Darkthrone – Nails – Shai Hulud

Darkthrone – The Underground Resistance (peaceville)

Darkthrone-The-Underground-Resistance

Το metal είναι για μένα σαν τα σχολικά βιβλία που είναι κάπου καταχωνιασμένα και, όταν καμιά φορά τα θυμηθείς, ανοίγοντας μια σελίδα τους, μπορείς να βρεις κάτι όμορφο. Οι Darkthrone υπήρχαν τότε που παρακολουθούσα ορισμένα μεταλλικά σχήματα με μακριά μαλλιά και περίεργα γούστα στην ένδυση, αλλά το νορβηγικό τους σατανόψυχο ιδίωμα δεν κόλλαγε με οτιδήποτε άλλο τότε πέρα από περίκλειστους black metal κύκλους. Μετά λοιπόν τις βάσεις που έθεσαν στο παραπάνω είδος και το πέρασμα τους στους τελευταίους τους δίσκους από την crust hardcore φάση, βγάζουν σήμερα τον πιο κλασσικό heavy metal χαρακτήρα τους.

Οι σκοταδόψυχες ατμόσφαιρες αποτελούν παρελθόν, αν και πάλι τα τραγούδια τους χαρούμενα δεν τα λες. Πάντως αυτό το παλιομοδίτικο ρεπερτόριο με τον σαβούρικο ήχο, καταφέρνει να συνθέσει μια υποβλητική ηχητική επίθεση. Σίγουρα ορισμένα φωνητικά, ειδικά του Fenriz, ακούγονται αστεία, αλλά πιθανότατα συνάδουν με το όλο χιούμορ που υπάρχει στον μουσικό αυτό χώρο, το οποίο βέβαια δεν γίνεται συχνά αντιληπτό. Δύσκολα αυτή η εκρηκτικότητα συναντάται σε σχήματα που έχουν μια 25χρονη πορεία, παρ’ όλες τις ξεπερασμένες επιρροές από Motorhead, King Diamond και Celtic Frost.

Προσωπικά μου φαίνεται περίεργο να γράφω για ένα τυπικό metal album, αλλά μάλλον ακόμη πιο περίεργο είναι που, παρ’ όλες τις ενστάσεις, φτάνω μέχρι το τέλος του επικού σχεδόν 13λεπτου “Leave No Cross Unturned” με όρεξη να ξαναγυρίσω στην αρχή του δίσκου! Καλή ή ψυχρή κι ανάποδη η αναβίωση του black metal στις μέρες μας, αλλά οι συγκεκριμένοι έρχονται να τα προσπεράσουν όλα αυτά χωρίς να δείχνουν την παραμικρή διάθεση να κεφαλαιοποιήσουν την φήμη τους με βραβεία και σειρά συναυλιών.

 

 

Nails – Abandon All Life (southern lord)

Screen-shot-2013-03-06-at-1.50.28-PM

Μέχρι να χαζέψεις το μοχθηρό εξώφυλλο, να δεις τους τίτλους των κομματιών και να προσαρμόσεις τα αυτιά σου στον ηχητικό όλεθρο, ο νέος δίσκος των Καλιφορνέζων Nails έχει φτάσει στο τέλος του. Όταν σε δέκα κομμάτια βλέπεις το χρονόμετρο να σταματά στα δεκαεπτά λεπτά, με το τελευταίο κομμάτι να διαρκεί περιέργως πεντέμισι λεπτά, δεν μπορείς παρά να περιμένεις σαλεμένες ταχύτητες. Αν είναι να ψάξουμε τώρα το τι ακριβώς παίζουν οι τύποι, θα φτάσουμε στο metal αλλά με την ευρεία έννοια που χωρά το grind, το death, το hardcore και οτιδήποτε άλλο δεν συνιστάται σε νεαρές και αθώες ψυχές.

Αυτό που συνολικά εντυπωσιάζει εδώ είναι η συσσωρευμένη οργή και η ηχητική συμπύκνωση της. Θα έλεγα πως ως προς αυτό το στοιχείο συμβαδίζει με τον τελευταίο δίσκο των All Pigs Must Die, αν και τα μόνα κοινά στοιχεία που μοιράζονται μεταξύ τους είναι η ίδια δισκογραφική στέγη και το όνομα του παραγωγού που δεν είναι άλλος από τον Kurt Ballou των Converge. Μια άλλη παραπομπή που ίσως ξεκαθαρίζει το τοπίο είναι η σημαντική θητεία του τραγουδιστή-κιθαρίστα Todd Jones στους δυο πρώτους δίσκους των Terror. Μια προσεκτική ακρόαση ίσως κάνει να εμφανιστούν ορισμένα κοινά στοιχεία μεταξύ του Abandon All Life και του Lowest Of The Low, καθώς και στα δυο έχει βάλει την συνθετική του σφραγίδα ο ίδιος προαναφερόμενος σκυθρωπός μουσικός, αν και το πέρασμα των χρόνων τον έχει κάνει ακόμη πιο ακραίο στον τρόπο που εκφράζεται. Συμπερασματικά δεν νομίζω να δυσκολευτεί αυτός εδώ ο δίσκος να εκτιμηθεί δεόντως από τον κόσμο που αρέσκεται σε κρανιοεγκεφαλικά ακούσματα.

 

 

Shai Hulud – Reach Beyond The Sun (metal blade)

cover_[plixid.com]

 Δεν νομίζω να υπάρχει άλλο συγκρότημα που να έχει μια τόσο αλλόκοτη πορεία μέσα στο χρόνο. Αλλάζοντας μέλη και κυρίως τραγουδιστές, ακόμη και εν μέσω περιοδειών, έφτασαν να μην έχουν καταφέρει να εισπράξουν την αναγνώριση που δικαιωματικά αξίζουν με βάση το υλικό που έχουν γράψει. Όσο για το καθαρά μουσικό θέμα, έχω τις διαφωνίες μου στο κατά πόσο ο όρος metalcore περιγράφει ορθά αυτό το κράμα περίπλοκου, μεταλλικού, post hardcore, μελωδικού και ασήκωτου ήχου

Στο νέο τους δίσκο επιστρατεύουν για άλλη μια φορά τον παλιό τους τραγουδιστή Chad, ο οποίος αν και έδενε με την μπάντα, προτιμούσε την ασφαλή στέγη των πετυχημένων εμπορικά New Found Glory. Πάντως αυτό που εμφανέστατα λείπει από τα νέα τους κομμάτια είναι το στοιχείο της έκπληξης, καθώς αν και καλοπαιγμένα, θυμίζουν τις στρωτές στιγμές του παρελθόντος τους, σερβιρισμένες με έναν σύγχρονο ήχο. Αν και το τελευταίο τους album έστεκε κάπως λειψό και αρκετά πολύπλοκο για να γίνει κατανοητό, εν τούτοις περιείχε νέες συνθετικές ιδέες. Αυτή η έλλειψη πρωτοπορίας ξενίζει, καθώς μιλάμε για μια μπάντα που πάντα βάδιζε μπροστά χαράσσοντας νέους δρόμους στον χώρο της ακραίας μουσικής.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s