Mark Van Hoen – Invisible Threads (touch)

Και τι είναι η μουσική αν όχι ένας μαξιμαλιστικός τρόπος απόδρασης από τα βασανιστικά οχτάωρα της καθημερινότητάς μας; Μιλάμε για αυτό το σύντομο ταξίδι που λέγεται μουσικό άλμπουμ, το οποίο, ενώ διαρκεί συνήθως λιγότερο από ώρα, αφήνει το σημάδι του μέσα σου για αρκετό χρόνο παραπάνω. Η απαρχή του ταξιδιού, όμως, γίνεται από την πλευρά του πομπού-δημιουργού και εδώ ο Mark Van Hoen διαθέτει το know how με βάση και την πολυετή και σημαντική πορεία του, η οποία περιλαμβάνει μεταξύ άλλων τη θητεία στους Seefeel, τους Scala, τους drøne και το προσωπικό του σχήμα Locust.

Ο ήχος πάνω από όλα, θα λέγαμε κοιτώντας τα παραπάνω ονόματα, και ομολογώ ότι το νέο του άλμπουμ στην Touch σε μεσαία ή χαμηλή ένταση περνά ως αδιάφορο, χαμένο στον σωρό παρόμοιων φαινομενικά μουσικών κυκλοφοριών. Σαν να βλέπεις μια παραλία από μακριά και να λες μέσα σου ότι, εντάξει, μοιάζει σαν τόσες άλλες που έχεις δει. Όταν την πλησιάσεις, όμως, ανακαλύπτεις στοιχεία πανέμορφα και πρωτόγνωρα, τα οποία ήταν καλά κρυμμένα από την αρχική απόσταση. Όταν μάλιστα βουτήξεις στα νερά της, είναι ακόμη πιο χορταστική η εμπειρία, ανοίγοντας όλες τις αισθήσεις σου μπρος στον βυθό της.

Πιο συγκεκριμένα, το Invisible Threads αν και φαντάζει αρχικά ως κάτι στατικό, εντούτοις είναι ένα ξεκάθαρα μελωδικό και πολύχρωμο άλμπουμ, όπου υπάρχει ένα υποθαλάσσιο ρυθμικό στοιχείο που δίνει μια ενέργεια στο υλικό του. Κάπως σαν να δημιουργείται ένα ρήγμα ενδιάμεσα των σφριγηλών ήχων και να αναδύεται ένα μπουκέτο ανθών. Με δυνατά την ένταση και κλειστά τα μάτια, η ονειροπόληση είναι δεδομένη. Είναι τόσο δε γεμάτο το άλμπουμ με τα αόρατα samples, τις γλυκές αφηρημένες νότες και την άμπιεντ αιθαλομίχλη του, που είναι δύσκολο να περάσει απαρατήρητη η νοσταλγική του διάθεση. Νοσταλγία με δυναμικές, θα την έλεγα, καθώς οι ήχοι σε πιάνουν για τα καλά και το όριο μεταξύ σκότους και φωτός προστατεύεται ευλαβικά προς όφελος άγνωστων από τα πριν συναισθημάτων.

Υπάρχει μια σκηνή στο Naked του Mike Leigh όπου ο πρωταγωνιστής, καθώς περιδιαβαίνει τους δρόμους στη νύχτα, κοιτάζει σε ένα μπαλκόνι την ελκυστική σιλουέτα μιας γυναίκας, η οποία ανταποδίδει τη ματιά. Όταν φτάνει στο διαμέρισμά της, αντικρίζει μια μεσόκοπη, κουρασμένη και μελαγχολική γυναίκα, η οποία καμία σχέση δεν είχε με το προηγούμενο είδωλό της. Αυτό μερικές φορές συμβαίνει όχι μόνο στη ζωή, αλλά και στη μουσική, αλλά εδώ συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο. Κι αυτό είναι τόσο σπάνιο στις μέρες μας!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Tomaga – Bethan Kellough – Lustmord

Tomaga – The Shape Of The Dance (hands in the dark)

a0511142496_10

Η μορφή του χορού, μια προσπάθεια να περιγράψεις την τέχνη της σωματικής έκφρασης μέσα από περιγράμματα σε κάθε γεωμετρική συνοχή. Η Valentina Magaletti και ο Tom Relleen (μέλος των Raime) μας παρουσιάζουν μέσα από τη μουσική τους, τη δική τους οπτική για την πλαστικότητα και την επεκτασιμότητα της κάθε μορφής, χωρίς αλληγορίες, μέσα από μια πειραματική προσέγγιση. Το τρίτο άλμπουμ των Tomaga λοιπόν, με 8 ευέλικτα κομμάτια, φέρει ένα concept και μας εξηγεί ότι ο χορός είναι σχετικός με κάθε κίνηση και κάθε ένταση μεταξύ μηχανικών και βιολογικών ρυθμών.

Βιώσιμη και κάπως δραματική ατμόσφαιρα η οποία ξεκινά ήδη από όταν χαζέψεις το εξώφυλλο του δίσκου. Επιβάλλονται βαθιές αναπνοές, για μια σειρά προσδοκιών και απαιτητικών καταλήξεων, στεναγμοί που εκπνέουν τον δικό τους ρυθμό. Ένας μαχητικός χορός που ξηραίνει τον λαιμό και εξαντλεί. Το δίδυμο κάνει μια ξεχωριστή προσπάθεια να εξερευνήσει μια συγκεκριμένη αρμονία. Αναφέρονται ξανά και ξανά σε κάθε έκφραση του σώματος που διοχετεύεται μέσα από αναπνοές. Είτε αυτό είναι για χορό ή για μια απλή επιθυμία που ζωντανεύει το διάστημα μεταξύ κάθε δυο παλμών.

Δεν είμαι σίγουρη για το τι γεύση μου αφήνει η συγκεκριμένη δουλειά, αλλά σίγουρα αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να σκεφτώ κάτι πιο όμορφο από το να χορεύεις σε κάθε απελευθέρωση του σκοταδιού, με τους παλμούς σου μόνο ή και με αυτούς που διεκδικείς…

Kat

Bethan Kellouh – Aven (touch)

bethankellough.againstthesilence

Η απόλυτη ησυχία γύρω μας παραμένει ένα ιδεατό όνειρο. Ένας άγνωστος κόσμος μας περιβάλλει αφήνοντας τις αισθήσεις μας παραδομένες απέναντι του. Η Bethan Kellough στον πρώτο της δίσκο στην Touch αφήνει τα πάντα εκεί έξω να εισχωρήσουν στη μουσική της. Για αυτό το λόγο στα πρώτα λεπτά της εικοσιοκτάλεπτης σύνθεσης της η ένταση είναι χαμηλά και κυριαρχούν οι φυσικοί εξωτερικοί ήχοι οι οποίοι έχουν ηχογραφηθεί και αναμειχθεί με χαμηλότονους ηλεκτρονικούς ήχους από την ίδια. Οτιδήποτε κι αν ακουστεί απ’έξω εντάσσεται αμέσως στην ίδια τη σύνθεση. Σαν μια ρουφήχτρα να τραβάει τα πάντα δημιουργώντας μια νέα σύνθεση.

Κάπου στο έβδομο λεπτό υπάρχει μια λυρική έκρηξη, όλα αλλάζουν και εκεί που το Aven ήταν πόλος έλξης εξωτερικών ήχων, γίνεται ένας εκβολέας του κάθε στοιχείου που χώνεψε εντός του. Συναισθήματα, σκέψεις, αναμνήσεις ρέουν προς τα έξω και φέρουν τα χαρακτηριστικά τ@ εκάστοτε ακροατ@. Το Aven αποτελεί την ηχογράφηση μιας δικής της ζωντανής εμφάνισης και θυμίζει έντονα μια ανάσα… εισπνοή, εκπνοή, παλμοί… την κάθε ανάσα που ασυνείδητα και ανάλαφρα μας κρατά στη ζωή.

Μπάμπης Κολτράνης

Lustmord – Dark Matter (touch)

lustmotd.dark-matter.againstthesilence

Οι δυνατότητες μας είναι περιορισμένες, οι αισθήσεις μας ατελείς και η φαντασία μας δεν μπορεί να καταλήξει στο τι μπορεί να συμβαίνει στην κάθε μακρινή “γωνία” του σύμπαντος. Ο Brian Williams, γνωστός ως Lustmord, υπόσχεται να μας μεταφέρει στην απύθμενη μεγάλη περιοχή πέρα από τον γαλαξία της Ανδρομέδας, βγάζοντας από το μυαλό μας κάθε έννοια του χώρου, του χρόνου, της απόστασης, της φοράς. Dark Matter το όνομα του άλμπουμ που θα κυκλοφορήσει από την Touch στις 30 Σεπτέμβρη. Τρία εξαιρετικά μελετημένα κομμάτια-αποσπάσματα που βρίσκονται υπό κύηση από το 2001. Η συλλογή των ήχων έγινε από το Cosmological Activity της NASA, The Very Large Array, The National Astronomy Observatory και διάφορες άλλες πηγές.

Με επίκεντρο γύρω από την ιδέα ότι το σύμπαν αποτελείται κυρίως από σκοτεινή ενέργεια, το Dark Matter μας πετάει ομαλά στο άγνωστο, πέρα από κάθε φαντασία, ανάμεσα σε γαλαξιακές ηχητικές παρεμβολές, διαστρικά πλάσματα και μόρια, ακτινοβολίες από συνθλίψεις κηφήνων και χιονοστιβάδες από κοσμικούς πίδακες.

Kat

Shield Patterns – Claire M Singer – Orbital Planes & Passenger Trains Vol. I

Shield Patterns – Mirror Breathing (gizeh records)

shieldpatterns.againstthesilence

Οι Shield Patterns από το Μάντσεστερ είναι ένα ντουέτο, αλλά ακούγοντας τη μουσική του θαρρείς ότι πρόκειται για μια μπάντα νεράιδων που κινούνται την αυγή με περίσσια χάρη. Η τελειοποίηση του ήχου τους ήταν ένα στοίχημα μετά το ενδιαφέρον ντεμπούτο τους και θεωρώ ότι αυτό κερδήθηκε με βάση την ποιότητα του νέου τους υλικού. Υπάρχει, λοιπόν, μια κατάδυση σε κάτι σκοτεινό, ρυθμικό, αργοκίνητο και συνάμα ευχάριστο στο αυτί με την έννοια ότι κάθε σύνθεση υπό άλλες συνθήκες θα μπορούσε να χαρακτηριστεί υποψήφιο σουξέ σε ετούτο εδώ τον μάταιο κόσμο. Ίσως και αυτό να είναι το μοναδικό μειονέκτημα του δίσκου, καθώς υπάρχει μια ομοιότητα μεταξύ των κομματιών, με την παραγωγή και τη συνθετική γραφή να μην χαρακτηρίζεται από εναλλαγές στο ύφος και την ένταση, αλλά να καθορίζεται από μια ευθεία γραμμή. Δεν παύει, όμως, αυτή η γραμμή να συνδέει με αρμονικό τρόπο το τέλος ενός ολόγιομου καλοκαιριού και την απαρχή ενός πολλά υποσχόμενου φθινοπώρου.

Claire M Singer – Solas (touch)

clairemsinger.againstthesilence

Άλλος ένας δίσκος πρωτοεμφανιζόμενου ονόματος, της Βρετανίδας Claire M Singer, στη σύγχρονη πειραματική-ορχηστρική μουσική σκηνή. Για άλλη μια φορά ο Jon Wozenkroft έχει αναλάβει το αισθητικό κομμάτι κυκλοφορίας της Touch και εκ πρώτης όψεως το περιεχόμενο της αναμένεται μια από τα ίδια. Πρώτο κομμάτι το “In A Different Place” και όλα κυλάνε ζεστά σαν δάκρυα. Ένα τσελιστικό μπουμπουνητό σφαλίζει τα μάτια για να εισέλθουμε σε έναν άγνωστο από τα πριν κόσμο. Στη συνέχεια κάθε νότα κυλλά όσο πρέπει αργά με τα βήματα να μην παρεκκλίνουν από την πορεία προς τον πυρήνα του δίσκου. Αυτός θυμίζει καρδιά ανοιγμένη σαν πολύχρωμο λουλούδι με το εκκλησιαστικό όργανο να δίνει μια παραδεισένια υφή και μια θεόσταλτη αύρα γύρω από κάθε σύνθεση. Ιδανικό φινάλε του πρώτου cd καθώς και η επιτομή όλων των παραπάνω αποτελεί το “Wrangham” το οποίο ηχεί σαν τίτλος τέλους σε μια περιπέτεια με ένδοξο τέλος. Το δεύτερο cd αποτελείται από μια μεγάλη σε διάρκεια σύνθεση η οποία δουλευόταν ένα χρόνο από την δημιουργό της. Το αποτέλεσμα έχει μια ιδιαίτερη και έντονη συναισθηματικά χροιά ως κλείσιμο ενός πανέμορφου δίσκου.

Orbital Planes & Passenger Trains Vol. I (serein)

serein.againstthesilence.com

Ο δρόμος του γυρισμού από ένα μέρος που σου έκλεψε κάτι από μέσα σου είναι πάντα μακρύς. Χρειάζεσαι κάτι να σε κρατήσει στέρεο στο έδαφος και μετέωρο ανάμεσα στο εκεί και στο εδώ. Η μουσική σε αυτές τις περιπτώσεις είναι πάντα γενναιόδωρη. Χωρίς λόγια, με αιθεροβάμονες ήχους, σχεδόν χωρίς ρυθμό, μόνο ως αποτύπωση συναισθημάτων, μόνο αυτή.

Η νέα συλλογή της Serein όπου συμμετέχουν ονόματα τα οποία έχουν συνεργαστεί με το συγκεκριμένο ανεξάρτητο label, δεν χρειάζεται ιδιαίτερες συστάσεις. Το θέμα της είναι το ταξίδι και όλες οι συνθέσεις άθελα τους το αποτυπώνουν ως μια εμπειρία αυτάρκης και εύηχη. Θα έλεγα ότι η συγκεκριμένη συλλογή ορχηστρικής μουσικής ακούγεται ως ένα μεστό άλμπουμ, γεγονός που τη χρήζει αν μη τι άλλο πετυχημένη.

Μπάμπης Κολτράνης

Jon Wozencroft

hildur,againstthesilence

Πολλές φορές, αν όχι πάντοτε, το εξώφυλλο ενός δίσκου όχι μόνο σε προδιαθέτει για το τι θα ακούσεις, αλλά ουσιαστικά καθορίζει αισθητικά το περιεχόμενο του. Ίσως μια παρομοίωση με τη γαστρονομία, όπου η εμφάνιση ενός εδέσματος έχει ισάξια σημασία με τη γεύση του, να μην είναι άστοχη. Η Touch, το ανεξάρτητο αυτό label το οποίο εδώ και τρεις δεκαετίες κυκλοφορεί εξαίσια δείγματα μοντέρνας πειραματικής μουσικής, σίγουρα τα γνωρίζει όλα αυτά και για αυτό έχει χαρίσει στο συνιδρυτή της Jon Wozencroft τη θέση του κυρίου υπεύθυνου για το artwork κάθε κυκλοφορίας της.

venice.againstthesilence.com

Είναι άξιο μελέτης και θαυμασμού πως ο συγκεκριμένος γραφίστας-φωτογράφος πετυχαίνει με απλές φωτογραφίες ένα τόσο πλούσιο στήσιμο, το οποίο πάντα είναι απόλυτα εναρμονισμένο με το περιεχόμενο του εκάστοτε δίσκου. Συνήθως συναντάμε εικόνες νεκρής φύσης, που μόνο νεκρής δεν είναι, για τη νοηματοδότηση των ήχων με όρους φυσιολογίας και γεωγραφίας. Ακόμη και αν αυτές διαθέτουν στο θέμα τους κίνηση, φαντάζουν ουσιαστικά ακίνητες και παγωμένες στο χρόνο, ώστε να χωρέσουν την ερμηνεία του κάθε ήχου που ντύνουν.

bjnilsen.againstthesilence

Επίσης οι εικόνες αστικού τοπίου είναι συνήθως ελάχιστα πειραγμένες, σαν να έχουν αποβάλλει τη στείρα μηχανικότητα που πρεσβεύουν ώστε να εκφράζουν με φυσικό τρόπο της πρακτικές της καθημερινότητας που περιβάλλουν. Όλες αυτές οι δημιουργίες δένουν σε τέτοιο βαθμό με τους αντίστοιχους δίσκους που δύσκολα μπορείς να ξεχωρίσεις αυτά τα δύο αλληλένδετα στοιχεία, προσφέροντας ένα σημαντικό λόγο για να αποκτήσει κάποι@ μια φυσική κόπια της εκάστοτε κυκλοφορίας.

TO94

Ο Jon Wozencroft ντύνει μάλιστα και το site της Touch με σχετικές φωτογραφίες για κάθε περίσταση και καλλιτεχνικό όνομα. Όλα αυτά χωρίς να επαναλαμβάνεται στη θεματολογία του και χωρίς να τυποποιεί την τεχνική του, καταφέρνει εν τέλει και βρίσκει αυτή την εικόνα της οποίας η μοίρα της συμπορεύτηκε με την εκάστοτε μαγεία της μουσικής.

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Postdrome – Moon Zero – EUS – Mika Vainio & Joachim Nordwall

Postdrome – Where The King Will Land (name your price/BLWBCK)

postdrome.againstthesilence

Το να σε κάνει μια μουσική να επικεντρωθείς σε αυτήν παγώνοντας οτιδήποτε βρίσκεται στα περίχωρα της δεν είναι ένα αμελητέο γεγονός. Ο Βρετανός πειραματιστής με το όνομα Charlie Floyd, στο δεύτερο του δίσκο πετυχαίνει ξανά αυτό το περίεργο αίσθημα να σκέφτεσαι ακούγοντας το μόνο εικόνες πάνω σε αυτό. Σε διάφορα σημεία ακούγεται μάλιστα συναισθηματικός μέσα στα ηχητικά νεφελώματα που αραδιάζει στον χώρο. Πάντα οι ήχοι φαντάζουν υπόκωφοι, οι αναμνήσεις που εγκαλούν υπόγειες και η όλη αίσθηση διακριτικά παγιωμένη.

Το ενδιαφέρον βρίσκεται στην πληθώρα στοιχείων που κάνουν την εμφάνιση τους συνθέτoντας αυτόν τον μυστήριο θόρυβο κάτι που κάνει το όλο άκουσμα να κλείνει χωρίς να έχει κουράσει καμία στιγμή. Λογικό πάντως μετά από τόσους τόνους κυκλοφοριών στο είδος αυτό, να χρειάζεται προσπάθεια να βρεθεί κάτι που ξεφεύγει από τα εσκαμμένα. Η συγκεκριμένη κυκλοφορία μπορεί να μην το κατακτά αυτό στο έπακρο, αλλά διαβάζοντας την πληροφορία πως ηχογραφήθηκε τον προηγούμενο χειμώνα, αισθάνεσαι αυτήν την γλυκιά πρωινή ψύχρα που σου οξύνει τον νου.

 

 

 

Moon Zero – Tombs Remixes (future sequence)

moon zero.againstthesilence.wordpress.com

Πέρα από τους μουσικούς που κινούνται κατά μόνας ή συναρθροίζονται με σκοπό να σαμποτάρουν την καθεστηκυία μουσική πραγματικότητα, υπάρχουν και τα ανεξάρτητα labels που προωθούν αυτού του είδους την περίεργη μουσική. Η Future Sequence είναι ταυτόχρονα περιοδικό, πόλος δημιουργίας συλλογών και βεβαίως έχει τον δικό της κατάλογο περιορισμένης κυκλοφορίας κασετών και όχι μόνο. Στο συγκεκριμένο επεισόδιο υπάρχει μια ιδιαιτερότητα καθώς μια ομάδα ετερώνυμων πειραματιστών ρεμιξάρει συνθέσεις από το τελευταίο album του Moon Zero.

Μέσα λοιπόν από τα γνωστά θολά ηχοτόπια, ξεπροβάλλουν ντελικάτοι ρυθμοί και μελωδίες που σπάνε την drone κανονικότητα. Γίνεται μάλιστα με τέτοια επιτυχία το όλο εγχείρημα που αν και επαναλαμβάνονται remix πάνω σε δυο-τρεις συνθέσεις, καθόλου δεν υπάρχει το στοιχείο του dejavu. Οι μουσικές ιδέες γυρνάνε πίσω στον δέκτη ανανεωμένες και αυτ@ τις ωθεί ασυνείδητα στο μέσα μέρος του βλέμματος του, όπου τελικά καταλαμβάνουν εκεί τα αιώνια δευτερόλεπτα που τους ανήκουν.

 

 

EUS – Sol Levit (name your price/contradicta)

eus.solevit.againstthesilence

Ίσως να έχουμε συνηθίσει το συγκεκριμένο είδος να απηχεί βλέμματα που κοιτάνε χαμηλά ή απλά αόριστα κάπου, αλλά στο νέο του πόνημα ο Κοσταρικανός μουσικός μας καλεί σε μια κατά μια έννοια απογειωτική εμπειρία. Μαζί με τα υπαρξιακού τύπου ερωτήματα που συνοδεύουν την σχεδόν μιας ώρας διάρκειας κυκλοφορίας του, οι ατμόσφαιρες θα μπορούσαν να χαρακτηριστούν ακόμη και ουράνιες. Μελωδικές ευθυγραμμίσεις εξακοντίζονται στο υπερπέραν, μόνο που φαντάζει να ελλοχεύει κάτι το σκοτεινό που τεχνηέντως αποκρύβεται.

Είναι επίσης αυτή η συνεχής ροή μουσικής που δίνει ένα θεματικό χαρακτήρα στο album. Καμία παύση, κανένα περιττό στοιχείο δεν διακόπτει ότι μουσικά περιγράφεται με παραμορφωμένους αλλά τόσο εύστοχους ήχους. Από την άλλη βέβαια αυτή η γραμμικότητα δεν επιφυλάσσει καμία έκπληξη ή κάποιο σημείο όπου να προκαλείται μια ρήξη στο τι θα μπορούσαμε να περιμένουμε μετά το όμορφο ep που έβγαλε πρόσφατα ο δημιουργός.

 

 

Mika Vainio & Joachim Nordwall – Monstrance (touch)

mikavainio.joachimnordwall.againstthesilence

Δεν γνωρίζω τι μπορεί να συμβαίνει στον εγκέφαλο του Mika αλλά αυτό που βγάζει στην εδώ συνάντηση του με τον ομογάλακτο πολυπράγμων Joachim μπορεί να χαρακτηριστεί μέχρι και επικίνδυνο. Βασικό συστατικό της δουλειάς που βγήκε από μια σειρά σύντομων αλλά έντονων τζαμαρισμάτων στο στούντιο των Einsturzende Neubauten στο Βερολίνο, είναι η μεταλλικότητα στον ήχο. Ένα ογκώδες και αιχμηρό άκουσμα που απομυζά την ζωτικότητα της ατμόσφαιρας και αφήνει μια στάμπα ηχητικής σκουριάς.

Θα μπορούσε να χαρακτηριστεί και post-industrial αυτό που ακούγεται, αν και δεν δίνεται τόση σημασία στον ρυθμό αλλά στις δυναμικές των ηχητικών συγκρούσεων που παράγουν οι δυο μουσικοί. Μέχρι και αρρωστημένα κιθαριστικά σόλο ακούγονται σε ορισμένα μέρη που όμως έρχονται να κολλήσουν στο όλο ηχητικό τσάκισμα. Μετά ακριβώς το τελευταίο του αξιολογότατο δίσκο, ο Φινλανδός επιτίθεται στις αισθήσεις από μια άλλη κατεύθυνση, πιο αυτοσχεδιαστική και αφαιρετική με τα ίδια όμως επιτυχή αποτελέσματα. Το οξύμωρο βέβαια είναι πως αυτή η μουσική απειλή ηχογραφήθηκε το καλοκαίρι του 2010, οπότε μένουμε με την απορία τι άραγε να κρύβει αυτή η αντίθεση των ήχων με το εξωτερικό περιβάλλον που εκείνη την εποχή τους έζωνε τελικά χωρίς επιτυχία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Touch. 30 Years And Counting (touch)

CS476911-01A-BIG

Ήχοι που αναπαριστούν εικόνες, συνθέτουν μια ατμόσφαιρα προσομοιωμένη στο συνεχές παρόν. Από την μια τα νεκρά κτίρια και οι άδειοι δρόμοι της μητρόπολης το βράδυ, από την άλλη η ζωντανή και αεικίνητη φύση. Τα δυο αυτά άκρα τέμνονται όχι ως ένα μεγαλεπήβολο γιάπικο σχέδιο στα πρότυπα της πράσινης ανάπτυξης, αλλά ως πεδίο διαλόγου μεταξύ ατενίσεων, ενδόμυχων σκέψεων, ψυχογραφικών επιρροών και  εξωτερικών ερεθισμάτων. «Όλα είναι ανοικτά». Ακόμη και η απόλυτη σιωπή στην δημιουργία δίνει χώρο στο έξω να εισχωρήσει μέσα και να αποκτήσει την δική του αυτοτέλεια. Η αρχή κάθε ιδέας δεν προκαταβάλλει την κατάληξη της, ούτε υπολογίζει την επόμενη μέρα. «Τίποτα δεν είναι ιερό».

Διαφορετικά κύματα νοηματοδοτούν την ίδια θάλασσα. Δεν έχει σημασία ποιο είναι το πιο δυνατό. Ο βράχος θα φαγωθεί έτσι κι αλλιώς. Ο νους θα ταξιδέψει στερεωμένος πάνω του. Ο χρόνος θα ξεχαστεί ως έννοια και μόνο τα σύννεφα θα κάνουν τα λεπτά να περνούν.

«Να που μετά από τόσα χρόνια, έφτασα να ζωγραφίζω σαν μικρό παιδί». Αυτός είναι ο στόχος. Μετά την άμπωτη η ξερή παραλία και οι σβησμένες χαρακιές πάνω στο κορμί της. Κάθε ανάμνηση όμως δεν ξεθωριάζει αλλά αδειάζει το οτιδήποτε γύρω της. Κάθε γνώση γυρνά στο σημείο που αναρωτιέται για την ίδια της την ύπαρξη. Από πού ξεκίνησα; Το απόσταγμα αυτό μας επαναφέρει στην παιδικότητα μας. Τα χτυπήματα τυχαία, οι πινελιές αυθόρμητες, οι κινήσεις ακανόνιστες. Η αντιστροφή της εμπειρίας του να ωριμάζεις, το πρώτο λευκό χαρτί που αντίκρισες ποτέ, το πρώτο άγγιγμα μιας χορδής ή ενός πλήκτρου που αγνοούσες εντελώς την φύση του. Μήπως τελικά όλα είναι κύκλοι που ψάχνουμε να βρούμε το κέντρο τους για να τους θέσουμε σε κίνηση;

Κλείνοντας τα τριάντα χρόνια παρουσίας στα μουσικά δρώμενα, από τις πρώτες punk κασέτες μέχρι τις σύγχρονες πρωτοπορίες, η Touch κυκλοφορεί αυτήν εδώ την συλλογή. Περιλαμβάνει νέες ή σπάνιες ηχογραφήσεις σχεδόν κάθε μουσικού που φιλοξένησε κάτω από την δισκογραφική της σκεπή. Το εξώφυλλο απεικονίζει μέρος της πρώτης μηχανής ηχογραφήσεων.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Sohrab – Aidan Baker – Thisquietarmy

Sohrab  – You Are Not Alone III (Touch)

 

 

Ο Sohrab είναι ένας Ιρανός του οποίου η ιστορία απηχεί μια από τις αμέτρητες περιπτώσεις προσφυγιάς από τα ανατολικά του κόσμου προς την κεντρική Ευρώπη. Γεννημένος στην Τεχεράνη το 1984, έφτιαξε στην εφηβεία του μια punk μπάντα με τον αδερφό του. Ήταν η εποχή που ξεκίνησαν οι πιέσεις από το καθεστώς στις έτσι και αλλιώς παράνομες συναυλίες «ξενόφερτης» μουσικής, σε σημείο να φτάσει να τον έχει ολοκληρωτικά αποκλεισμένο από τον έξω κόσμο. Με διάφορους τρόπους τελικά κατάφερε να φτάσει στο Βρανδεμβούργο της Γερμανίας ζητώντας επίμονα άσυλο.

Η πρώτη αίτηση του έλαβε αρνητική απάντηση και η κυκλοφορία αυτή έχει ακριβώς τον στόχο να δείξει αλληλεγγύη, ηθική και οικονομική, στην προσπάθεια του να μείνει στην Γερμανία. Να σημειωθεί πως αποτελεί το τρίτο μέρος μιας σειράς κυκλοφοριών όπου αρκετοί μουσικοί, όπως λόγου χάρη εδώ ο Jim O’ Rourke, πειραματίζονται πάνω στο υλικό του θαυμάσιου ambient ντεμπούτου του Sohrab A Hidden Place. Μια συλλογή λοιπόν χαμηλόφωνων, αφηρημένων και σχεδόν αναιμικών ηχοστρωμάτων που βγήκε για καλό σκοπό.

 

 

Aidan Baker – Isolated Landscapes : a singles collection (name your price)

 

 

Δικαίως ο αναγνώστης θα αναρωτηθεί αν ο συμπαθητικός Aidan έχει κάποιο βύσμα και συνεχώς αναφερόμαστε στο όνομα του, εδώ στο against the silence. Για την ακρίβεια η ρίψη νέων κυκλοφοριών του, θυμίζει σε συχνότητα και ταχύτητα ένα μπαλάκι σε παιχνίδι πινγκ πονγκ μεταξύ πρωταθλητών του αγωνίσματος. Η προσοχή μας όμως κάθε άλλο παρά τυχαία είναι, καθώς εδώ συγκεκριμένα έχουμε μια συλλογή παλαιότερων σπάνιων κομματιών του, αρκετά υψηλού επιπέδου. Ίσως για πρώτη φορά μας δίνεται η ευκαιρία μέσω τρίλεπτων συνθέσεων του να εισπνεύσουμε τον ήχο-σφραγίδα του δημιουργού.

Μια συλλογή όπου περιέχονται πολλά από τα στοιχεία που συναντά κανείς στο πολυεπίπεδο έργο του. Κυρίως όμως δεσπόζει η κιθάρα του με το αργό και απαλό παίξιμο του, όπου σμιλεύει είτε στοιχειωμένες μελωδίες, είτε νηφάλιες ατμόσφαιρες. Το γεγονός της παράθεσης τόσων μελωδικών ιδεών έχει ως αποτέλεσμα το συγκεκριμένο album να αναδεικνύεται ως ένα από τα πιο ενδιαφέροντα του των τελευταίων χρόνων. Τελικά το να σκαλίζεις τα παλιά σου κιτάπια φέρνει μερικές φορές πέρα από μια ισχυρή δόση νοσταλγίας, μια αίσθηση γαλήνιας κάθαρσης.

 

 

Thisquietarmy – Phantom Limbs (Land Of Decay)

 

phantomlimbs.againstthesilence

 

 

Μιας που μιλήσαμε για κιτάπια, να τος και ο συνοδοιπόρος του Aidan που ακούει στο όνομα Eric Quach και που πολλάκις έχουμε αναφερθεί στις φετινές του συνεργασίες. Ξέθαψε και αυτός τέσσερα κομμάτια που του είχαν ξεμείνει από το μεσοδιάστημα μεταξύ του Aftermath και του πρόσφατου Vessels, και τα κυκλοφόρησε σε περιορισμένο αριθμό κασετών! Παραδόξως υπάρχει μια αναβίωση αυτού του μέσου που ανέθρεψε πολλές γενιές και ίσως για αυτό ένα κασετόφωνο σήμερα παραπέμπει στην εποχή των δεινοσαύρων.

Δεν είναι όμως μόνο προσεγμένο το περιτύλιγμα της κυκλοφορίας αυτής αλλά και το περιεχόμενο του. Μπορεί να μην ξεφεύγει καθόλου από ότι μας έχει συνηθίσει στις πιο drone ambient δουλειές του αλλά παρέχει την ηχητική πλατφόρμα όπου περιμένεις με το εισιτήριο χωρίς να σε νοιάζει ο τελικός προορισμός. Ένα εισιτήριο που είναι έτοιμο να εκραγεί, όπως θα έλεγε και μια ψυχή, αλλά προς το παρόν σιγοκαίει σαν την καύτρα ενός τσιγάρου στο απόλυτο σκοτάδι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης