Ευχαριστούμε τον Buzz Kull που απάντησε στις ερωτήσεις μας και χαιρόμαστε ιδιατέρως που επιστρέφει στα μέρη μας και πιο συγκεκριμένα απόψε στη Θεσσαλονίκη στο The Host και αύριο στην Death Disco στην Αθήνα. Ακολουθεί η συνέντευξη στα ελληνικά πρώτα και στη συνέχεια στα αγγλικά.

ATS: Αρχικά θα ήθελα να σε ρωτήσω για το υπόβαθρο του Buzz Kull. Υπάρχει μια darkwave/industrial σκηνή στο Sydney ή στην Αυστραλία γενικότερα; Τι σε παρακίνησε να ξεκινήσεις το συγκεκριμένο project;

BK: Σε σύγκριση με άλλες πόλεις, είναι αρκετά μικρή. Υπάρχει πολύς κόσμος στο Σίδνεϊ που αγαπά αυτή τη μουσική και πηγαίνει στις συναυλίες των μεγαλύτερων ονομάτων που περιοδεύουν και περνούν από εδώ. Τα τελευταία χρόνια, όμως, έχουν αρχίσει να εμφανίζονται περισσότερες μικρότερες σκηνές, ομάδες και clubs σε διάφορα σημεία της πόλης. Έχω συνεχώς το νου μου για νέα, νεότερα projects που ξεπηδούν από εδώ.

ATS: Το προηγούμενο άλμπουμ σου πέτυχε να μεγαλώσει την βάση των οπαδών σου και κατάφερε να ξεχωρίσει σε μια εποχή που υπάρχουν πολυάριθμα σχήματα που έπαιζαν ένα παρόμοιο στυλ μουσικής. Ποιο πιστεύεις ότι ήταν το στοιχείο του Fascination που το βοήθησε να το καταφέρει αυτό;

                             
BK: Έκανα ένα διάλειμμα και απομακρύνθηκα από το γράψιμο και τις ηχογραφήσεις κατά το μεγαλύτερο μέρος της περιόδου των lockdown. Έπειτα, όταν ένιωσα έτοιμος, αφιέρωσα χρόνο στο Fascination, έχοντας στη διάθεσή μου ελάχιστα μέσα και δουλεύοντας μέσα από ένα άδειο υπνοδωμάτιο στο καινούργιο σπίτι όπου είχα μόλις μετακομίσει. Θυμάμαι ότι εκείνη την περίοδο ήθελα να ξεφύγω λίγο από όσα είχα κάνει στο παρελθόν και να χρησιμοποιήσω ήχους που δεν κινούνταν στο ίδιο ηχητικό πεδίο με όσα έφτιαχναν άλλοι καλλιτέχνες. Ο χρόνος που πέρασα μακριά από τη μουσική ήταν το πολυτιμότερο πράγμα που αποκόμισα από αυτή την εμπειρία. Ήταν σαν μια θεραπευτική επανεκκίνηση για τα αυτιά μου, το μυαλό μου και τον τρόπο με τον οποίο έβλεπα τα πράγματα.

ATS: Δεν είναι ποτέ εύκολο σε αυτού του είδους τη μουσική να αποφύγεις να ακουστείς ρετρό ή να συγκριθείς με παλαιότερα όνοματα του είδους, αλλά πιστεύω ότι προσπαθείς πάντα να φέρεις κάτι καινούργιο στη μουσική σου. Ποια θα έλεγες ότι είναι η βασική διαφορά μεταξύ των νέων συνθέσεων σου και του προηγούμενο υλικού σου;

BK: Σίγουρα αφιερώνω περισσότερο χρόνο για να βεβαιωθώ ότι τα ηλεκτρονικά στοιχεία δεν παραπέμπουν σε άλλους καλλιτέχνες. Μου αρέσει να τελειώνω μια ηχογράφηση γνωρίζοντας ότι έχω δημιουργήσει αυτόν τον παράξενο, μπερδεμένο ήχο, πειραματιζόμενος με διαφορετικούς τρόπους επεξεργασίας. Παλαιότερα μπορούσα να γράψω αρκετά demos μέσα σε μία μέρα, όταν έπεφτα κατευθείαν στη δουλειά χωρίς να το πολυσκέφτομαι. Τώρα χρειάζεται περίπου μία εβδομάδα για να ολοκληρώσω μόνο ένα. Πρέπει να δουλέψω πάνω στον ρυθμό της παραγωγής μου και να ξεκαθαρίσω τα πράγματα που μου τρώνε τόσο πολύ χρόνο.

ATS: Συνήθως ένα EP μπορεί να είναι ένα σημάδι για αυτά που έρχονται, αλλά επίσης να θεωρηθεί και ως ένα κλείσιμο ενός κεφαλαίου. Που τοποθετείς το Deep Hate ανάμεσα σε αυτά τα όρια;

BK: Έχω λίγο ελεύθερο χρόνο μπροστά μου, καθώς πλησιάζει το καλοκαίρι στην Αυστραλία, και θέλω να αφοσιωθώ σε ένα ακόμη άλμπουμ και να δω αν μπορώ να παρουσιάσω μια ολοκληρωμένη δουλειά, αξιοποιώντας όσα έμαθα και ανακάλυψα κατά τη δημιουργία του Deep Hate.

ATS: Πως και διάλεξες αυτόν τον ελαφρώς προβοκατόρικο τίτλο;

BK: Είχα πολύ καιρό να κυκλοφορήσω EP, οπότε το συζήτησα με τον Wes και την Amy από τη δισκογραφική και μου πρότειναν έναν τίτλο που να μην προέρχεται από κάποιο από τα τραγούδια. Τελικά καταλήξαμε σε έναν από τους στίχους του “Black Gate”, που περιείχε τις λέξεις “deephate”, από τη φράση “deep hate when I body this energy.”

ATS: Πέρα από τα τέσσερα κομμάτια σου στο Deep Hate βρίσκουμε επίσης τέσσερα remix από άλλους καλλιτέχνες. Ποια ήταν η διαδικασία πίσω από την επιλογή αυτών των ονομάτων και ποια ήταν η πρώτη σου εντύπωση όταν άκουσες τα remix τους, από την στιγμή κιόλας που ορισμένα από αυτά ακούγονται αρκετά διαφορετικά από το πρωτότυπο υλικό;

BK: Όλοι οι καλλιτέχνες που δούλεψαν πάνω σε αυτά τα remixes έκαναν εξαιρετική δουλειά, επεξεργαζόμενοι ξανά τα κομμάτια. Ο καθένας αποτύπωσε τη δική του ξεχωριστή προσωπικότητα στη δική του εκδοχή και πραγματικά απόλαυσα το πόσο διαφορετικά προσέγγισαν το αρχικό υλικό. Νομίζω ότι αυτό είναι και το πιο συναρπαστικό στοιχείο των remixes: παραδίδεις ένα κομμάτι σε έναν άλλο καλλιτέχνη και ακούς πώς το επανερμηνεύει πλήρως μέσα από τη δική του οπτική.

ATS: Ποια είναι τα μελλοντικά σχέδια του Buzz Kull;

BK: Τελευταία είναι δύσκολο να κάνω σχέδια. Οι περιοδείες δεν έχουν μειωθεί καθόλου και έχω γίνει λίγο πιο ενεργός παίζοντας περισσότερα live πίσω στην Αυστραλία. Το χαλαρό πλάνο είναι, ελπίζω, να έχω έναν νέο δίσκο έτοιμο για το 2027.

ATS: Αυτή θα είναι η τρίτη φορά που θα παίξεις στην Αθήνα και θα ήθελα να σε ρωτήσω αν έχεις κάποια συγκεκριμένη εμπειρία από τις προηγούμενες εμφανίσεις σου στην πόλη.

BK: Η τελευταία εμφάνιση στο Death Disco Open Air Festival ήταν αρκετά ξεχωριστή. Η σύντροφός μου ήταν εκεί μαζί μου, ενώ και μερικοί στενοί φίλοι μου είτε έπαιζαν στο φεστιβάλ είτε βρίσκονταν στην πόλη για τη διοργάνωση. Ήταν πραγματικά πολύ όμορφο να έχω τόσα οικεία πρόσωπα γύρω μου, ενώ βρισκόμουν τόσο μακριά από το σπίτι.

---

 ATS: First of all, I would like to ask you about the background of Buzz Kull. Is there a darkwave/industrial scene in Sydney, or in Australia in general? What motivated you to start this project?

BK: In comparison to other cities, it’s pretty small. There are a lot of people in Sydney who like the music and attend the bigger touring acts that come here, and over the last few years there have been more smaller scenes, groups and clubs popping up around the city. I’m constantly keeping my eye out for any new, young projects that are emerging from here.

ATS: Your previous album succeeded in expanding your fan base and managed to stand out at a time when there are numerous bands playing a similar style of music. What do you think was the element of Fascination that helped you achieve this?

BK: I took a break and stepped away from writing and recording during the majority of the lockdown period. Then, when I felt ready, I took the time to make Fascination with very minimal resources, working from an unfurnished bedroom in the new place I had recently moved into. I recall that during that time I wanted to veer slightly off-brand from what I had made in the past and utilise sounds that didn’t fall into the sonic realm of what other artists were making. The time off was the most valuable resource that I took away from the experience. It was like a therapeutic reset for my ears, brain and outlook.

ATS: It’s never easy with this kind of music to avoid sounding retro or being compared to older bands of the genre, but I believe that you always try to bring something new to your music. What would you say is the main difference between your new songs and your previous material?

ΒΚ: I definitely spend more time making sure the electronic elements don’t fall into comparisons with other artists. I love coming away from a recording knowing that I’ve built this stupid, messed-up sound through experimenting with different kinds of manipulation. I used to be able to write multiple demos within a day when I jumped straight in without thinking about it too much. Now, it takes about a week to complete just one. I need to work on my production pace and iron out the things that consume so much of my time.

ATS: Usually, an EP can be a sign of what is to come next, but it can also mark the closing of a chapter. Where does Deep Hate stand in this respect?

BK: I have some time in the Australian summer approaching, and I want to dive into another album and see if I can deliver a full body of work after what I learnt and discovered while making Deep Hate.

ATS: Why did you choose this slightly provocative title?

BK: I hadn’t made an EP in a long time, so I discussed it with Wes and Amy from the label, and they suggested something that wasn’t named after a song title. We came away with one of the lyrics from Black Gate, which included the words “deep hate” from the line, “deep hate when I body this energy.”

ATS: Besides the four original songs on Deep Hate, we also find four remixes by other artists. What was the process behind choosing these artists, and what was your first impression when you heard their remixes, especially since some of them sound quite different from the original songs?

BK: All of the artists who worked on those remixes did an incredible job reworking these songs. They all had their own individual personalities stamped into their interpretations, and I really enjoyed hearing how differently they approached the original material. I think that’s the most exciting thing about remixes: handing a song over to another artist and hearing them completely reinterpret it through their own perspective.

ATS: What are your upcoming plans for Buzz Kull?

BK: Plans have been difficult to make as of late. Touring hasn’t been slowing down at all, and I’ve been a bit more active playing shows back home in Australia. Hopefully, having a new record ready for 2027 is the soft plan.

ATS: This will be the third time you’ve played live in Athens, and I would like to ask whether you have any particular memories of your previous gigs in our city.

BK: The last show at the Death Disco Open Air Festival was pretty special. My partner was there with me, and a few close friends were also playing or were in town for the event. It was a really nicefeeling having so many familiar people around while being so far from home.