Όταν ανακοινώνεται μια συναυλία ενός ονόματος που μας αρέσει συνήθως ανασύρουμε δισκογραφίες, ψάχνουμε να δούμε τι παίζουν στην τελευταία περιοδεία και μέσα στο πνεύμα της εποχής προσπαθούμε να κάνουμε ορατή μια εικόνα πριν καν την δούμε. Για αυτό το λόγο η εικόνα συχνά αποκαλύπτεται ως ψευδή και μετέωρη ανάμεσα στην επιθυμία και την απόλαυση, ενίοτε μακριά και από τους δύο αυτούς πόλους. Αν, λοιπόν, υπάρχει μια μπάντα που ουσιαστικά δεν σ’ αφήνει καν να μπεις στον κόπο να κάνεις την προαναφερόμενη προετοιμασία, αυτή είναι οι Autechre. Αυτό συμβαίνει γιατί στα live τους δεν παίζουν ούτε τα παλιά, ούτε τα καινούργια, βασικά ούτε καν συνθέσεις τους παίζουν με τη γνωστή μορφή, παρά μόνο επιδίδονται σε μια επιτόπια εξωτερίκευση ηλεκτρονικών ήχων που φτιάχνονται κατά μια έννοια εκείνη τη στιγμή. Αυτή η γέννηση καλύτερα να αφεθεί στο σκοτάδι, μεταφορικά και κυριολεκτικά μιλώντας, αναζητώντας από την πλευρά μας το τι ΔΕΝ θα παίξουν όταν θα βρεθούμε κοντά στην πηγή τους, βλ. εμφανίσεις τους στην Αθήνα στις 3.10 στο Universe και στη Θεσσαλονίκη στις 4.10 στο Block 33.  

Πιο συγκεκριμένα, καλό είναι να μην περιμένετε αυτές τις αυστηρά και αριστοτεχνικά δομημένες συνθέσεις των πρώτων δίσκων τους όπου υπάρχουν στιγμές που θες να χορέψεις και ταυτόχρονα σε πιάνουν και τα υπαρξιακά σου! Η εποχή τους αυτή έχει παρέλθει από τα τέλη των nineties όταν και αποφάσισαν να ακολουθήσουν ένα δύσκολο μα σίγουρα αρκετά περιπετειώδες ηχητικά μονοπάτι εντελώς μόνοι τους. Ένα μονοπάτι που καλώς ή κακώς ακόμη να βρουν την άκρη του.

Επίσης μην περιμένετε φαντασμαγορικά οπτικά εφέ ή AI βίντεο τα οποία τώρα τελευταία έχουν πέραση στα μεγάλα φεστιβάλ. Το σκοτάδι είναι φίλος τους/μας και ταιριάζει απόλυτα με το κενό που καλούνται να γεμίσουν ηχητικά και συναισθηματικά. Τώρα τι θα φαίνεται ακριβώς στους δύο χώρους που θα παίξουν στα μέρη μας, είναι ένα καλό ερώτημα, αλλά στην φωτεινότερη των περιστάσεων ίσα που θα φαίνονται οι δύο τους μπροστά στον εξοπλισμό τους. Μάλλον.

Περιττό μάλλον να σημειωθεί ότι δεν θα βιώσουμε κάποιο αχαλίνωτο ντου στην είσοδο του εκάστοτε συναυλιακού χώρου όπως είχε συμβεί το 2010 στο τότε Bios, χάρις στο οποίο η μπάντα μετέπειτα δήλωσε ότι ήταν η κορυφαία συναυλία της ιστορίας της, καθώς για πρώτη φορά κάποιος κόσμος έπαιξε ξύλο για να τους δει! Σήμερα, ακόμη και η έννοια του ντου έχει εξαφανιστεί με την εποχή να επιβάλλει ένα απόλυτο έλεγχο σε όλα σβήνοντας κάθε αίσθηση αλητείας σε κάθε κατά μια έννοια αλήτικη μουσική.

Αντιθέτως, σχεδόν σίγουρα δεν θα επαναληφθούν φαινόμενα μαζικής φυγής στο πρώτο τέταρτο, όπως συνέβη στη συναυλία τους στο Ηρώδειο πριν τέσσερα χρόνια. Φαινόμενο το οποίο συνέβη και στη θερινή εμφάνιση της Λένας Πλάτωνος στο ίδιο μέρος και αποδεικνύει περίτρανα πως στο συγκεκριμένο χώρο αρκετός κόσμος πάει για τουρισμό και όχι για τη μουσική. Υπάρχει, βέβαια ένα σχεδόν που αιωρείται στην αρχή της παραγράφου, μιας και με τους Autechre ποτέ δεν μπορείς να είσαι από τα πριν σίγουρο, είτε για την μπάντα, είτε για τις αντιδράσεις από τον κόσμο απέναντι τους.

Εξάλλου η πιθανότητα να παίξουν κάτι απρόσμενο, μυστήριο και εν τέλει καθόλου συναυλιακό είναι δεδομένα υπαρκτή. Για αυτήν, όμως, την πιθανότητα ή και για τόσες άλλες, δεν αποτελούν οι εμφανίσεις των Autechre έναν αναμφισβήτητα σημαντικό μουσικό γεγονός;    

Μπάμπης Κολτράνης