθάει να πατήσεις το play περισσότερες φορές.

 

Few words for 12 albums that signify the end of this year’s summer.

  • Achromata (Narshaada Records) by Russian act Aesthesys is one of those albums that can keep one’s hopes regarding post rock high. Warm, colourful and with the violin in a starring role, their cinematic style is a perfect match for the upcoming autumn.
  • Several months may have passed since Akira Sakata & Chikamorachi with Masahiko Satoh released Proton Pump (Family Vineyard Records), still that is no excuse for you to miss the free jazz orgy of the year. For those unfamiliar, Sakata is a Japanese jazz legend and his sax is a super weapon!
  • Daron Malakian returns with Scars of Broadway and he seems to be entirely out of date. Despite this sense of decadence though, this guy happens to be the best rock songwriter in the post-Cobain world. As a result, Dictator (Interscope) is a very likeable album from an otherwise kind of dislikable artist.
  • Another case of a band that grew to be highly influential without being actually a great one, Deafheaven continue to parade in the first league with Ordinary corrupt human love (Anti). Without depth or inspiration, I will be seeing it in various end of the year lists and I will be feeling like a green baboon from outer space.
  • Israel’s Distorted Harmony deliver well-built and executed progressive metal with their 3rd album A Way Out (Self Release), balancing between classic ’90s Theater-like and ’00s djent-oriented styles in a very sufficient way.
  • A case of uncategorised obscurity, when you listen to Jack o’ the Clock it is unclear whether you listen to prog rock or folk/country. Repetitions of the Old City II (Self-Release) is another token of a well-hidden U.S underground that will ultimately reward the adventurous listener.
  • Khorada’s Salt (Prophecy Productions) – a fantastic collaboration of Agalloch and Giant Squid former members – may be dressed as eclectic and ultra-heavy atmospheric metal but it doesn’t reflect any dreamy state. You will descend with it in a very uncomfortable and scary place where catharsis is not guaranteed. A hard to grasp but extraordinary album.
  • Kontinuum doesn’t only achieve to capture that magic old Katatonia feeling but also succeeds in constructing a greatly balanced dark gothic rock album in No Need to Reason (Season of Mist). This year’s surprise comes from Iceland – and let others deal with Tribulation.
  • Minus (Karisma Records) by Norwegians Krakow kicks off like a post metal explosion only to reveal gradually its wide, atmospheric and almost progressive character. An extremely interesting band that deserves to be checked out and to be closely monitored.
  • This is probably the first time in Lisa Gerrard’s career that she is not the ultimate star of an album. The Mystery Of The Bulgarian Voices is a very special world/ethnic listen, Greek music lovers though will feel quite familiar with the pentatonic polyphonies of BooCheeMish (Prophecy Production)
  • I find it impossible to resist to an album described as “punk jazz”. In this case “punk” symbolizes Worldservice Project’s jazz as noisy, rude and entertaining and Serve (RareNoise Records) could only have been released by genuine sons of England. I think they will be a blast in the upcoming Galway Jazz Festival, I won’t miss it for the world!
  • Undoubtedly, Yob are among the most respected and true doom metal craftsmen of the planet and Our Raw Heart (Relapse Records) is another precious milestone for the genre. My only objection would be the album’s super long duration that doesn’t help pushing the Play button more often.

Antonis Kalamoutsos

 

Impressions #1

  • Δεν βρίσκω λόγο να γράψω κατεβατό για έναν δίσκο που έχεις ήδη ακούσει ή διαβάσει εκτεταμένα γι’ αυτόν. Αν το έκανα πάντως, θα ειρωνευόμουν τον εαυτό μου που τόλμησα να μη μου αρέσει αρχικά και θα επιχειρηματολογούσα υπέρ της άποψης ότι το Eat The Elephant των A Perfect Circle εμπεριέχει τις κορυφαίες ερμηνείες της καριέρας του Maynard Keenan. Σαν το καλό κρασί που παλιώνει.
  • Οι Amorphis παραδίδουν με το Queen Of Time άλλο ένα συμπαθητικό δισκάκι, εξαργυρώνοντας ακόμα τους 2-3 εξαιρετικούς δίσκους που έβγαλαν πριν από 25 και βάλε χρόνια. Μου φαίνεται αστείο ότι κάποιοι το αποθεώνουν, αλλά τέλος πάντων παίρνει βαθμό πάνω από τη βάση.
  • Οι Dream the Electric Sleep είναι μπάντα-διαμάντι και για κάποιο ανεξήγητο λόγο το εξαιρετικής ποιότητας prog-ίζον hard rock τους παραμένει underground. Το The Giant’s Newground αποτελεί το πρώτο τους, ανέκδοτο άλμπουμ (πίσω από το 2008), το οποίο κυκλοφορούν τώρα με μεράκι. Αν θες να τους γνωρίσεις, ξεκίνα με το Heretics.
  • Πλούσιο heavy rock από τους Βρετανούς The Fierce and The Dead. Το The Euphoric έχει stoner, ψυχεδελικές και προοδευτικές πινελιές και ωραία, γεμάτα grooves. Τους έχω δει και live και σας εγγυώμαι ότι είναι μπάντα για μπίρες, για πολλές μπίρες.
  • Το punk/rock n roll των Hank Wood and the Hammerheads είναι τόσο cool, τόσο τσαμπουκαλεμένο, sexy και αναιδές που δεν μπορώ να το πιστέψω. Τα 22 λεπτά του ομώνυμου τρίτου LP των Νεοϋορκέζων σε κουνάνε τόσο άσχημα –όπως και η απίθανη ρυθμική αγωγή του θεούλη τραγουδιστή– που αν έχω την ίδια άποψη σε έναν μήνα, τους βλέπω να μπαίνουν στη λίστα ενός κατά τ’ άλλα fan του progressive!
  • Παλαιάς κοπής μα ψιλοφρέσκιας αισθητικής extreme techno metal από τους Καλιφορνέζους Howling Sycamore, με μέλη-συνεργάτες από Watchtower, Ephel Duath, Necrophagist, Yakuza και δεν συμμαζεύεται. Οι λάτρεις του είδους προσκυνούν ήδη, οι υπόλοιποι δεν θα κουνήσουν βλέφαρο. Πολύ καλό το ομότιτλο άλμπουμ τους, αν και δεν μοιάζουν πολύ, τους τοποθετώ μόνο λίγο κάτω από Vektor.
  • Ο κακός χαμός με το Prequelle των Ghost, πόλεμος, πάθος, διαξιφισμοί. Ψυχραιμία. Η αλήθεια είναι κάπου στη μέση. Αξιοπρεπής μπάντα, με αύρα και αυτοπεποίθηση, μουσική χιλιοακουσμένη. Ούτε τραγικοί, ούτε οι νέοι θεοί του metal. Σίγουρα πάντως οι βασιλιάδες του marketing.
  • Αν δεν ήταν οι παραπάνω εκ Νέας Υόρκης, θα τολμούσα να ισχυριστώ ότι ο φετινός rock ’n’ roll δίσκος της χρονιάς θα έβγαινε από την Ελλαδίτσα. Οι The Last Drive είναι αρρώστια τέλος πάντων και η μόνη ελληνική μπάντα (μαζί με τους Rotting Christ) που τους συγχωρείται και η μετριότατη αγγλική προφορά. Ευθύτητα, αλητεία, ψυχή, λιτές μα ψαρωτικές συνθέσεις και ο ύμνος “Always the sun”. Ο λύκος κι αν εγέρασε…
  • Λίγες φορές στη ζωή μου έχω τσακωθεί τόσο με δίσκο όσο με το Banished Heart των Αμερικανών Oceans of Slumber. Έχεις μια από τις καλύτερες τραγουδίστριες του σκληρού ήχου σήμερα (Cammie Gilbert) και το ταλέντο να φτιάξεις αριστουργήματα και τελικά σπαταλάς τον μισό δίσκο με ανούσια brutal φωνητικά και περιττά extreme μέρη. Σας παρακαλώ, ελάτε στα συγκαλά σας για να γράψετε ιστορία.
  • Οι Αμερικάνοι Rivers of Nihil με το τρίτο τους άλμπουμ Where owls know my name ταράζουν για τα καλά τα νερά του τεχνικού και προοδευτικού death metal, αποσπώντας από παντού διθυράμβους. Όχι κάτι πραγματικά ανανεωτικό ή καινοτόμο, αναγνωρίζω όμως ότι κουβαλούν πραγματικά έναν φρέσκο αέρα και μια ορμή.

 

Αντώνης Καλαμούτσος