Καλοκαίρι σημαίνει να πας τουλάχιστον μια φορά στο Ηρώδειο για να ανεβάσεις story με την φάτσα σου και τα αρχαία στο φόντο ή να πάρεις αυτά τα αρχαία φωτογραφία με φόντο τη μουσική και μετά να πας σπίτι χαρούμενο! Βέβαια μπορείς να επιστρέψεις σπίτι πιο νωρίς από το προκαθορισμένο γιατί μερικές φορές στο συγκεκριμένο θέατρο παίζουν ονόματα όπως οι Autechre ή η Λένα Πλάτωνος και αυτά τα περίεργα δεν «είναι και για πολύ», οπότε όπου φύγει φύγει! Ασχέτως αν πλήρωσες κανονικό εισιτήριο. Μερικές φορές κάποιες φωτογραφίες κοστίζουν παραπάνω θα πεις και θα έχεις ένα δίκιο. Ένα δίκιο, όμως, εντελώς άσχετο με τη μουσική, μιας και περιέργως υπάρχουν ακόμα άτομα που πάνε για τη μουσική στις συναυλίες και μάλιστα όχι για να σβήσουν τα κεράκια των περασμένων, αλλά για κάτι που ζει και αναπνέει σήμερα.

Μπορεί η Λένα Πλάτωνος μετά και την πανηγυρική επιστροφή και δικαίωση της, βλ. εδώ, να αποτελεί κατά κύριο λόγο έναν πυλώνα παλιών ακουσμάτων μας, αλλά η βραδιά στο Ηρώδειο απέδειξε ότι η συγκεριμένη μοχθεί για να βγάλει κάτι σύγχρονο και ταυτόχρονα άρτιο. Στη βάση αυτή η σύμπραξη με την Μαρία Φαραντούρη στο πρώτο μισό της συναυλίας αποτέλεσε μια ενδιαφέρουσα πρόταση που συνέδεσε αρμονικά την υποβλητική και αειθαλή φωνή της τελευταίας, το πιάνο και τις απαγγελίες της Λένας και μια μπάντα που ήταν προσανατολισμένη σέ ένα ήχο που θύμιζε έντονα τον δίσκο της  Λεπιδόπτερα, τουτέστιν ηλεκτρονική μουσική με ελληνική και, με βάση και την θεματολογία, αρχαιοελληνική γεύση, βλ. τίτλο του έργου: Μοίρες.

Στο δεύτερο μέρος είχαμε ορισμένα κλασσικά τραγούδια της συνθέτριας με τα οποία ζέστανε αρκετά την ατμόσφαιρα, καθώς και ένα σχεδόν techno ξέσπασμα για φινάλε με μια σύνθεση με επαναστατικούς στίχους! Σίγουρα η επίγευση της βραδιάς κρίνεται ως θετική και μπορώ να πω ότι χάρηκα που και οι δύο αυτές καλλιτέχνιδες δοκιμάστηκαν σε ένα αρκετά τολμηρό και σκοτεινό έργο στο συγκεκριμένο χώρο. Ένα χώρο που, ας μην κρυβόμαστε, δεν κάνει για συναυλίες, μιας και φέρει μια ψυχρότητα που ίσως έχει να κάνει με το μέγεθος του, αλλά και την ημιγκρεμισμένη φύση του, με τη λογική ότι κάτι ήξεραν οι Αρχαίοι που το είχαν κατασκευάσει κλειστό!

---

«΄Ήρθες όταν εγώ δεν σε περίμενα…»λέει ο ποιητής και ταιριάζει γάντι με την επιστροφή των Kilimanjaro Darkjazz Ensembe μετά από πολύχρονη απουσία από τα μουσικά κοινά, καθώς και την επανεμφάνιση τους στην Αθήνα μετά από δεκαπέντε χρόνια! Όχι ότι δεν θα άξιζε να δεις επί σκηνής μια τέτοιου επιπέδου μπάντα, αλλά όσο να ‘ναι αυτή η εποχή στην οποία διέπρεψαν και χαρακτηρίστηκε από αρκετά ενδιαφέροντα ανοίγματα του ήχου του post rock πέρασε ανεπιστρεπτί, τουλάχιστον όσον αφορά τον προσανατολισμό που οι ίδιοι πανάξια υπηρέτησαν και μάλιστα πρωτοστάτησαν. Απόδειξη αποτελεί η περσινή εμφάνιση των The Lovecraft Sextet, του πιο ενεργού πρότζεκτ του Jason Köhnen, ηγέτη των Kilimanjaro Darkjazz Ensemble, και σίγουρα ότι πιο κοντινού διαθέτουμε σήμερα στον ήχο των τελευταίων, η οποία έλαβε αμήχανα μέρος μπροστά σε ελάχιστες δεκάδες παρευρισκόμενους.

Τώρα, όμως, η μπάντα έκανε sold out στο θέατρο της Δώρας Στράτου που χωρά πάνω από 800 άτομα και θύμισαν την εξίσου άκρως πετυχημένη πρώτη τους συναυλία στα μέρη μας. Για να νιώσουμε ακόμη πιο οικεία στη σύνδεση με το τότε η μπάντα ξεκίνησε με ένα δωδεκάλεπτο ambient αυτοσχεδιασμό που θύμισε έντονα το alter ego τους με το όνομα The Mount Fuji Doomjazz Corporation που είχε ανοίξει τότε την βραδιά στο Gagarin! Αμέσως μετά ακούστηκε ένα νέο κομμάτι με φωνή και επανήλθαμε στο τώρα. Ένα τώρα γεμάτο μουντές μελωδίες, αρκετά αφαιρετικά μέρη και δυνατές στιγμές που όσο πέρναγε η ώρα γινόντουσαν και πιο συχνές. Όσον αφορά την απουσία των ντραμς σε αντίθεση με τις στουντιακές ηχογραφήσεις τους, είναι πιθανόν ότι αυτά θα έδιναν έναν πιο βατό και στερεοτυπικό ήχο, κάτι που φαίνεται ότι δεν προτιμά η μπάντα σε αντίθεση με αυτά τα εξωγήινα ηχοχρώματα της που θυμίζουν άρρωστη dub από το διάστημα!

Μιάμιση ώρας συναυλία τους πιστεύω ότι έκανε τον περισσότερο παρόντα κόσμο να επιστρέψει σπίτι και να ακούσει ξανά τη μουσική τους. Ίσως, κιόλας, με μια νέα αίσθηση, καθώς η συγκεκριμένη μουσική είχε μόλις βιωθεί στην πιο χορταστική μορφή της.   

Μπάμπης Κολτράνης

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Goodheart για τις όμορφες φωτογραφίες!