Constantine – Gimu – The Star Pillow

Constantine – Hades (bedouin records)

Άραγε τη στιγμή της κατάδυσης αυτό που βγαίνει ως πρώτη σκέψη είναι το τι θα ακολουθήσει στην ανάδυση; Αν υπάρχει ένας τρόπος που αυτά τα στάδια συνέρχονται σε σώμα ένα, αυτός σίγουρα ακολουθήθηκε από τον Κωνσταντίνο Σκουρλή ώστε να δημιουργήσει εκ των δύο ένα συνεκτικό άλμπουμ. Πιο συγκεκριμένα, μια συγκεκριμένη κατάδυση στην Τέλενδο, όπου διέμενε για κάποιο διάστημα, τον έφερε μπροστά σε μια εμπειρία που γέννησε την πρωταρχική ιδέα του άλμπουμ.

Στη συνέχεια, ζώντας στη Λέσβο, ένιωσε την εμπειρία των δυνατών καταιγίδων εκεί με την αίσθηση που του άφησαν να απεικονίζεται στη μουντάδα του δίσκου. Το ανείπωτο βάθος και τα υπέρτατα ύψη συνδυαζόμενα παράγουν μια νοητή γραμμή ισοβαρούς ατμόσφαιρας που χαρακτηρίζει όλο το άλμπουμ. Μιας ατμόσφαιρας που στα τελικά στάδια παραγωγής διεμβολίστηκε από την προσφυγική κρίση που ξέσπασε και στο συγκεκριμένο νησί. Τρία σημεία, λοιπόν, τα οποία συναντούν το ένα το άλλο, αφήνοντας μια συγκεκριμένη αύρα. Μια κυρίως υποτονική αύρα που δεν αναλώνεται σε συναισθηματικές εκρήξεις, αν και τα έγχορδα δίνουν έναν τέτοιο τόνο. Επίσης, οι συνθέσεις θυμίζουν επαναλαμβανόμενα μέρη, τα οποία δεν πάνε κατ’ ανάγκη κάπου συγκεκριμένα, αλλά σχεδιάστηκαν για να απαρτίζουν μια καθολική εμπειρία ακρόασης. Ως εκ τούτου, μπορεί να λείπει η αίσθηση ότι ακούς κάτι το πρωτόγνωρο, αλλά αυτό που ήθελε να βγάλει ο συγκεκριμένος μουσικός, με τη βοήθεια και των συνεργατών του, καταφέρνει να αναδυθεί από μέσα του.

Gimu – Gone Again, Haunted Again (aurora borealis)

Από καταβολής του ats έχουμε έρθει σε επαφή με διάφορ@ς δημιουργούς με αποτέλεσμα να εμβαθύνουμε στην ίδια τους τη μουσική, πέρα από την απόκτηση σχέσεων. Στην περίπτωση του Βραζιλιάνου Gimu συναντήσαμε το παράδοξο να έχουμε να κάνουμε με ένα απίστευτα χαρωπό και ανοικτό άτομο, ενώ η μουσική του μπορεί να χαρακτηριστεί άκρως μουντή και κλειστοφοβική. Με βάση μάλιστα και την καταγωγή του ερχόμαστε ξανά μπροστά στον άτυπο νόμο της μουσικής (και της ζωής εν γένει), ο οποίος συνδέει τα ασύνδετα μέσω της έλξης των ίδιων των αντιθέσεων ως έχουν. Η θέα που έχει ο Gimu μπρος σε έναν κατάφωτο ουρανό και απέραντο ωκεανό θυμίζει κατά μια έννοια εμάς με τη Μεσόγειο σε πρώτο πλάνο και με την ενίοτε σκοτεινή μουσική σε δεύτερο.

Το νέο του άλμπουμ που κυκλοφορεί σε μορφή πολυτελούς κασέτας, εμπεριέχει μια είδους απάντηση σε όλο αυτό το αίνιγμα. Τα μουσικά σύννεφα κινούνται βαρύθυμα και τελεολογικά, αλλά ταυτόχρονα και με ταχύ ρυθμό μπροστά στη ραθυμία των ημερών για να υποσχεθούν μια στέρεη λιακάδα. Υπάρχει μια λύτρωση σε όλο αυτό το θαμπό παιχνίδι των drone/ambient συνθέσεων με τους επεξηγηματικούς σε συναισθηματική βάση τίτλους τους, η οποία έρχεται στο τέλος, πριν όλα χαθούν στο έρεβος. Η μοίρα όλων, σε τελική ανάλυση, είναι γνωστή από τα πριν, αλλά αν δεν πάρουμε μια έστω μικρή γεύση της, πώς θα εκτιμήσουμε ό,τι προϋπάρχει του τελικού προορισμού της;

The Star Pillow – Invisible Summer (midira)

Οι λέξεις και οι μουσικές στερεύουν όταν επαναλαμβάνονται. Ο Ιταλός The Star Pillow πριν από λίγο καιρό έβγαλε το νέο του άλμπουμ στη Midira και είναι κυρίαρχη η αίσθηση ότι συνεχίζει ακριβώς από το σημείο που τον αφήσαμε στο προηγούμενό του άλμπουμ. Θυμίζει, όμως, σε τέτοιο βαθμό αυτό το άλμπουμ τον προκάτοχό του, συν ορισμένες δουλειές του Thisquietarmy, που κάπως χωλαίνει στο τελικό αποτέλεσμα. Το ζήτημα των χρόνων των συνθέσεων που είχε παρατηρηθεί και στο Above, επανέρχεται ακόμη πιο έντονα αυτήν τη φορά δίνοντας την αίσθηση ότι όλα κινούνται εξαντλητικά αργά.

Υπάρχει μια αιθέρια κυματορροή σαν σε όνειρο όπου πετάς, αλλά λείπει το συνεκτικό στοιχείο που θα σε κάνει να θυμηθείς ξυπνώντας τι ακριβώς είδες. Σε αυτό συνηγορούν και οι ομοιότητες του ήχου και της δομής που χαρακτηρίζουν όλα, σχεδόν, τα κομμάτια του δίσκου. Σχεδόν, γιατί φτάνει το τελευταίο κομμάτι του δίσκου και όλα ανατρέπονται με μια μελωδική κορύφωση εντελώς αυτόφωτη. Παρόλ’ αυτά η επαναληψιμότητα των περισσότερων μοτίβων αφήνει ένα σχεδόν εβδομηντάλεπτο άλμπουμ μετέωρο και απλανές.

Μπάμπης Κολτράνης

Dalhous – Tim Hecker – The Star Pillow

Dalhous – The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 (blackest ever black)

Είναι κάποιοι δίσκοι που ακούγονται μόνο βράδυ, συνοδεύοντας την ύποπτη σιγή μιας απόκεντρης γειτονιάς. Ο νέος δίσκος των Dalhous σίγουρα είναι ένας από αυτούς. Δεν είναι όμως αυτή η σκοτεινή αίσθηση που τον κάνει ιδιαίτερο, αλλά ουσιαστικά η ιδιαίτερη μορφή του. Πρόκειται για μια συλλογή συνθέσεων οι οποίες αναφέρονται σε στιγμές, σκέψεις και συναισθήματα μελών μιας συγκατοίκησης. Υπάρχει μια γλυκιά αταξία στο υλικό με συνθέσεις που παραπέμπουν σε εισαγωγές ασμάτων τα οποία  δεν έρχονται ποτέ και αναμοχλεύονται με απειλητικά ηλεκτρονικά κομμάτια, χωρίς στο τέλος να μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες συνθέσεις ως δεσπόζουσες του άλμπουμ. Την ίδια στιγμή υπάρχει μια αρμονία η οποία συνέχει όλο το υλικό, θυμίζοντας ενσταντανέ μιας επιτυχημένης, αν και δύσκολης συμβίωσης. Αδιαμφισβήτητα το συγκεκριμένο άλμπουμ χρειάζεται χρόνο για να χωνευτεί ως άκουσμα, αλλά στο τέλος υπάρχει η αίσθηση του βάθους στην όλη ακρόαση, με ο,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, είτε λυτρωτικό, είτε επικίνδυνο.

 

 

Tim Hecker – Love Streams (4AD)

Το έργο του συγκεκριμένου δημιουργού θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια ηχώ συναισθημάτων άγνωστης προέλευσης. Έχει φτάσει δε σε τέτοιο σημείο αποδοχής που μετά την αναγνώριση του παλαιότερου του Ravedeath, 1972 ως δίσκο της χρονιάς στο Rolling Stone μεταξύ κι άλλων μουσικών ιστοτόπων, έρχεται τώρα να κυκλοφορήσει το νέο του πόνημα στην αυτοαποκαλούμενη ανεξάρτητη, ιστορική και εμπορική 4AD.
Προσωπικά έχω χάσει το μέτρημα με το πόσα άλμπουμ του έχουν καταφέρει να με γοητεύσουν από το ξεκίνημα τους κιόλας. Κι εδώ έχουμε ένα άλμπουμ γεμάτο αφαιρετικές ιδέες, αφηρημένες κορυφώσεις και σημεία που εκεί που νομίζεις πως δεν κολλάνε μεταξύ τους, τελικά γίνονται όλα ένα. Υπάρχουν στοιχεία που θαρρείς ότι τα έχεις ξανακούσει σε παλαιότερες δουλειές του, αλλά και άλλα που σίγουρα είναι νεοεισαχθέντα στο έργο του. Για παράδειγμα πρώτη φορά κάνει χρήση φωνητικών, τα οποία μάλιστα τραγουδούν κάτι το θρησκευτικό ανάποδα δίνοντας ένα καθηλωτικό τόνο στις συνθέσεις που τα συναντάμε. Επίσης υπάρχει ένα φλερτ με το θόρυβο, πχ στο “Castrati Stack” υπάρχει σημείο που θυμίζει χαλασμένο βύσμα, δίνοντας το στοιχείο μιας όχι και τόσο υπόκωφης έντασης στην όλη ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Προφανώς δεν βγάζεις άκρη τόσο εύκολα με ένα οποιοδήποτε άλμπουμ του Tim Hecker, αλλά το Love Streams δεν νομίζω να μη γοητεύσει όσ@ς γνωρίζουν περίπου τι θα βρουν σε αυτό.

 

 

The Star Pillow – Above (Time Released Sound & Time Sensitive Materials)

Παραμερίζοντας αναλύσεις περί της ουσίας της μουσικής βλέπουμε πως στα σκοτεινά τα πάντα φαίνονται πιο καθαρά. Τουλάχιστον όσον αφορά την θολότητα της εκάστοτε συνθετικής αύρας, εκεί είναι που το συναίσθημα περνά ανόθευτο προς τα ενδότερα. Το όνομα του προσωπικού αυτού σχήματος παραπέμπει σε DIY αστρομαξίλαρα και ίσως τελικά να ταιριάζει με την κατάσταση ημί-ύπνωσης που σε οδηγούν οι drone/ambient συνθέσεις του άλμπουμ. Με βάση όλα αυτά ο δίσκος, αν και θα μπορούσε να είναι πιο μαζεμένος χρονικά, μπαίνει στους προτεινόμενους του είδους για φέτος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης