Αποκλείεται κάποιο άτομο να ασχολείται με την σκληρή μουσική και να αγνοεί την ύπαρξη των Νεοϋορκέζων SOIA. Με πάνω από τρεις δεκαετίες αέναης παρουσίας, με πλούσια δισκογραφία, μ’ ένα σύντομο αλλά σημαντικότατο πέρασμα από πολυεθνική δισκογραφική εταιρία και με μια αξιοπρεπή στάση για το ό,τι συμβαίνει γύρω τους αποτελούν μια από τις λίγες περιπτώσεις ακούραστων και αξιοσέβαστων συγκροτημάτων που τελικά μόνο η χτεσινή απώλεια του Lou Koller, τραγουδιστή της μπάντας, από καρκίνο κατάφερε να σταματήσει.

  Ερχόμενοι στο ’11, οι SOIA ακούγοντας τους πρώτους δίσκους τους σκέφτηκαν πόσο χάλια ήχο έχουν, στην αρχή κάποιος ψέλλισε για remastered επανεκδόσεις, αλλά αμέσως το πήρε πίσω… μάλλον. Διάβασαν στη συνέχεια τις επιθυμίες των οπαδών τους να παίζουν τα παλιά τους άσματα και θυμήθηκαν πως ήδη έχουν στο ενεργητικό τους δύο live albums, το ένα με παλιά τραγούδια και μέτριο ήχο και το άλλο με πιο νέα και τέλειο ήχο. Τότε σκάει η φαεινή ιδέα να μπουν στο studio και να ξαναπαίξουν κάποια από τα τραγούδια τους που θεωρούν πως οι πρωτότυπες εκτελέσεις υστερούν. Με εξώφυλλο μάλιστα μια ελαφριά διασκευή στο εξώφυλλο του πρώτου τους επτάιντσου!

  Επιστροφή στα βασικά με την ολοκλήρωση του σχεδίου να διαρκεί μόλις 4 ημέρες. Έχουμε λοιπόν κατά μια έννοια live εκτελέσεις κυρίως πολύ παλιών τους τραγουδιών τα οποία συνοψίζουν με περιεκτικό τρόπο τη μουσική τους παρουσία. Όλα περικλείονται εδώ, όπως το συνεχές «ξυλοφόρτωμα» και το στιβαρό παίξιμο που διακρίνει για παράδειγμα τα “Injustice System”, “World Full Of Hate” και “Relentless” και βέβαια ιστορικά τραγούδια του είδους όπου οι νέες αυτές εκτελέσεις τα δικαιώνουν, όπως για παράδειγμα τα “Just Look Around”, “Scratch The Surface” και “Friends Like You”.

   Βέβαια, η μικρή διαφορά που χαρακτηρίζει τις συνθέσεις των πρώιμων χρόνων με τις μετέπειτα δημιουργίες αποδεικνύει πόσο λίγο έχουν αλλάξει την μουσική τους στο πέρασμα των χρόνων παρ’ όλες τις φιλότιμες προσπάθειες να εμπλουτίσουν τον ήχο τους. Υπό μια έννοια το Nonstop μπορεί να θεωρηθεί ένα κάπως αντιπροσωπευτικό best of της μπάντας αν και λείπουν πολλά κομμάτια, που έγραψαν τη δικιά τους ιστορία, λείπουν προφανώς κομμάτια της μετέπειτα πορείας τους και υπερθεματίζεται το δισκογραφικό τους ντεμπούτο, “Blood, Sweat & No Tears”, το οποίο όντως είχε μετριότατη παραγωγή. 

  Ίσως τελικά αυτή η κυκλοφορία να βοηθά απλώς σε μια πρώτη επαφή με την μπάντα, αν και ομολογουμένως είναι πολύ δύσκολο να μην την ευχαριστηθούν οι παλιόφιλοι της μπάντας. Όχι βέβαια πως χρειαζόντουσαν τότε ή και τώρα καμία νέα απόδειξη για να πιστοποιήσουν την αξία τους οι SOIA ως μια από τις κορυφαίες του είδους και μάλιστα μια από αυτές που αποτέλεσαν το πρώτο σκαλοπάτι για να γνωρίσει και να αγαπήσει πολύς κόσμος τον ήχο του hardcore, μαζί με τους Madball, εκεί στα nineties, συμπεριλαμβανομένου και του εαυτού μου.

Μπάμπης Κολτράνης