Dalhous – Tim Hecker – The Star Pillow

Dalhous – The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 (blackest ever black)

Είναι κάποιοι δίσκοι που ακούγονται μόνο βράδυ, συνοδεύοντας την ύποπτη σιγή μιας απόκεντρης γειτονιάς. Ο νέος δίσκος των Dalhous σίγουρα είναι ένας από αυτούς. Δεν είναι όμως αυτή η σκοτεινή αίσθηση που τον κάνει ιδιαίτερο, αλλά ουσιαστικά η ιδιαίτερη μορφή του. Πρόκειται για μια συλλογή συνθέσεων οι οποίες αναφέρονται σε στιγμές, σκέψεις και συναισθήματα μελών μιας συγκατοίκησης. Υπάρχει μια γλυκιά αταξία στο υλικό με συνθέσεις που παραπέμπουν σε εισαγωγές ασμάτων τα οποία  δεν έρχονται ποτέ και αναμοχλεύονται με απειλητικά ηλεκτρονικά κομμάτια, χωρίς στο τέλος να μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες συνθέσεις ως δεσπόζουσες του άλμπουμ. Την ίδια στιγμή υπάρχει μια αρμονία η οποία συνέχει όλο το υλικό, θυμίζοντας ενσταντανέ μιας επιτυχημένης, αν και δύσκολης συμβίωσης. Αδιαμφισβήτητα το συγκεκριμένο άλμπουμ χρειάζεται χρόνο για να χωνευτεί ως άκουσμα, αλλά στο τέλος υπάρχει η αίσθηση του βάθους στην όλη ακρόαση, με ο,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, είτε λυτρωτικό, είτε επικίνδυνο.

 

 

Tim Hecker – Love Streams (4AD)

Το έργο του συγκεκριμένου δημιουργού θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια ηχώ συναισθημάτων άγνωστης προέλευσης. Έχει φτάσει δε σε τέτοιο σημείο αποδοχής που μετά την αναγνώριση του παλαιότερου του Ravedeath, 1972 ως δίσκο της χρονιάς στο Rolling Stone μεταξύ κι άλλων μουσικών ιστοτόπων, έρχεται τώρα να κυκλοφορήσει το νέο του πόνημα στην αυτοαποκαλούμενη ανεξάρτητη, ιστορική και εμπορική 4AD.
Προσωπικά έχω χάσει το μέτρημα με το πόσα άλμπουμ του έχουν καταφέρει να με γοητεύσουν από το ξεκίνημα τους κιόλας. Κι εδώ έχουμε ένα άλμπουμ γεμάτο αφαιρετικές ιδέες, αφηρημένες κορυφώσεις και σημεία που εκεί που νομίζεις πως δεν κολλάνε μεταξύ τους, τελικά γίνονται όλα ένα. Υπάρχουν στοιχεία που θαρρείς ότι τα έχεις ξανακούσει σε παλαιότερες δουλειές του, αλλά και άλλα που σίγουρα είναι νεοεισαχθέντα στο έργο του. Για παράδειγμα πρώτη φορά κάνει χρήση φωνητικών, τα οποία μάλιστα τραγουδούν κάτι το θρησκευτικό ανάποδα δίνοντας ένα καθηλωτικό τόνο στις συνθέσεις που τα συναντάμε. Επίσης υπάρχει ένα φλερτ με το θόρυβο, πχ στο “Castrati Stack” υπάρχει σημείο που θυμίζει χαλασμένο βύσμα, δίνοντας το στοιχείο μιας όχι και τόσο υπόκωφης έντασης στην όλη ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Προφανώς δεν βγάζεις άκρη τόσο εύκολα με ένα οποιοδήποτε άλμπουμ του Tim Hecker, αλλά το Love Streams δεν νομίζω να μη γοητεύσει όσ@ς γνωρίζουν περίπου τι θα βρουν σε αυτό.

 

 

The Star Pillow – Above (Time Released Sound & Time Sensitive Materials)

Παραμερίζοντας αναλύσεις περί της ουσίας της μουσικής βλέπουμε πως στα σκοτεινά τα πάντα φαίνονται πιο καθαρά. Τουλάχιστον όσον αφορά την θολότητα της εκάστοτε συνθετικής αύρας, εκεί είναι που το συναίσθημα περνά ανόθευτο προς τα ενδότερα. Το όνομα του προσωπικού αυτού σχήματος παραπέμπει σε DIY αστρομαξίλαρα και ίσως τελικά να ταιριάζει με την κατάσταση ημί-ύπνωσης που σε οδηγούν οι drone/ambient συνθέσεις του άλμπουμ. Με βάση όλα αυτά ο δίσκος, αν και θα μπορούσε να είναι πιο μαζεμένος χρονικά, μπαίνει στους προτεινόμενους του είδους για φέτος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s