Siavash Amini – Serus (room40)

Όλα είναι ήχος και δεν χρειάζεται καμιά ιδιαίτερη γνώση για να τον αφήσεις να σε διαπεράσει, παρά μόνο διάθεση για αναζήτηση, πέρα από τα τετριμμένα. Γιατί ο ήχος είναι παντού και καθετί μουσικό που τον προσομοιάζει, δε μπορεί, παρά να γίνεται πιστευτό. Η μουσική του Siavash Amini μας έχει αγκαλιάσει πολλές φορές και ο λόγος που μιλά μέσα μας και,εν τέλει, μας πείθει κάθε, μα κάθε φορά, είναι το συναίσθημα που απηχεί.

Πέρα από τη θεματική κάθε φορά, όπου εδώ έχουμε την ενασχόληση με τη νύχτα, είναι τόσο γοητευτική η εναλλαγή φυσικών ήχων με τις ερημικές ατμόσφαιρες που πάντα ο χρόνος κυλά υπέρ της. Σίγουρα, το ερώτημα είναι πού μπορεί να φτάσει αυτή η μουσική, μέχρι ποιό σημείο μπορεί να καταφέρει να συγκινεί χωρίς, ωστόσο, να καταντά προβλέψιμη. Η απάντηση είναι απλή, φτάνει μέχρι εκεί που την αφήνει η υποκειμενικότητα μας κι εκεί δεν υπάρχουν όρια.


Everything is sound and you do not need any special knowledge to let it pierce you, but only the desire to search beyond the trivial. And this is because the sound is everywhere and everything that resembles music can only be made believable. Siavash Amini’s music has embraced us many times, and the reason for that is that he “speaks” to us and ultimately convinces us, every now and then, because of the feeling he has.

Apart from the theme, where we deal with the night, it is so fascinating to alternate natural sounds with the desert atmospheres that time flows in favor. The question, of course, is where is the reaching point of this music, to what extent it can manage to move without, however, becoming predictable. The answer is simple, it goes where our subjectivity leaves it and there are no limits.

Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Leo Svirsky – River Without Banks (Unseen Worlds)

Έχεις περπατήσει σε μέρη που η φύση αναδεικνύει το ταλέντο της συνθέτοντας ήχους, χρώματα, μονοπάτια, ποτάμια και ρυάκια, καταρράκτες και πυκνά δάση. Έχεις θαυμάσει αυτό το συνθετικό της θαύμα (πάντα με την προυπόθεση ότι εκεί δεν έχει επέμβει ο ανθρώπινος παράγοντας καταστρέφοντας την αρμονία της). Όσο κι αν θαυμάζεις το τοπίο δεν είναι πάντα αυτονόητο ότι μπορείς να μετουσιώσεις την εικόνα αυτή σε ήχο, πόσο μάλλον σε μελωδία. Ευτυχώς για όλους εμάς, υπάρχουν εκείνοι οι δημιουργοί που το καταφέρνουν άριστα.

Ο δίσκος του Leo Svirsky River Without Banks ολοκληρώθηκε μετά απο 4 χρόνια δουλειάς και αποτελεί φόρο τιμής, εκτίμησης και αγάπης στη δασκάλα πιάνου του Leo, της Irina. Ο τίτλος παραπέμπει στο βιβλίο του συζύγου της, του Henry Orlov και στο κεφάλαιο Tree of Music, όπου ο Orlov μας εξιστορεί τη σύνθεση των ιερών μουσικών δύσης και ανατολής, σε ήχους προερχόμενους από παραδόσεις καλά κρυμμένες στο χρόνο, αλλά και σε ηχητικούς θησαυρούς της φύσης.

Το αποτέλεσμα; ένα οδοιπορικό στα υγρά μονοπάτια του ποταμού. Μια ιμπρεσιονιστική απεικόνιση της μελωδίας, αυτό το ποτάμι που ρέει, κυλά, τόσο φυσικά, τόσο μελωδικά, με τον ρομαντισμό και την τρυφερότητα να ακολουθεί τη ροή του. Η κυριαρχία του πιάνου είναι καθηλωτική. Υπάρχει μια διαστρωμάτωση και μια ομοιομορφία παράλληλα με μια μινιμαλιστική πληρότητα που σε κρατά δέσμιό της σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.


You have walked in places where nature highlights its talent by synthesizing sounds, colors, paths, rivers and streams, waterfalls and dense forests. You have admired this synthetic miracle (always provided that the human factor has not intervened by destroying  the harmony). No matter how much you admire the scenery, it is not always obvious that you can translate this image into melody. Fortunately for all of us, there are those creators who do it perfectly.

Leo Svirsky’ s album, River Without Banks, was completed after 4 years of work and it is a tribute, appreciation and love to Leo’s piano teacher, Irina. The title refers to her husband’s book, Henry Orlov and the chapter of “Tree of Music”, where Orlov narrates the composition of the sacred music of the West and the East, in sounds derived from traditions well hidden in time, but also in the treasures of nature.

The result is a trek along the wet trails of the river. An impressionistic depiction of melody, the river flows, both natural and melodic, with romance and tenderness following. The dominance of the piano is immutable. There is a stratification and uniformity alongside a minimalist fullness that holds you captive throughout the album.

Sylvia Ioannou

HTRK – Venus In Leo (ghostly international)

Προχωράς μέσα στην οχλοβοή και εκτιμάς την ερημιά, εκείνη με την απόλυτη ησυχία η οποία αποτελεί μια ουτοπία. Δεν είναι, όμως, αυτή η μοναδική διέξοδος, καθώς υπάρχουν εκείνες οι μουσικές που, λυτρωτικά, σε περιθάλπτουν στο μικρόκοσμο τους. Αν οι HTRK βρίσκονται επάξια, με τα προηγούμενα τους άλμπουμ, στη λίστα αυτών των μουσικών, με το νέο τους πόνημα αγγίζουν την κορυφή. Μια ιδιότυπη κορυφή, όπου η μουσική και προσφέρει ίαση και προκαλεί μια ζάλη παραλυτική.

Οι νέες τους συνθέσεις είναι ακόμη πιο εύστοχες από τις προηγούμενες τους ως προς το κέντρο της όποιας υποκειμενικότητας μας. Ακόμη πιο παραισθητικές και τρυφερές σαν μεσημβρινές ονειροπολήσεις με κλειστά μάτια. Ακολουθώντας την απαρέγκλιτη γραμμή της μίνιμαλ μουσικής γραφής, όλα, η φωνή, οι ατμόσφαιρες, οι ρυθμοί, δένουν αριστουργηματικά, ολοκληρώνοντας ένα φρέσκο και απόλυτα σύγχρονο άκουσμα. Αν, λοιπόν, για κάθε είδους φάρμακο λέγεται ότι χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία, το Venus In Leo συστήνεται για συνεχείς δόσεις, με την μόνη πραγματική παρενέργεια να είναι ο απόλυτος εθισμός σε αυτό!

You walk through the noise of the crowd and you appreciate the wilderness, the one that goes with the absolute calmness which constitutes utopia.Yet, this is not the only way out, as there are some music albums that they redeem you. If HTRK are worthily with their previous albums in the list of this category of music, with thein new one they touch the top. Α peculiar top where music offers cure and a paralytic dizzyness at the same time.

Their new songs are even more apt and to the point than their previous ones. They sound hallucinatory and soft like meridian daydreams with closed eyes. Following an extravagant line of minimalism, all, the voice, the atmospheres, the rythms, they tie perfectly all together, finishing a fresh and and a contemporary listening. So, if for every medicine you need a specific dosage, Venus In Leo is recommended for continuing doses and the only real side effect should be the absolute addiction to it!


Μπάμπης Κολτράνης/Bob Coltrane

Καζαμίας 2019 (Σεπτέμβριος – Δεκέμβριος)

Σεπτέμβριος

Κουρασμένοι από το καλοκαίρι – αν και κανονικά θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο- αναρωτιόμαστε στις παρέες τί θα δούμε από συναυλίες και τί θα ακούσουμε από δίσκους τον χειμώνα, λες και αυτά είναι που θα μας ξεδιψάσουν αντί των θαλασσών που πριν λίγες μέρες αντικρίζαμε κατάματα. Ο χάρτινος Σεπτέμβρης που όλο καίγεται και όλο θεριεύει, ως άλλος φοίνικας, πάντα έχει τις πρόωρες απαντήσεις. Η εμφάνιση του Com Truise στην Αθήνα, το διήμερο opening του Temple με τον James Ruskin να ξεχωρίζει και, κυρίως, η θεόσταλτη (τρόπος του λέγειν, μιας και δεν υπάρχει θεός) συμμετοχή των Soulside στο φετινό Street Mode μας δείχνουν τί έχουμε να πάθουμε αν δεν τρώμε το φαγητό μας, αν δεν πηγαίνουμε σε συναυλίες και αν δεν αγοράζουμε (και ακούμε βεβαίως) κανένα δίσκο της προκοπής. Τουτέστιν, αν δεν στηρίξουμε εμείς τις νύχτες τις δικές μας θα καταλήξουμε στις νύχτες των άλλων. Οϊμέ!

ΥΓ. Μιας και ξέρουμε ποιός είναι ο δίσκος του μήνα (αρχίζει το όνομα από HT και τελειώνει σε RK), ως φόρος τιμής ακολουθεί το μοναδικό βίντεο της ιστορικής αυτής μπάντας της Dischord…

Οκτώβριος

Πάντα, αυτός είναι ο μήνας που ξέρει ακριβώς τι θέλει. Να και η άχαστη συναυλία, βλ Drab Majesty, να και το άχαστο φεστιβάλ, βλ. Sonar, να και ο άχαστος δίσκος, βλ. DIIV. Γνωρίζουμε όμως, βαθιά μέσα μας, πως οτιδήποτε κι αν φέρει αυτός ο μήνας, δεν θα αλλάξει την άποψη μας για τη χρονιά που θα μας αφήσει σύντομα, μουσικά μιλώντας (και όχι μόνο). Οπότε, μπας και αυτός τείνει να γίνει ο πιο αδιάφορος μήνας, χωρίς να προκαλεί -με ό,τι ήδη αναφέραμε- ούτε ζέστη, ούτε κρύο; Αν δεν προβλέπαμε και το κατιτίς, τι σόι Καζαμίας θα ήμασταν; Σημειώστε Χ 2, καλού κακού.

Νοέμβριος

“Ήταν τέλος Νοεμβρίου, περίοδος γενικά που ο καθένας ανακαλύπτει τη θλίψη.” Μ. Ουελμπέκ

Ο άγνωστος μήνας που περνά πάντα με διαφορετικό τρόπο από εκείνον που περιμέναμε. Μουσικά όλο και εμφανίζονται δίσκοι που μας κάνουν να σκεφτόμαστε πόσο έχουμε υποτιμήσει τη χρονιά αυτή. Ένας, πιθανόν, να ‘ναι και ο νέος του Function με το πανέξυπνο βίντεο-preview που κριτικάρει τον σύγχρονο τρόπο ζωής να φαντάζει ως ένα άλλο πουλάκι που λέει αυτά που συμβαίνουν και που εμείς δεν παίρνουμε χαμπάρι.

Δεκέμβριος

Κλασσικά, ο μήνας των προετοιμασιών για κάτι που, όταν φτάνει δεν είναι αυτό που περιμέναμε! Πιο συγκεκριμένα, θα γελάσουμε πάλι με τις επιλογές για τα καλύτερα της χρονιάς από τα μεγάλα μουσικά site, θα βρούμε διάφορα που μας ξέφυγαν άδικα, θα μας πιάσουν τα υπαρξιακά μας για το γεγονός ότι αυτά που ξεχωρίζουμε συνήθως περνούν απαρατήρητα από τα ημεδαπά μουσικά μέσα και θα τραγουδήσουμε τα δικά μας για το νέο έτος που πλησιάζει απειλητικά. Άντε τώρα να τραγουδήσεις το νέο κομμάτι των Boris στη συναυλία τους παραμονές Χριστουγέννων στην Αθήνα! Άντε τώρα να βγάλεις άκρη με το έτος αυτό, από όποια άποψη κι αν το πιάσεις. Τα καλύτερα, όμως, έρχονται, έτσι δεν είναι;

Προηγούμενοι Καζαμίες εδώ:

https://againstthesilence.com/2019/04/30/kazamias2019-pt2/

https://againstthesilence.com/2019/01/07/kazamias-2019-january-april/

Μπάμπης Κολτράνης

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Earth Crisis – Destroy The Machines

Η σημασία ενός επιδραστικού δίσκου δεν μετριέται με το πόσους μιμητές αφήνει μετά το πέρασμα του, αλλά στα νοήματα που πετυχαίνει να μεταφέρει στην επόμενη γενιά. Στο punk/hc η αλήθεια είναι ότι δεν είναι λίγα αυτού του είδους τα άλμπουμ, αλλά σίγουρα το καθένα διαθέτει τη δική του, ιδιαίτερη φύση. Το ντεμπούτο των Earth Crisis, μετά τα δύο δυνατά πρώτα EP τους, έχει ταυτόχρονα υποτιμηθεί και αντιγραφεί, αποθεωθεί και κατακεραυνωθεί, ακολουθηθεί και παρεξηγηθεί κι όλα αυτά, γιατί αυτά που σήμαινε, δεν μπορούσαν να αντιμετωπιστούν με αδιαφορία. Σίγουρα, δεν ήταν οι πρώτοι που μίλησαν για την εκμετάλλευση της φύσης από τον άνθρωπο, τις καταχρήσεις κ.α., αλλά η σοβαρότητα που επέδειξαν με το δικό τους, στρατευμένο τρόπο, με την ταυτόχρονη εμβάθυνση στην επιμειξία του metal με τον punk ήχο, ανέδειξε το ντεμπούτο τους σε ορόσημο της γενιάς τους.

Ίσως, έχει και η μπάντα ευθύνη για την παρερμηνεία του λόγου της, κυρίως από τους πιστούς ακολούθους της, αλλά η αλήθεια είναι ότι το νόημα της μουσικής τους ήταν πάντα η επίδειξη συμπόνοιας και η θετική στάση στη ζωή. Σε αυτό εστίασαν οι Snapcase και οι Refused έχοντας το Destroy The Machines, όχι απλώς, ως μια βασική επιρροή στον ήχο τους, αλλά και ως μια επιρροή στη στάση ζωής τους. Οι μεν Snapcase από την αρχή επικεντρώθηκαν στον προσωπικό λόγο, αλλά πάντα με ευκρίνεια και πολιτικότητα, πατώντας, ειδικά στα δύο πρώτα τους άλμπουμ πάνω στο μουσικό αλφάβητο των EC. Οι δε Refused, από το ξεκίνημα τους ανέδειξαν έναν πιο έντονο πολιτικό λόγο, βγάζοντας τα όποια macho στοιχεία των EC και προσδίδοντας έναν πιο ευέλικτο ήχο που, εν τέλει, κατέληξε να βρει μεγάλη απήχηση. Ασχέτως της συνέχειας και των δύο αυτών σχημάτων, οι πίσω τους σελίδες πάντα θα έχουν αναφορά στην απαρχή των EC ως βάση της μουσικής τους, αλλά και της ουσιαστικής τους διαπαιδαγώγησης.

Refused – Songs To Fan The Flames Of Discontent (listen)

Snapcase – Progression Through Unlearning (listen)

Μπάμπης Κολτράνης

Ceremony – In The Spirit World Now (relapse)

ceremony.inthespirit.againstthesilence

Ως συνήθως, όταν μια σκηνή δίνει ό,τι έχει να δώσει μουσικά, αποσυντίθεται και τα μέλη της ακολουθούν νέους ή όχι και τόσο νέους δρόμους. Μετά, λοιπόν, την πάροδο του τελευταίου, σπουδαίου κύματος του αμερικάνικου hc που ζήσαμε πριν περίπου δέκα χρόνια, έχουμε μπάντες, όπως οι Ceremony που αξίζουν και σήμερα την προσοχή μας. Αυτό, όχι μόνο μετά την ανάλυση που τους είχαμε κάνει εδώ, αλλά και με βάση το νέο τους δίσκο.

Καταρχάς, ο δίσκος αυτός δεν θέλει να κρυφτεί πίσω από τη σκιά του, με την έννοια ότι καταγράφεται εδώ ένα συνεκτικό-εθιστικό σύνολο, εντελώς post-punk ασμάτων που δεν φοβούνται να τιμήσουν τις μουσικές επιρροές τους. Εκεί όμως, που είναι το δυνατό του στοιχείο κρύβεται ακριβώς και η αδυναμία του, καθώς αυτή η συνθετική συνοχή δεν φαίνεται να απεγκλωβίζει κάτι το μη αναμενόμενο. Όχι ότι δεν υπάρχουν στιγμές που η μπάντα αφήνεται μουσικά, αλλά -συνολικά- έχουμε όμορφα μεν κομμάτια τα οποία, όμως, ούτε εκρήγνυνται, ούτε υποκρύπτουν κάποια άρρητη δυναμική, η οποία αναμένεται να φανεί κάποια στιγμή. Η έλλειψη πρωτοτυπίας και τόλμης αποδεικνύει ότι οι ανεμικές ιδέες που περιβάλλουν θεματικά το άλμπουμ ανήκουν σε μια μπάντα που όσο θέλει να σπάσει τα δεσμά που νιώθει να την καταπιέζουν σήμερα, άλλο τόσο νιώθει άνετα και οικεία εντός τους. Οπότε;…

Μπάμπης Κολτράνης

Δίσκοι που επηρέασαν δίσκους: Iannis Xenakis – Electro-Acoustic Music

Για να βρεις τις ρίζες χρειάζεται να σκάψεις βαθιά. Η ανακάλυψη τους πολλές φορές κρύβει εκπλήξεις, μιας και φανερώνεται ένα άγνωστο παρελθόν, που ούτε διδάσκεται, ούτε μεταφέρεται με κάποιο τρόπο στο τώρα. Αυτό ακριβώς συμβαίνει όταν έρχεσαι σε επαφή με το πλούσιο έργο του Ξενάκη. Σε περιβάλλει μια άγνωστη δύναμη και μια απορία του
πως είναι δυνατόν να έχει κυκλοφορήσει τόσο ρηξικέλευθη μουσική τόσο παλιά! Οι ρίζες, όμως, δεν είναι μόνο για να ανακαλύπτονται, αλλά κυρίως για να τρέφουν τα δέντρα που στηρίζουν. Με αυτό τον τρόπο, ακούγοντας το Electro-Acoustic Music, το οποίο συγκεντρώνει τις πρώτες συνθέσεις του, αντιλαμβάνεσαι ότι πολλά ακούσματα, που θεωρούσες πρωτοπόρα, σήμερα πατάνε, αν δεν το αντιγράφουν κιόλας, σε ένα υλικό που βγήκε πριν 5-6 δεκαετίες! Δεν χρειάζεται να αναλύσουμε τεχνικά αυτό που κρύβουν οι
τέσσερις συνθέσεις του δίσκου, που έχει επανακυκλοφορήσει σε διάφορες
μορφές. Εκείνο που έχει αξία είναι να εστιάσουμε στην τόλμη και το ανοικτό μυαλό του συνθέτη, που ενώ φαντάζει να μη λύνει μαθηματικά τα μουσικά ερωτήματα που θέτει, εντούτοις η δύναμη και το συναίσθημα του υλικού δίνει τις δικές του απαντήσεις.

Σε αυτό το σημείο είναι που σκέφτεσαι πόσα ονόματα έχουν επηρεαστεί από το συγκεκριμένο έργο του Ξενάκη. Για παράδειγμα, μπορεί να μην υπάρχει καμία αναφορά από τη μεριά των Einsturzende Neuabuten στο συγκεκριμένο συνθέτη, αλλά είναι δύσκολο να ακούσεις το δεύτερο τους άλμπουμ, πιο avant garde και λιγότερο post punk από το ντεμπούτο τους, και να μη σκεφτείς πως, πέραν του γεγονότος ότι και τα δύο ονόματα
έφτιαχναν τα δικά τους μουσικά μέσα με σίδερα και άλλα υλικά, το σημαντικότερο ήταν η ταύτιση της αισθητικής και του ηχοχρώματος της μουσικής τους. Αυτή η αποδόμηση «αρχιτεκτονικής»-industrial υφής μπορεί να μη συναντάται στην περίπτωση του ντεμπούτου των Cluster, αλλά σε αυτό ο ήχος και η όλη προσέγγιση στην ανάδειξη της δυναμικής των ήχων θυμίζει σε μεγάλο βαθμό το προαναφερθέν υλικό, ταυτόχρονα το σχέδιο στο εξώφυλλο θα μπορούσε άνετα να ανήκει στα σχεδιαγράμματα του Ξενάκη! Κάπως έτσι οι αποστάσεις των δεκαετιών μηδενίζονται και η μουσική και ό,τι εκείνη κουβαλά μέσα της μένουν ατόφια!

Einsturzende Neubauten – Zeichnungen den Patienten O.T. (listen)

Cluster – Self-titled (listen)

Μπάμπης Κολτράνης