Dalhous – Tim Hecker – The Star Pillow

Dalhous – The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 (blackest ever black)

Είναι κάποιοι δίσκοι που ακούγονται μόνο βράδυ, συνοδεύοντας την ύποπτη σιγή μιας απόκεντρης γειτονιάς. Ο νέος δίσκος των Dalhous σίγουρα είναι ένας από αυτούς. Δεν είναι όμως αυτή η σκοτεινή αίσθηση που τον κάνει ιδιαίτερο, αλλά ουσιαστικά η ιδιαίτερη μορφή του. Πρόκειται για μια συλλογή συνθέσεων οι οποίες αναφέρονται σε στιγμές, σκέψεις και συναισθήματα μελών μιας συγκατοίκησης. Υπάρχει μια γλυκιά αταξία στο υλικό με συνθέσεις που παραπέμπουν σε εισαγωγές ασμάτων τα οποία  δεν έρχονται ποτέ και αναμοχλεύονται με απειλητικά ηλεκτρονικά κομμάτια, χωρίς στο τέλος να μπορείς να ξεχωρίσεις κάποιες συνθέσεις ως δεσπόζουσες του άλμπουμ. Την ίδια στιγμή υπάρχει μια αρμονία η οποία συνέχει όλο το υλικό, θυμίζοντας ενσταντανέ μιας επιτυχημένης, αν και δύσκολης συμβίωσης. Αδιαμφισβήτητα το συγκεκριμένο άλμπουμ χρειάζεται χρόνο για να χωνευτεί ως άκουσμα, αλλά στο τέλος υπάρχει η αίσθηση του βάθους στην όλη ακρόαση, με ο,τι μπορεί να σημαίνει αυτό, είτε λυτρωτικό, είτε επικίνδυνο.

 

 

Tim Hecker – Love Streams (4AD)

Το έργο του συγκεκριμένου δημιουργού θα μπορούσε να περιγραφεί ως μια ηχώ συναισθημάτων άγνωστης προέλευσης. Έχει φτάσει δε σε τέτοιο σημείο αποδοχής που μετά την αναγνώριση του παλαιότερου του Ravedeath, 1972 ως δίσκο της χρονιάς στο Rolling Stone μεταξύ κι άλλων μουσικών ιστοτόπων, έρχεται τώρα να κυκλοφορήσει το νέο του πόνημα στην αυτοαποκαλούμενη ανεξάρτητη, ιστορική και εμπορική 4AD.
Προσωπικά έχω χάσει το μέτρημα με το πόσα άλμπουμ του έχουν καταφέρει να με γοητεύσουν από το ξεκίνημα τους κιόλας. Κι εδώ έχουμε ένα άλμπουμ γεμάτο αφαιρετικές ιδέες, αφηρημένες κορυφώσεις και σημεία που εκεί που νομίζεις πως δεν κολλάνε μεταξύ τους, τελικά γίνονται όλα ένα. Υπάρχουν στοιχεία που θαρρείς ότι τα έχεις ξανακούσει σε παλαιότερες δουλειές του, αλλά και άλλα που σίγουρα είναι νεοεισαχθέντα στο έργο του. Για παράδειγμα πρώτη φορά κάνει χρήση φωνητικών, τα οποία μάλιστα τραγουδούν κάτι το θρησκευτικό ανάποδα δίνοντας ένα καθηλωτικό τόνο στις συνθέσεις που τα συναντάμε. Επίσης υπάρχει ένα φλερτ με το θόρυβο, πχ στο “Castrati Stack” υπάρχει σημείο που θυμίζει χαλασμένο βύσμα, δίνοντας το στοιχείο μιας όχι και τόσο υπόκωφης έντασης στην όλη ατμόσφαιρα του άλμπουμ. Προφανώς δεν βγάζεις άκρη τόσο εύκολα με ένα οποιοδήποτε άλμπουμ του Tim Hecker, αλλά το Love Streams δεν νομίζω να μη γοητεύσει όσ@ς γνωρίζουν περίπου τι θα βρουν σε αυτό.

 

 

The Star Pillow – Above (Time Released Sound & Time Sensitive Materials)

Παραμερίζοντας αναλύσεις περί της ουσίας της μουσικής βλέπουμε πως στα σκοτεινά τα πάντα φαίνονται πιο καθαρά. Τουλάχιστον όσον αφορά την θολότητα της εκάστοτε συνθετικής αύρας, εκεί είναι που το συναίσθημα περνά ανόθευτο προς τα ενδότερα. Το όνομα του προσωπικού αυτού σχήματος παραπέμπει σε DIY αστρομαξίλαρα και ίσως τελικά να ταιριάζει με την κατάσταση ημί-ύπνωσης που σε οδηγούν οι drone/ambient συνθέσεις του άλμπουμ. Με βάση όλα αυτά ο δίσκος, αν και θα μπορούσε να είναι πιο μαζεμένος χρονικά, μπαίνει στους προτεινόμενους του είδους για φέτος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

TEN NEW SONGS COUNTDOWN, 51

 

dekalogoi51

 

Mikael Delta – Snowing In Berlin

 

Υπάρχουν κάποιοι ήχοι που νιώθουμε να μας γλυκαίνουν έστω για λίγο τη ζωή. Εικόνες γεννιούνται προσπαθώντας να σπάσουν την ψυχρή μοναξιά. Το νέο οπτικοακουστικό κομμάτι του Mikael Delta, θα μπορούσε να είναι μέρος του soundtrack ενός σκοτεινού δράματος σε χιονισμένα λευκά τοπία, ή ενός ντοκιμαντέρ στους δρόμους μιας πόλης φωτισμένης τη νύχτα. Τα ανοιχτά τοπία, ο ήλιος που υψώνεται πάνω από τη θάλασσα, τα πουλιά, οι πυραμίδες χιονιού και κρυστάλλων, υπογραμμίζουν τη σχέση μεταξύ του συναισθηματικού κόσμου και της πνευματικής αναζήτησης του δημιουργού. Όσον αφορά τη σχέση χιονιού και Βερολίνου έχουμε ήδη καταθέσει την άποψη μας εδώ. (view)

 

The KVB – In Deep

 

Κι όμως το ντουέτο αυτό μπορεί να γράψει ένα φωτεινό άσμα! Είχαν από πάντα βέβαια αυτήν την πλευρά μέσα τους καταχωνιασμένη, αλλά στο Mirror Being είχε επικρατήσει ολοκληρωτικά το σκότος και το ψύχος. Ο νέος δίσκος τους θα λέγετε Of Desire και λογικά θα ακουστεί ευρέως, μιας και θα κυκλοφορήσει στο label του μέλους των Portishead Geoff Barrow.

 

 

Explosions in the sky – Disintegration Anxiety

 

Ξεκινώντας με έναν διαστρεβλωμένο ήχο κάτι στριφογυρίζει στο στομάχι σου. Σε λίγο περισσότερο από τέσσερα λεπτά, μετράς τις μικρές γροθιές από την πολύπλοκη μελωδία που δεν σε αφήνουν να πας και πολύ μακρυά. Κάθεσαι και παλεύεις με αυτές, ενώ νιώθεις την παράξενη μουσική να σε γεμίζει δύναμη. Μάλλον για ακόμη μια φορά οι διάφορες εκρήξεις στον ουρανό, θα μας φέρουν εσωτερικές πλημμύρες!

 

 

Mogwai – U-235

 

Οι Mogwai παρουσίασαν ένα νέο κομμάτι που ονομάζεται “U-235”, το οποίο συμπεριλαμβάνεται στο άλμπουμ Atomic. Συνοδεύει ως soundtrack το ντοκιμαντέρ Storyville – Atomic: Living in Dread and Promise. Ένα κομμάτι που σου μεταφέρει την όλη συναισθηματική και διαφορετική δουλειά, αφού η μπάντα μπήκε στη διαδικασία να ηχογραφήσει για τις καταστροφικές συνέπειες που ακολούθησαν από τη ρίψη της ατομικής βόμβας στη Χιροσίμα.

 

 

Nevermen – Mr Mistake (Boards Of Canada remix)

 

Μια συνεργασία που μας κίνησε το ενδιαφέρον ήταν αυτή των Boards of Canada, με τον Mike Patton των Faith No More, τον Tunde Adebimpe (μουσικός, ηθοποιός, εικαστικός καλλιτέχνης) και τoν ράπερ Doseone. Ένα remix του κομματιού “Mr Mistake”, το οποίο θα συμπεριλαμβάνεται στο επερχόμενο ομότιτλο ντεμπούτο τους, με το artwork να ανήκει στον Keith Tyson, αναμένεται να κυκλοφορήσει στις 29 του Γενάρη. Αυτή η πρόκληση για την αισθητική των τριών καλλιτεχνών, γέννησε μια νέα οντότητα που σίγουρα ηχεί ευχάριστα. (listen)

 

Dalhous – Methods Of Élan

 

Νέο άλμπουμ των συγκεκριμένων Βρετανών στην Blackest Ever Black στην οποία έχουμε τόση αδυναμία. Υπνωτικό και εύηχο το πρώτο δείγμα που φτάνει στα αυτιά μας, σαν να παρακολουθεις τα άστρα που πέφτουν σε ένα κόσμο χωρίς ευχές. Αναμένουμε με ιδιαίτερη ζέση το The Composite Moods Collection Vol.1: House Number 44 που θα βγει τέλη Μάρτη.

 

 

 

 

 

Final Moment Equilibrium – Empty Pool 

 

Βροχές και βαρυχειμωνιά δεν βλέπουμε παρά μόνο ακούμε σε μουσικά υποκατάστατα. Το νέο ep του Εδεσσαίου FME πληρεί τους όρους για να συνοδεύσει άρτια αναμνήσεις μιας χαμένης εποχής με τις neo-classical απλές ασκήσεις του. Αυτό είναι το πρώτο τραγούδι εδώ… (free-download)

 

 

 

Pop. 1280 – Pyramids On Mars

 

Ένα δικό μας μοιρολόι… Ένας ήχος “ανίερος” που γεννά τον εφιάλτη της συνεχής παρακολούθησης και την έλλειψη της ιδιωτικής ζωής .Μια σειρήνα η οποία δυναμώνει συνεχώς. Κάποιοι περιμένουν την Ημέρα της Κρίσεως, για μια ομολογία ενοχής. Εμείς απλά κοιτάμε στον καθρέφτη και μας συγχωρούμε για όποια αποτυχία… Ένα κομμάτι που σε κάνει να περπατάς στις μύτες των ποδιών, χωρίς να ξέρεις αν αυτό σε τρομάζει ή αν του επιτρέπεις να σε διαπεράσει.

 

 

Jehnny Beth & Julian Casablancas – Boy-Girl

 

Οι Sort Sol ήταν ένα γκρουπ από τη Δανία. Βρέθηκαν στην με ενεργό δράση μέχρι τις αρχές του 21ου αιώνα, ακροβατώντας στο postpunk/newwave ιδίωμα. Στην Γηραιά Αλβιώνα τη διανομή της δισκογραφία τους ανέλαβε η, πανταχού παρούσα στη συγκεκριμένη σκηνή τότε, 4AD. Κάπως έτσι φαντάζομαι συμμετείχε στο “Boy- Girl” η Lydia Lynch. Το κομμάτι παίρνει σάρκα και οστά για ακόμα μια φορά μέσα στην ιστορία, διασκευασμένο από την Jehnny Beth (Savages), η οποία δηλώνει φαν της μπάντας, και τον, (Mr. Strokes), Julian Casablancas. (view)

 

The Temple – The Blessing

 

Μετά το δοκιμιακού χαρακτήρα κείμενο που αφιερώσαμε στην πρώτη προσπάθεια των ημεδαπών The Temple, ίσως δεν χρειάζεται κάτι περισσότερο για να προλογίσουμε το ολοκληρωμένο άλμπουμ τους που πλησιάζει η ημερομηνία κυκλοφορίας του με απειλητικές διαθέσεις. Τα δύο νέα τους κομμάτια είναι ακριβώς αυτό που θα περιμέναμε από μια ταλαντούχα και καθαρόαιμη doom metal μπάντα. (listen)

 

I Can’t Give You The Life You Want (blackest ever black)

I Can't Give You The Life That You Want .againstthesilence.com

 

Ακόμη και οι πιο δύσπιστ@ με την ηλεκτρονική μουσική έχουν πάρει χαμπάρι πως τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, αυτή είναι η μόνη που συνεχίζει να βγάζει δίσκους οι οποίοι περιέχουν το στοιχείο της έκπληξης, ακόμη και της πρωτοπορίας. Όσο θολοί και αν φαντάζουν οι όροι ή τα είδη, η κιθαριστική εν γένει μουσική σαφώς και έχει απολέσει σε τεράστιο βαθμό τα παραπάνω στοιχεία από την φαρέτρα της.

Οι λόγοι που συνέβαλλαν στο παραπάνω γεγονός είναι κυρίως τρεις. Αρχικά έχουμε μια αέναη εξέλιξη των τεχνολογικών μέσων που βοηθάν στην παραγωγή ηλεκτρονικών γενικότερα ακουσμάτων, η οποία όσο να ‘ναι δίνει μια φρεσκάδα σε κάθε νέο ήχο. Επίσης το ανοικτό μυαλό των παραγωγών του συγκεκριμένου είδους κατάφερε να αφήσει να εισχωρήσουν στοιχεία και από άλλες μουσικές παραδόσεις, οι οποίες εμπλουτίζουν συνεχώς τα πεδία ενασχόλησης τους. Το βασικότερο όμως όλων παραμένει η, σε ορισμένες περιπτώσεις, ανάδειξη του ανθρώπινου στοιχείου, γνωστού και ως έμπνευση, στις δουλειές του συγκεκριμένου ύφους.

Αν υπάρχει σήμερα μια σκηνή που τα περικλείει όλα αυτά σε χορταστικό βαθμό είναι η, ας την πούμε, σύγχρονη πειραματική σκοτεινήPost-everything σκηνή. Σημαντικός πυλώνας της είναι το label Blackest Ever Black το οποίο ως τώρα τηρεί μια low profile στάση και δεν σταματά να βγάζει νέα ονόματα εδώ και πέντε χρόνια. Άρα αυτή η εορταστική συλλογή με ακυκλοφόρητα κομμάτια ονομάτων του label, έρχεται ίσως την κατάλληλη στιγμή για να αποδείξει όλα αυτά που ειπώθηκαν στον μακρύ πρόλογο. Ευτυχώς η ποιότητα των κομματιών δεν δείχνει πως απλά ξέμειναν από κάπου, αλλά επιφέρει στα μισά τουλάχιστον το στοιχείο της ανατριχίλας.

Αν και ο τίτλος του label προκαταβάλει για κάτι σκοτεινό και συμπαγές, εδώ κυριαρχεί μια αίσθηση της γαλήνης πριν ή μετά (όπως λέει και το σαγηνευτικό τραγούδι των Tropic Of Cancer) την καταιγίδα. Ουσιαστικά τίποτα δεν θυμίζει κάτι άλλο εδώ μέσα και συναντάμε μια περιπετειώδης μη-γραμμική πορεία στην όλη ακρόαση. Αν και σε συλλογές συνηθίζεται η αποκοπή συγκεκριμένων συνθέσεων που ξεχωρίζουν κάπως, εδώ έχουμε μια από τις εξαιρέσεις του κανόνα όπου από την αρχή μέχρι το τέλος ξετυλίγεται ένα μυστήριο και εθιστικό μουσικό ταξίδι. Πέρα λοιπόν από μια ευκαιρία γνωριμίας με σύγχρονα μουσικά σχήματα, έχουμε και ένα άλμπουμ το οποίο αποδεικνύει πως αυτή η μουσική έχει να δώσει ακόμη πολλά στο κοντινό μέλλον.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης