The Black Book (iDEAL recordings)

Μια συλλογή δεν είναι αυτό που αποκαλύπτει ο τίτλος της. Άντε, δηλαδή, μαζέψαμε κάποια ονόματα, παζαρέψαμε τη συμμετοχή τους με ένα νέο κομμάτι και έκλεισε. Υπάρχει μια βαθύτερη αντίληψη πάνω σε αυτές από ταlabel που σέβονται τον εαυτό τους. Σηματοδοτούν ένα σημείο όπου η εξωστρέφεια συναντά την οξυδέρκεια για να συγκροτηθεί αυτό που θα αποτελέσει ένα ξεχωριστό σταθμό στην ιστορία του label και ευχετικώς και των συμμετεχόντων. Από την iDEAL, βέβαια, δεν νομίζω να περιμέναμε κάτι λιγότερο από όλα αυτά, αλλά στην περίπτωση του The Black Book τα αναμενόμενα υπερβαίνονται σε βαθμό εκπληκτικό!

Έχω την αίσθηση ότι η συλλογή αυτή ξεκίνησε από μια βασική ιδέα που δεν προμήνυε το που θα έφτανε τελικά. Ok, προσκαλέστηκαν κάποια ονόματα που συνδέονται με την iDEAL, αλλά δυσκολεύομαι να φανταστώ ότι αυτό των επικών διαστάσεων αποτέλεσμα φτιάχτηκε από ένα απλό brainstorming σε ένα γραφείο. Ακούγοντας το δίωρο υλικό είναι σαν το κάθε όνομα να τράβηξε ένα άλλο από το τσεπάκι του για να ορθωθεί στο τέλος μια θεόρατη πυραμίδα στηριγμένη σε υλικά του σύγχρονου ανοιχτόμυαλου ήχου. Περιττό να αναφέρω ότι τα περισσότερα ονόματα μου ήταν εντελώς άγνωστα με την χημεία αναμεταξύ τους να φαντάζει η ιδανική.

Ναι, αλλά τι μουσικά είδη περιέχει η συλλογή; Πιάνοντας το νόημα της εποχής, δεν μιλάμε πια για είδη, αλλά για στοιχεία που αναδεικνύονται ως βάση για την δημιουργία κάτι νέου. Σε αντίθεση με άλλες σπουδαίες φετινές συλλογές που εξέφρασαν μια τοπική σκηνή (βλ. Flowers From The Ashes, Girih: Iranian Sound Artists), αυτή εδώ μιλά μια παγκόσμια γλώσσα φτιάχνοντας μια χοάνη ήχων με διαφορετική καταγωγή, αλλά με παρόμοια αισθητική. Εν τέλει, αυτή είναι η αρχή και το τέλος μιας μουσικής πρότασης και εδώ δεν έχουμε απλώς διάφορες φράσεις ατάκτως τυπωμένες, αλλά ένα γόνιμο διάλογο για τα αυτιά και το μυαλό!

A compilation is not what its title refers to. It’s not that we collect some names, we talk about their contributions and that’s all. There is a deeper perception from the labels who respect themselves. They signal a point where extroversion meets perspicacity so as to constitute something that would be important not only for the label but eventually for the contributors, too. We didn’t expect from iDEAL something different than that, but referring to The Black Book, the expectations have been overpassed in an amazing way!

I have a feeling that this comp started as a basic idea who nobody exactly foreshadow where it would lead. Ok, there were some names invited but I find it difficult to imagine that this epic outcome was made by a simple brainstorming in an office. Listening to this two-hour album is like every name had pulled another one from its pocket so in the end to make a pyramid supported by materials of openminded and contemporary sound. Needless to say that I was not familiar with most of the artists here and the chemistry between them is ideal!

Yes, but what kind of music styles does this compilation include? Catching the meaning of our time, we don’t talk about styles anymore, but about elements which are highlighted as a basis for creating something new. In contrast to other compilations this year that expressed a scene, (for example Flowers From The Ashes, Girih: Iranian Sound Artists), this one here talks a global language creating a crucible of sounds from different origins, but with similar aesthetics. Moreover, this is the beginning and the end of a musical suggestion and here we don’t have only phrases disorderly put together, but a fertile dialogue for the ears and the brain!

Μπάμπης Κολτράνης

Kikagaku Moyo + Maida Vale live in Göteborg

Εκεί που σιχτίριζα, όχι πάντα εσωτερικώς, όταν πρωτόμαθα ότι οι Kikagaku Moyo θα περάσουν από το Fuzz Club στην Αθήνα στις 7 Δεκέμβρη, βλέπω κάπου στα μέσα Οκτώβρη ανακοίνωση από τοπικό βένιου εδώ στο βορρά περί το ότι θα έχουμε και εμείς την ευκαιρία να βουτήξουμε head first στα ζεστά ψυχεδελικά νερά των χίπηδων απ’ την Ιαπωνία. Ίσως δε χρειάζεται καν να αναφέρω πως το εισιτήριο αγοράστηκε σχεδόν αυτόματα.

Οι Maida Vale, λοιπόν, ένα all-female ψυχεδελικό σχήμα από τη Στοκχόλμη με δύο δίσκους στο ενεργητικό του απ’ το 2012 που συγκροτήθηκε, ανέλαβαν να ανοίξουν τη συναυλία. Μια ευχάριστη έκπληξη από πλευράς διοργάνωσης, κυρίως επειδή ήμουν αρνητικά προκατειλημμένη κι ας μην τις ήξερα. Κι αυτό γιατί στα περισσότερα λάηβ που έχει τύχει να βρεθώ εδώ πάνω, ταsupport σχήματα έχουν αποδειχθεί λίαν χιπστερίζοντα, ως επί το πλείστον, και διακατεχόμενα από έναν άκρατο δηθενισμό καλυμμένο μ ‘ένα πέπλο αβαν-γκαρντοσύνης. Οι Maida Vale ήταν “lagom”, όπως λέμε εδώ πάνω, ή αλλιώς «ό,τι έπρεπε». Εύπεπτοι ήχοι που καθιστούσαν πολύ εύκολο να τις ακολουθήσεις, εξαιρετική σκηνική παρουσία με τη frontwoman Matilda Roth να διοχετεύει μ’ ένα αποχαυνωτικό τρόπο την ενέργεια όλης της μπάντας προς τα εμάς.

Η αυλαία έπεσε για ακόμα μια φορά και η ενέργεια που μας άφησαν οι Maida Vale είχε αρχίσει να ξεθωριάζει, μα μόνο για να δώσει τη θέση της στην εκρηκτική ηρεμία των Kikagaku Moyo που αργά και ντροπαλά ανέβηκαν στη σκηνή.

Κάπου εδώ νομίζω πρέπει να πω δυο πράγματα σχετικά με τους λόγους που με ωθούν να πηγαίνω σε λάηβ και κατά προτίμηση μόνη. Η προφανής απάντηση είναι φυσικά το ότι έχεις την ευκαιρία να δεις μουσικούς που αγαπάς και εκτιμάς να παίζουν ζωντανά. Πηγαίνοντας όμως λίγο παραπέρα, υπάρχουν φορές που μια συναυλία μπορεί να μετατραπεί σ’ ένα μοναδικό συνονθύλευμα μουσικών,συναισθηματικών και χωρικών εμπειριών, σχεδόν υπερβατικού χαρακτήρα που κάθε φορά αφήνει το θεατή και με μια διαφορετική πτυχή της πραγματικότητάς (τ@). Ο χώρος που σε περιβάλλει, μπορεί να ξεχειλωθεί σε ένα αχανές κενό, με σένα να επιπλέεις μέσα του αποστασιοποιημέν@ς, με την ίδια αποστασιοποίηση που ένα πουλί βιώνει μια πόλη, η σε μια τεράστια ενότητα με σένα και όλους τ@ αλλ@ να αποτελείτε τα απόλυτα συγχρονισμένα μέλη. Για μένα αποτελεί ακόμα μυστήριο το πώς ακριβώς η μουσική και η όλη ατμόσφαιρα μιας συναυλίας μπορούν να μεταφραστούν σε τόσο έντονες εικόνες των οποίων τη φύση δεν αποδίδω ούτε στο ελάχιστο μ’ αυτές εδώ τις αράδες. Κάτι τέτοιες στιγμές είναι που αναρωτιέμαι πώς κατάφερε ο Aldous Huxley να γράψει τις Πύλες της Αντίληψης.

Αλλά τέλος πάντων, ας γυρίσουμε στο παρόν θέμα. Οι Kikagaku Moyo ανέβηκαν στη σκηνή κι εγώ για εξαιρετικά καλή μου τύχη βρίσκομαι στην πρώτη σειρά. Ήταν ομολογουμένως θέση κλειδί όσον αφορά το πως βίωσα το εν λόγω λάηβ. Ούσα μια ανάσα μακριά απ’τη μπάντα κι όντες αυτοί αυτό που είναι, με την αγάπη τους για τη μουσική να ξεχειλίζει σε κάθε νότα, αλλά και τα ντροπαλά και παιδικά “thank you” που μας έλεγαν ανά διαστήματα, ο χώρος έγινε σταδιακά ένα μεγάλο ρευστό σαλόνι, όπου όλοι ήμαστε φίλοι, συγκρότημα και κοινό μαζί, με τη μουσική να γεμίζει κάθε γωνιά της ψυχής. Όταν δε, κάπου στη μέση του σετ, οGo άφησε τα ντραμς και ο Tomo έπιασε το τσέλο για να γίνει ένα ακουστικό«διάλειμμα», με κομμάτια όπως το “Cardigan Song” , μπορούσες εύκολα να νιώσεις την ευδαιμονική γαλήνη όλων.

Κι αυτό ακριβώς το συναίσθημα είναι που με συντρόφευσε μέχρι το τέλος του λάηβ ακόμα και μέχρι το σπίτι. Επανέρχεται ακόμα, κάθε φορά που βάζω ένα δίσκο τους να παίξει. Αν, λοιπόν, βρεθείτε στην Αθήνα στις 7 του Δεκέμβρη, να πάτε να τους δείτε. Σε σκοτεινούς καιρούς όπως αυτοί που ζούμε τώρα, η όμορφη μουσική των Kikagaku Moyo είναι μια πηγή γαλήνης και ευτυχίας που χρειαζόμαστε περισσότερο απ’ ό,τι νομίζουμε.

While I was cursing, not always internally, after I first heard that Kikagaku Moyo are expected to pop by Fuzz Club in Athens on the 7th of December, I stumbled upon an announcement from a local venue sometime around the middle of October, here in the North, about us going to have the opportunity to dive head-first into the warm and welcoming psychedelic waters of the Japanese hippies. Needless to say, the ticket was bought almostinstantly.

So, Maida Vale, an all-female psychedelic rock band from Stockholm, already counting two records ever since their formation in2012, were to play as the supporting act. They left me positively surprised with their performance, even if I was admittedly negatively predisposed. You see, in most of the live concerts I’ve been to up here, the supporting acts were devoid of purpose, yet full of pretentiousness hidden under a veil of avant-gardeness. Maida Vale were “lagom”, as we say up here, meaning “ justright”; simple -but not simplistic- melodies, easy to follow and get lost to, impeccable stage performance mainly in terms of movement, as the vocalist of the band, Matilda Roth, was channeling the witch-y energy of all the rest towards us in the audience. Overall, they left me wondering whether Fuzz Club Records ever noticed them. They would surely be a nice addition.

The curtains closed again, and the witch-y energy was pretty much gone, only to be succeeded by the vigorous calmness of Kikagaku Moyo, timidly coming on stage, as the curtains were being drawn once again.

Somewhere around this time, I see it fit to say a few things about why I like going to concerts and why I mostly do it alone. The obvious answer is to see your favourite bands perform right in front of your eyes, of course. But moving beyond this, some concerts are a unique musical, emotional and spatial, overall kind of transcending experience, that presents the spectator with different aspects of (their) reality. The venue can suddenly turn into a vast emptiness with you floating in it as a bird flies over a city, distanced from the various occurrences beneath it, or to a huge entity with you and all its different parts in sync. It’s still a mystery to me how the music and the overall ambience of a concert are translated into such vivid imagery, to which I admittedly do little credit through writing these words. At times like these I wonder how Aldous Huxley managed to write Doors of Perception.

But anyway, back to our topic. Kikagaku Moyo come onstage and I fortunately find myself in the front row. That played a key role in how I experienced this concert. Being so close to them and them being them,with their unity and love of music oozing out of every chord struck as well astheir shy and innocent “thank you”s, gradually turned the whole space into alarge, fluid living room, where we were all hanging out, band and audience, with music filling up every nook and cranny of our souls. When, around the middle of the set, Go left his drums and picked up an acoustic guitar and Tomogot his cello to lay down some acoustic songs, such as the “Cardigan Song”, you could easily feel that everyone was blissfully at peace.

And that blissfully peaceful feeling was what accompanied me throughout the rest of the concert and until I got home. Or even when I play their records, since last Sunday. So, if you find yourself in Athens on the 7th of December, please go. At dark times like these, Kikagaku Moyo’s beautiful music is a much needed source of peace and happiness.

phren

Impressions #4 – Underground καραβάνια

Οι Εντυπώσεις αυτού του Νοέμβρη αντλούν έμπνευση από τις σκιές που όλο και μεγαλώνουν κάτω από τα παράθυρά μας και γίνονται ένα με το extreme black/death metal καραβάνι που ταξιδεύει σε κάθε γωνιά του κόσμου. Ενός ιδιαίτερα υπόγειου κόσμου που διαφεντεύεται ακόμα από παλιούς νόμους!

· Γαλλία. Ντεμπούτο EP για τους Baneful Storm, το one-man-project του Jolyon Dagon, με το Invocations (Invictus Productions), τουτέστιν death metal που λατρεύει τους παλιούς Morbid Angel, γρήγορο, με εκκωφαντικά κιθαριστικά μέρη και πλήρως κακόβουλο. Δεν στοχεύει στην πρωτοτυπία αλλά σε εκείνο το ανίερο συναίσθημα, θυμάσαι;

· ΗΠΑ. Οι Cemetery Lights στο πρώτο τους demo Lemuralia (Nuclear war now productions) παίζουν ένα χαμένο στα ’80s πρωτο-black, πολύ κοντά στο πνεύμα των Mortuary Drape. Εστιάζει στη μαγεία και την ιεροτελεστία του πράγματος και, όπως πάντα σε αυτές τις περιπτώσεις, τα μισά riff σχετίζονται με το punk. Κυκλοφορεί σε κασέτα. Πιο underground δεν έχει.

· Πορτογαλία. Πάντα σέβομαι αυτούς που μπορούν να με τρομάξουν. Οι Degredo, στο ντεμπούτο τους A Noite dos Tempos (Harvest Of Death), έρχονται με βαριές, μυσταγωγικές και drone διαθέσεις και τα 75 λεπτά αυτού του κατάμαυρου ambient εγγυώνται στον αφοσιωμένο ακροατή ότι θα τριπάρει και ότι, ναι, θα νιώσει τρόμο.

· Σουηδία. Τι κι αν το Morkrets Intag (Wolfspell Records) είναι ηχογραφημένο σε κάποιο σαλόνι και αν οι Hostblod είναι one man band; Αυτός ο δίσκος αιχμαλωτίζει την παγωμένη ουσία ενός θλιμμένου black, αναμεμειγμένη με πιάνα, ακορντεόν και λοιπές cinematic/folk αναφορές. Εξαιρετικό ντεμπούτο κι ένα από τα πιο όμορφα εξώφυλλα που είδα φέτος.

· Φινλανδία. Εξόχως ενδιαφέρουσα περίπτωση οι Letheria, οι οποίοι κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους (Death Principle, Saturnal Records) μετά από 20 χρόνια underground πορείας. Black/death που ξεκινάει πολύ νευριασμένο, αλλά σταδιακά αποκαλύπτει αρκετές ατμοσφαιρικές “αρετές”. Κατά τ’ άλλα, ταχύτατα τετράγωνα riffs, thrashy λογική, πολύ καλή παραγωγή και φρικτοί τίτλοι.

· Ισπανία. Στη μεγάλη του δυσαρμονικού black metal σχολή φοιτούν και οι Lifelost. Το ντεμπούτο τους Dialogues From Beyond (Transcending Obscurity Records) διατηρεί μια αξιοπρόσεκτη εσωστρέφεια, όχι εις βάρος της ηχητικής βιαιότητας και γίνεται πιο κατανοητό όσο κυλάει. Προάγονται με λίαν καλώς.

· Ολλανδία. Άλλο ένα ντεμπούτο, το Al-Khem-Me (Invictus Productions) των Lucifericon βουτάει βαθιά στην “κλασική” ’80s-’90s death metal παράδοση, με μνημειώδη αδιαφορία για τα σύγχρονα τεκταινόμενα. Η παρελθοντολαγνεία τους δεν είναι όμως άκαρπη, αφού κάτι ιδιαιτέρως σκοτεινό και πειστικό έρπει εκεί ανάμεσα στις νότες τους.

· ΗΠΑ/Ηνωμένο Βασίλειο. Έχοντας τραγουδήσει με τους Death αλλά και σε εκείνο το σπουδαίο From Beyond των Massacre, ο Kam Lee ανήκει στις κλασικές φωνές του χώρου και αποτελεί εγγύηση για κάθε death metal δίσκο. Μαζί με τον Jonny Petterson, φτιάχνουν το νέο τους γκρουπ Nattravnen (Night Of The Raven, Transcending Obscurity Records), αφοσιώνονται στιχουργικά στον θρύλο της Νύχτας του Κορακιού και παραδίδουν ένα ατμοσφαιρικό death με απολήξεις παραδοσιακού metal, που θα γοητεύσει φίλους εμπορικών σχημάτων όπως οι Behemoth.

· Νορβηγία. Ο μπλακμεταλλάς που παρευρίσκεται στον θεσμό του Inferno festival, πριν πάει στο club θέλει να πιει τις μπίρες του ακούγοντας κλασικό metal με black φωνητικά. Κάτι “χαλαρό”, βρε παιδί μου, που θα σε βάζει στο mood. Το Introvert (Dark Essence) των Slegest είναι ο σωστός δίσκος. Και δεν το λέω για πλάκα, I’ve been there. Θα γίνονταν διάσημοι στα late ’90s.

· Ουγγαρία. Υποτίθεται πως το ντουέτο των Svoid αναμειγνύει black metal με post punk επιρροές, στην πραγματικότητα, όμως, το νέο τους EP Spiral Dance (Sun & Moon Records) είναι αποκλειστικά post-punk/gothic rock, φέρνοντας λίγο στο μυαλό το φετινό άλμπουμ των Kontinuum. Ωραίες ιδέες στη μουσική, ελαφρώς κατώτερα τα φωνητικά κι ένας ήχος που μπορεί να μαγνητίσει ακροατές από διάφορους χώρους.

· Ιταλία. Να συμφωνήσουμε ότι το death metal των Thulsa doom ακούγεται ρετρό. Ωραία. Απαντώ, όμως, ότι είναι και τίμιο, περήφανο και χειμαρρώδες. Το demo τους Realms of hatred (Invictus productions) κυκλοφορεί σε κασέτα, βεβαίως, και στο βάθος, στο πολύ βάθος, απλώς θέλει να περάσει καλά ροκάροντας, ξέρεις, με εκείνο το Slayer είδος rock!

· Καναδάς. Η πιο εναρμονισμένη με την εποχή μπάντα αυτού του Impressions, οι Unreqvited, με το τρίτο τους full length Mosaic I: l’ amour et l’ardeur (Northern Silence) δημιουργούν ακόμα ένα από αυτά τα επίκαιρα post rock/blackgaze/symphonic/depressive “black metal”υβρίδια. Μελοδραματικοί αλλά αξιοπρεπείς και σίγουρα πολύ πιο “καλλιτεχνικοί” από διάφορους άλλους που καμαρώνουν τους εαυτούς τους ψηλά στις λίστες του Metacritic.

 

This November’s Impressions draw their inspiration from the constantly growing shadows under our windowpanes and join the extreme black/death metal caravan that travels all around this world. Of a profoundly underground world that remains governed by old laws!

· France. Debut EP by Baneful Storm – Jolyon Dagon’s one man band – entitled Invocations (Invictus Productions), hence old-Morbid Angel worshiping death metal of great speed, blasting guitars and total malice. It doesn’t pursue originality but that old-fashioned unholy feeling, do you remember?

· USA. In their first demo Lemuralia (Nuclear War Now Productions), Cemetery Lights deliver a kind of lost in the ’80s proto-black metal style, really close to the spirit of Mortuary Drape and the likes. They remain focused on the magical and ritualistic aspect of things and, as usual in cases like that, half of the riffs relate with punk. Released on tape. It doesn’t get more underground than that.

· Portugal. Always respect those who can scare you. Degredo come with heavy, drone-mystique intentions in their debut A Noite dos Tempos (Harvest of Death) and the 75 minutes of this blackened ambient guarantee the listener a good trip and, yes, some moments of good fright.

· Sweden. And what if Morkrets Intag (Wolfspell Records) was recorded in some living room and Hostblod is an one man band? This album captures the freezing essence of a melancholic black sound, mixed with pianos, accordions and whatever else cinematic/folk references. A wonderful debut and one of the most beautiful covers I’ve seen this year.

· Finland. Letheria forms a very interesting case, releasing their debut (Death-Principle, Saturnal Records) after 20 years of an underground existence. Their Black/death style kicks off in a really bad tempered way, only to gradually reveal some more atmospheric “virtues”. Besides that, ultra-speed square-sounding riffs, a thrashy mentality, very good production and horrible titles.

· Spain. Like many others, Lifelost attend the great academy of disharmonic black metal. Their debut album Dialogues From Beyond (Transcending Obscurity Records) retains a remarkable introspection without compromising sonic violence and its vibes become clearer as it flows. Very good students, indeed.

· Netherlands. In another debut, Al-Khem-Me by Lucifericon dives deep into the “classic” ’80s-’90s death metal tradition, with proud indifference about its modern context. This past-worshiping isn’t fruitless though, for something particularly dark and threatening lurks within their notes.

· USA/UK. Kam Lee, former singer of Death and of that monumental From Beyond by Massacre, is considered to be one of the classic voices of the genre and a guarantee for any death metal album. Along with Jonny Petterson, they form their new band Nattravnen (Night of the Raven, Transcending Obscurity Records) dedicated lyrically to the legend of the Night of the Raven and they deliver atmospheric death with traditional metal conclusions, fully able to attract fans of commercial bands like Behemoth.

· Norway. The typical blackmetallers who attend the institution of Oslo’s Inferno Festival, before going to the venues, they long to enjoy their beers under the sounds of traditional rock/metal with black vocals. Something “relaxed” to get them in the right mood, you know. Well, Introvert (Dark Essence Records) by Slegest would be the perfect album for it and I’m not joking, I’ve been there. This band would be super famous in the ’90s.

· Hungary. The duet of Svoid is supposed to be mixing up black metal with post-punk influences but in reality, their new EP Spiral Dance (Sun & Moon Records) is exclusively post-punk/gothic rock, reminding a bit the latest album of Kontinuum. Nice ideas musically with a bit inferior vocals and a sound that can charm listeners from many different styles.

· Italy. We can agree that Thulsa Doom’s death metal sounds retro. OK but I have to add that it is also soulful, proud and ardent. Their demo Realms of Hatred (Invictus Productions) is about to be released on tape and deep inside, it just wants you to have fun by rocking out – with that old Slayer type of rock!

· Canada. Unreqvited, the most aligned with the present band of this Impressions, create one of those high-in-demand post-rock/blackgaze/symphonic/depressive “black metal” hybrids in their 3rd album Mosaic I: l’ amour et l’ ardeur (Northern Silence). Melodramatic but dignified and definitely more “artistic” than others that may take pride on seeing themselves high in Metacritic’ s lists.

Antonis Kalamoutsos

Πάρτι στη Λοκομοτίβα & ραδιολίστα στο music society web radio

Έπειτα από καιρό, το ats νιώθει την ανάγκη και την επιθυμία να βγει προς τα έξω. Την εποχή που το διαδίκτυο μας καταπίνει και το ραδιόφωνό του παραμένει μια ασχολία στενών κύκλων, ο προσανατολισμός μας είναι προς τα εκεί που δεν ευδοκιμούν αυτάρκειες και ιδιωτεύσεις. Το Σάββατο, στη Λοκομοτίβα, θα αναλάβουμε τις μουσικές επιλογές της βραδιάς, με τη λογική αυτές να αποτελέσουν έναν λόγο να συγχρωτιστούμε με κόσμο που πιθανόν να μην έχουμε γνωρίσει ακόμη, και όχι απλώς να παίζονται στο background. Την Κυριακή, ύστερα από πρόσκληση του Music Society, θα μεταδοθεί στις 19.00 μια λίστα με υλικό επιλεγμένο από τις συλλογές μας, αναδεικνύοντας τη φιλοσοφία που αυτές φτιάχτηκαν. Τα ραντεβού λοιπόν είναι ανοικτά και ελπίζουμε στο κοντινό μέλλον να είναι περισσότερα!

(http://www.musicsociety.gr/against-the-silence-mixtape/)

 

* η αφίσα του πάρτι στήθηκε από την Φρύνη Ρούσσου την οποία ευχαριστούμε θερμά!

2η Συναυλία του Againstthesilence με τους Autumn Acid, Moon Taken Over & Amberclock w/ Nick Kordelis στην Υπόγα Κ94

ypogak94.againstthesilence

Μια συναυλία πάντα θα παρέχει το χώρο που ζει και αναπνέει η μουσική. Εκεί θα δοκιμαστούν οι μπάντες βγάζοντας τη δουλειά που έχουν βγάλει κατά μόνας. Εκεί οι μουσικόφιλ@, υποψιασμέν@ ή μη, θα έρθουν σε άμεση επαφή με τον πυρήνα της συγκεκριμένης έκφρασης. Εκεί τέλος θα συναντηθούν απόψεις και θα γεννηθούν νέες μαζί με την όρεξη για τις επόμενες νέες μουσικές και προφανώς για τις επόμενες νέες συναυλίες.

Με αυτόν τον τρόπο οδηγούμαστε στη δεύτερη συναυλιακή βραδιά που διοργανώνουμε ως ats, αυτήν τη φορά με τη στήριξη και τη συνεργασία του εγχειρήματος της Υπόγας Κ94, με την οποία συγκλίνουμε στα βασικά πολιτικά περιεχόμενα που προωθεί (βλ. θέσεις ενάντια σε διαφημίσεις, σπόνσορες, security, σεξιστικές και ρατσιστικές συμπεριφορές). Παρουσιάζεται, λοιπόν, άλλη μια ευκαιρία για επικοινωνία, ζύμωση διαφορετικών απόψεων και γνωριμίας μεταξύ μας, αλλά και με νέες μουσικές. Πριν αναφέρουμε ορισμένα εισαγωγικά για την κάθε μπάντα που θα συμμετάσχει στη συναυλία, την οποία και ευχαριστούμε ιδιαιτέρως, ειδικά τους Σαλονικείς Autumn Acid, να αναφέρουμε πως στο χώρο θα διαθέτουμε σε cd τις δυο τελευταίες συλλογές μας με ελεύθερη συνεισφορά. Ραντεβού λοιπόν από κοντά το ερχόμενο Σάββατο.

Autumn Acid

Η καταγωγή των συγκεκριμένων είναι από τη Θεσσαλονίκη και ο ήχος τους παραπέμπει σε κλασικές δουλειές του post-metal, αλλά παρατηρείται ένα τσίτωμα στο όλο ύφος που δίνει μια ωμή ορμή στις συνθέσεις. Με την πρώτη δισκογραφική δήλωση παρουσίας προς τα έξω η μουσική τους ανάσα ακούγεται αρκούντως απειλητική. (listen)

 

Amberclock

Ως Amberclock τελεί σχήμα που, βασιζόμενο σε ακουστικά κομμάτια, κάνει προσπάθεια να τα αποδομήσει χρησιμοποιώντας ηλεκτρονικά, drone, αρμονία/δυσαρμονία ή όποια άλλη ηχητική άσκηση θεωρηθεί θεμιτή με σκοπό να οδηγηθεί σε πιο αντισυμβατικές δομές και ηχοτοπία. Το παρόν live θα έχει αποκλειστικά αυτοσχεδιαστικά μέρη. Αντί για τον Αλέξανδρο Στίγκα, στην κιθάρα -συμβατική αλλά και προετοιμασμένη- θα βρίσκεται ο Νίκος Κορδέλης, μουσικά ιδιαίτερα ενεργός στον χώρο της free improvisation. Στις επιρροές του περιλαμβάνονται οι Miles Davis, Beatles, György Ligeti, Archie Shepp, Derek Bailey.

 

Moon Taken Over

Όταν μια πρωτοεμφανιζόμενη μπάντα αποτελείται από μέλη σχημάτων ή εγχειρημάτων με ήδη διαμορφωμένο ήχο και κατασταλαγμένο έργο, το αποτέλεσμα που βγαίνει από αυτήν, σε πολλές περιπτώσεις, δεν είναι παρά μια κοινή συνισταμένη των εκάστοτε ατομικών μουσικών αφετηριών και εμπειριών. Αυτό θα υπέθετε κανείς ότι ισχύει και στην περίπτωση των Moon Taken Over, που η σύνθεση τους περιλαμβάνει τον Φίλιππο Zenjungle στο σαξόφωνο, τον Αλέξανδρο από τους Litany στην κιθάρα, και τον Μπάμπη από τους Incognita Sperans στα τύμπανα – ωστόσο, μια τέτοια υπόθεση είναι εξαρχής και εξολοκλήρου λανθασμένη: οι Moon Taken Over αποπειρώνται να διαμορφώσουν έναν δικό τους ήχο και χαρακτήρα, μακριά από τα μουσικά στεγανά και την πεπατημένη της ατομικής μουσικής πορείας των μελών ∙ και τώρα, η μουσική που δημιουργούν και συνδιαμορφώνουν, αποκτά μια επιπλέον διάσταση, αυτής της παρουσίασης της ζωντανά. (view)

 

 

 

PARTY ΤΟΥ AGAINST THE SILENCE ΣΤΟ PULP

afisa_pulp_banner

Αύριο στήνουμε τη δική μας γιορτή. Μια γιορτή αφιερωμένη στα μπλογκ που χάθηκαν νωρίς και μια αφορμή για να συναντηθούμε με τον κόσμο που μας διαβάζει. Μια βραδιά που μπορεί να εκληφθεί κι ως επίσημη τελετή έναρξης ενός ακόμη δημιουργικού χειμώνα για μας.

Μια βραδιά που θα περιλαμβάνει μουσικές επιλογές τεσσάρων μελών της ομάδας του againstthesilence. Θα υπάρχουν επίσης συλλεκτικές αφίσες και συλλεκτικές κασέτες με το εξώφυλλο της τελευταίας μας συλλογής. Κι επειδή τα πολλά λόγια είναι φτώχεια, σας περιμένουμε στο Pulp, Βεΐκου5 & Δημητρακοπούλου 4 στο Κουκάκι,  αύριο στις 21.00.

 

 

 

Το againstthesilence παρουσιάζει…Adolf Plays The Jazz, Λάμδα & Stereovoid ζωντανά στο Zero 14.12.13

Ήρθε η στιγμή λοιπόν να ανακοινώσουμε τη δικιά μας βραδιά. Τη βραδιά που θα βγούμε για λίγο από τον ημιπραγματικό κόσμο του Διαδικτύου και θα μοιραστούμε από κοντά μουσικές και ιδέες. Χωρίς σπόνσορες που θα μοχθούν για το καλό μας και μπάστακες που θα επιθεωρούν την ασφάλειά μας και το όποιο αντίτιμο στην είσοδο. Όλα αυτά που γράφουμε ως againstthesilence δεν είναι απλά το αποτέλεσμα πατήματος ψυχρών κουμπιών και μπερδεμένων γραμματοσειρών, αλλά αυτό που θέλουμε να μοιραστούμε πάνω στο τι μας ελκύει ή τι μας απωθεί σε έναν κόσμο που ξορκίζει τη δημιουργικότητα. Στην έως τώρα πορεία μας συναντήσαμε σχήματα και πρόσωπα με τα οποία μοιραστήκαμε απόψεις και ενδιαφέροντα. Η συνέχεια όλων αυτών, όπως και ένας σημαντικός σταθμός τους, είναι αυτή εδώ η συναυλία.Ένα τεράστιο ευχαριστώ στα σχήματα και στο Zero που συμμερίστηκαν την ιδέα μας για την όλη διοργάνωση.

 

againstthesilence.live 14.12

 

Adolf Plays The Jazz

 

Οι Αθηναίοι APTJ υπάρχουν από το ’98 και έχουν κυκλοφορήσει αρκετό υλικό για να παιδέψουν όσ@ τους ανακαλύπτουν με τον νέο τους δίσκο. Περιγράφοντάς τους, σίγουρα δεν μπορεί να παραβλεφθεί ο αφαιρετικός ήχος που έρχεται από το κύμα του post rock που έσκασε πριν περίπου 15 χρόνια. Κυρίαρχο χαρακτηριστικό είναι το κινηματογραφικό υπόβαθρο. Ασχέτως αν τις περισσότερες φορές δεν παρεμβάλλονται φωνές, θυμίζοντας βουβές ταινίες, είναι παντού έκδηλοΑυτές τις μέρες η μπάντα έχει ήδη έτοιμο τον νέο της δίσκο.

 

http://adolfplaysthejazz.weebly.com

 

Λάμδα

 

Οι Λ είναι μια νέα μπάντα η οποία χρησιμοποιεί αποκλειστικά τον ελληνικό στίχο. Εδώ έχουμε μια λιτή αντίληψη που θέτει ως βάση την ειλικρίνεια των ήχων και τη μελωδία και δεν μπαίνει ως αυτοσκοπός, αλλά αναδεικνύεται στην πορεία κάθε κομματιού. Αυτό που κυριαρχεί είναι μια ήπιων τόνων μεταδοτικότητα στίχων με νόημα που η πυξίδα τους είναι ο ευνόητος minimal τίτλος που διαθέτουν.

 

http://www.lamdaband.gr/p/home.html

 

Stereovoid

 

Η νέα αυτή μπάντα μπορεί ως τώρα να έχει παρουσιάσει μόνο μια μικρή αρμαθιά κομματιών, αλλά καταφέρνει με τον ήχο της να ξεφεύγει από την κατηγορία “άλλη μια νέα ελπιδοφόρα μπάντα”. Διαθέτοντας μια διακριτική σκοτεινότητα και μια προσεγμένη αισθητική στον συνθετικό τομέα, δημιουργεί μια συμπαγή και αισθαντική ατμόσφαιρα. Πέρα από τη ζωντανή μεταφορά του υλικού τους, αναμένονται με ιδιαίτερο ενδιαφέρον οι πρώτες δισκογραφικές τους καταθέσεις τον Φλεβάρη.

 

https://www.stereovoid.bandcamp.com/