Καζαμίας 2019 (Μάιος – Αύγουστος)

Μάης

Μια ανάσα και τον φτάσαμε! Για όλα τα άλμπουμ που βαρεθήκαμε και μας κούρασαν τον χειμώνα, τις υποσχέσεις που εξαϋλώθηκαν και τους προγραμματισμούς που δεν βγήκαν, η άνοιξη είναι εδώ προς απάντηση τους! Τουτέστιν, προσοχή σε όλα, αλλά κυρίως στο καλοκαίρι που παραμονεύει και δυστυχώς δεν μας αφήνει να χαρούμε αυτή την εποχή που διαρκεί το πολύ δύο βδομάδες στα μέρη μας! Ούτε βέβαια κι η αναμονή να δούμε τους Wire θα διαρκέσει πολύ γιατί επιτέλους έρχονται στις 23 στο Temple προσπαθώντας να μας πείσουν ότι ποτέ δεν είναι αργά για να δεις μια μπάντα, ακόμη κι αν έχουν περάσει τέσσερις (και βάλε) δεκαετίες από τότε που πρωτοεμφανίστηκαν! Κάποιες δεκαετίες έχουν περάσει και για τους Darkthrone, αλλά αυτοί εκεί, με την πρώτη μπουκιά του νέου τους άλμπουμ που θα βγει στο τέλος του μήνα, να ‘ναι διαολεμένα επιτυχημένη. (view)

Ιούνης

Δεν χρειάζεται να περιγραφεί αυτός ο μήνας γιατί είναι γνωστή η απαρχή της κατάπτωσης που συμβολίζει. Τα φεστιβάλ του Ιούνη φαντάζουν σαν τον τελευταίο χορό πριν την καθολική καταστροφή των διακοπών. Όσα όμως μουσικά δρώμενα για τις μάζες κι αν στήνουν, θα υπάρχουν πάντα ως απάντηση τους εκείνες οι μικρές γιορτές εξίσου μικρών κοινοτήτων που περιμένουν τον ερχομό μπαντών όπως οι Sick Of It All και οι Dwarves (βλ. τις συναυλίες τους στο τέλος του μήνα στην Αθήνα) για να αντιληφθούν τι συνέχει τα αόρατα μέλη τους. Τέλος, στον αντίποδα των θορυβωδών αυτών ακουσμάτων, θα υπάρχουν κι αυτά που απευθύνονται σε μοναχικές ακροάσεις, χωρίς όμως να τους λείπει μια, διαφορετικού έστω είδους, ένταση. Όπως αυτό εδώ από το επερχόμενο άλμπουμ του Rafael Anton Irissari που θα βγει 21 του μήνα…

Ιούλης

Τα φεστιβάλ, όμως, και οι μεγάλες συναυλίες, όπως οι ζέστες, επιμένουν! Εκβιάζοντας συναίσθημα και αναμνήσεις χρειάζεσαι έναν υπερβάλλοντα ζήλο για να αντισταθείς στα κελεύσματα ονομάτων όπως οι The Cure ή οι Dead Can Dance. Ας είναι όμως, αρκετός κόσμος λόγω οικονομικών δυσκολιών θα προτιμήσει να κάνει μια άλλου είδους οικονομική διαχείριση η οποία θα συμπεριλαμβάνει την “κατανάλωση” απλώς νέων μουσικών όπως αυτής εδώ της συλλογής της Blackest Ever Black, πόσο μάλλον όταν αυτές ακούγοντας τους προπομπούς τους, είναι τόσα πολλά υποσχόμενες!

Αύγουστος

Τίποτα, nichts! Δεν νομίζω να τίθεται καν το θέμα να αναφέρουμε τα καλοκαιρινά φεστιβάλ στην επαρχία και δη στα νησιά όπου συναντάς τα ίδια, αποκλειστικά ημεδαπά, ονόματα που είναι σίγουρο ότι θα μαζέψουν κόσμο, συν κάποιες μπάντες που είναι γνωστές-φίλες-κολλητές στους διοργανωτές. Για να φανταστείτε για τι ανύπαρκτο μήνα μιλάμε, δεν υπάρχει καμία αξιομνημόνευτη κυκλοφορία που να βγαίνει τις μέρες αυτές πέραν του νέου άλμπουμ των Slipknot! Τόσο χάλια, οπότε ας αρκεστούμε στο γεγονός ότι με ένα μαγικό τρόπο θα την σκαπουλάρουμε κι αυτό το καλοκαίρι ακούγοντας τη συλλογή μας που ως γνωστόν ο κόσμος που την κατεβάζει την φυλάει για να την ακούει στις παραλίες τον Αύγουστο, Ή μήπως όχι;


Μπάμπης Κολτράνης

Darkthrone – Arctic Thunder (Peaceville Records)

darkthone.arctic.againstthesilence

 Κάπου ανάμεσα στις προετοιμασίες με τα ανεξάρτητα σχήματά τους (Sarke,Isengard) , την περιπετειώδη ενασχόληση του Fenriz με την πολιτική και τη ραδιοφωνική του εκπομπή (για την οποία κάνουμε ένα καθόλα αχρείαστο προμο ), οι Darkthrone επέστρεψαν με νέο δίσκο, το Arctic Thunder.

 Ένας δίσκος μικρής διάρκειας (39:23 λεπτά), οχτώ κομματιών και των δύο άμεσων «hits», “Burial Bliss και “Boreal Fiends”. Ο τίτλος του δίσκου παραπέμπει στους συμπατριώτες τους, Νορβηγούς Arctic Thunder, οι οποίοι διαλύθηκαν την ίδια εποχή που οι Darkthrone έκαναν την εμφάνισή τους στον μέταλ χάρτη. Από τους τελευταίους ζητήθηκε η άδεια χρησιμοποίησης του τίτλου της trash metal μπάντας με τη μόλις μία κυκλοφορία (ένα demo του ’89) για να κοσμήσει το εξώφυλλο του 17ου άλμπουμ των Darkthrone και κάπως έτσι έχετε την ευκαιρία να πληροφορηθείτε για την ύπαρξή τους.

 Η επιλογή αυτή είναι αναμενόμενα εύστοχη· γεγονός που αποδεικνύεται τόσο από τα επιμέρους τίτλους των κομματιών του δίσκου όσο και από τις στιχουργικές αναφορές σε αφιλόξενα παγωμένα τοπία (Wombs outbled, frozen/All terrain and no direction) που ενισχύουν ένα γενικότερο αίσθημα εγκατάλειψης και απόγνωσης (Where to find their shelter/Where to find their sparks/Where to build and live). Ηχητικά και υφολογικά δε ξεχωρίζει ιδιαίτερα από ό,τι θα περίμενε κανείς να ακούσει. Το μελωδικό distortion στην έναρξη του “Boreal Fiends”, το old-school «γκρουβάρισμα» του “Arctic Thunder και το πλέον φιλικό για το αυτί riff του “Tundra Leech” κατορθώνουν να κρατήσουν την προσοχή, παρότι μεσολαβούν συνθέσεις λίγο πολύ μεταβατικές (βλ. “Inbred Vermin”).

 Μένει να φανεί αν με αλλεπάλληλες ακροάσεις θα κατορθώσει να παραμείνει στο θυμικό ως ένα τυπικός Darkthrone δίσκος ή αν θα ενισχύσει την επιθυμία για μια πιο «δεμένη» κυκλοφορία από τη μεριά των Nocturno Culto και Fenriz.

Βικτώρια Λαμπροπούλου