Autechre – Exai (warp)

Exai.againstthesilence.wordpress.com

 

Η πρώτη επαφή που αποκτά κανείς με την ηλεκτρονική μουσική κρύβει πάντα μια έκπληξη. Πίσω από κουμπιά ,προγράμματα και τεχνολογικά τερτίπια κρύβονται βαθυστόχαστα καλλιτεχνικά δείγματα που συνεπαίρνουν. Αυτό συμβαίνει στον μέγιστο βαθμό, όταν, καθώς ψάχνεις τον συγκεκριμένο χώρο, έρχεσαι αντιμέτωπος με τους Autechre (automatic technological recordings). Σίγουρα δεν αρκεί μια ανοιχτόμυαλη διάθεση για να τους αντιληφθείς, καθώς ακόμη και τα πρώτα τους αριστουργήματα στα 90’s, ενώ τώρα ακούγονται ευκόλως προσεγγίσιμα, τότε αποτελούσαν την πιο πειραματική και εγκεφαλική έκδοση του είδους.

Σαν να μην είχαμε δυσκολίες ως προς την αποτύπωση σε λόγια του χαρακτήρα του πολύπλοκου έργου τους, εμφανίζεται η νέα τους δημιουργία η οποία διαρκεί χρονικά δύο ολόκληρες ώρες! Εδώ σαφώς μπαίνει ένα ζήτημα στο κατά πόσο στη σύγχρονη καθημερινότητα, όπου οι ώρες περνάνε σαν φωτοβολίδα αγχωμένες και λειψές, χωρά η προσεκτική ακρόαση ενός δίσκου μαμούθ. Αν δεν ξεπεραστεί αυτό το, ας πούμε, πρόβλημα και δεν δοθεί ο απαιτούμενος χρόνος, αδιαμφισβήτητα ο πλούτος του Exai δεν γίνεται κατανοητός.

Οι πρώτες προσπάθειες επαφής σίγουρα είναι δύσκολες, καθώς προσωπικά μου πήρε έναν σχετικό χρόνο για να συνεχίσω την ακρόαση μετά και το τέταρτο περίπου κομμάτι του δίσκου. Μην ξεχνάμε πως βασικό στοιχείο για την εκτίμηση των κομματιών του σχήματος ήταν και παραμένει η συγκέντρωση σε αυτά. Πλάι όμως σε αυτήν την εγκεφαλική απαίτηση έρχεται και η αποζημίωση με τις ατμόσφαιρες και τους ραφιναρισμένους ήχους που ιντριγκάρουν τον ακροατή. Μάλιστα στην πορεία, αυτό που γίνεται αντιληπτό είναι είναι πως ο τετραπλός αυτός δίσκος δεν είναι κατ’ ανάγκη δυσπρόσιτος. Αυτό συμβαίνει γιατί, πέραν του μεγέθους και του -για άλλη μία φορά- πρωτοποριακού ήχου που εφευρίσκουν, ο οποίος θυμίζει κάτι το έντονα πιτσαρισμένο, οι ρυθμοί και τα στερεωμένα σε αυτούς μοτίβα είναι αρκετά συγκροτημένοι και σταθεροί παρ΄όλο το εκ πρώτης όψεως διαφαινόμενο χάος.

Ακόμη και αν απομονώσεις τα στοιχεία αυτού του δίσκου (το ίδιο ισχύει και για τους προηγούμενους), αυτά στέκουν ενδιαφέροντα από μόνα τους και θέλει χρόνο για να βγάλεις ένα οριστικό συμπέρασμα. Για όσ@ς θέλουν να γνωρίσουν τώρα το μουσικό σύμπαν του βρετανικού αυτού ντουέτου, θα πρότεινα να δοκιμάσουν πρώτα άλλους δίσκους τους όπως τους Oversteps, Self-titled, Tri Repatae, Amber ή Incunabula. Πάντως μια χαρά τα κατάφεραν να μας προσφέρουν άλλη μια γλυκιά σπαζοκεφαλιά και συνάμα έναν νέο λόγο που εξηγεί γιατί η μουσική απαιτεί εμβάθυνση και όχι μια βιαστική/fast food αντιμετώπιση.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.