Adolf Plays The Jazz – Low Life | We Can’t Lose. We Have Already Lost. (self-released/name your price)

Στην εποχή που ο ναρκισσισμός έχει γίνει ο κανόνας, η κολακεία στα μουσικά ήθη περισσεύει. Ξαφνικά φαντάζει τόσο σπάνιο να ειπωθεί κάτι το αρνητικό ή που να θέτει έστω έναν προβληματισμό πάνω σε ένα κατατεθειμένο έργο. Υπάρχουν, όμως, κι εκείνες οι μπάντες τις οποίες έχουμε συναντήσει στην πορεία μας οι οποίες αναζητούν όχι τις γνώμες που θα τις αποθεώνουν αλλά που θα ψάξουν για εκείνα τα ψεγάδια τους. Μπορεί να μην κάνουν θόρυβο, αλλά δεν είναι και λίγες. Μια από αυτές είναι και οι APTJ οι οποίοι επιστρέφουν δισκογραφικά μετά από εφτά χρόνια κλείνοντας μια γεμάτη εικοσαετή πορεία και το πράττουν με έναν πανηγυρικό τρόπο.

Αρχικά, η μπάντα με νέα σύνθεση αποδεικνύεται ότι ασχολήθηκε σοβαρά με τις αδυναμίες του προηγούμενου της άλμπουμ για τις οποίες είχαμε κάνει εδώ λόγο. Η παραγωγή πλέον έρχεται να υποστηρίξει επάξια τις συνθέσεις που απλώνονται καλοδουλεμένες και πλούσιες. Ακούγοντας το υλικό και βλέποντας και το καλλιτεχνικό artwork σίγουρα αντιλαμβάνεσαι ότι ο νέος τους δίσκος πήρε αρκετό κόπο, χρόνο και μεράκι για να ολοκληρωθεί. Εντύπωση προκαλεί το γεγονός ότι αντί να ξεχωρίζουν οι κλασσικές ορχηστρικές συνθέσεις τους, εντούτοις αυτές που λειτουργούν με πιο εμφατικό τρόπο είναι όσες διαθέτουν στίχους και δη την απλότητα του rock των ‘90s χάρις και στην τραβηχτική φωνή της Νεφέλης.

Μπορεί σε ορισμένες στιγμές να βγαίνει προς τα έξω μια αμηχανία ως προς του που να κατευθυνθεί μια post rock σύνθεση, κάτι για το οποίο ευθύνεται και το ίδιο το είδος, αλλά η μπάντα συνεχώς κάτι βρίσκει για να λύσει το συγκεκριμένο αδιέξοδο κυρίως με την ζωντάνια της. Ως προς το τελευταίο, καταλυτική είναι η παρουσία του Πάνου (πρώην Honeydive) στα ντραμς. Από την άλλη, οι Swans εμμονές δεν λείπουν ούτε κι από αυτό το άλμπουμ, τις οποίες συναντάμε σε κάθε σύνθεση του κρίνοντας τις σε σημεία. Αυτό, όμως, είναι ο χαρακτήρας που θέλουν να δώσουν στον μελαγχολικό ήχο τους και με βάση το συνολικό αποτέλεσμα η μπάντα δικαιώνεται παραδίδοντας μας ένα συμπαγή δίσκο στον οποίο οι όποιες αδυναμίες του δύνανται να είναι αυτές που στην πορεία θα τον αναγάγουν ως ακόμη πιο ελκυστικό άκουσμα από όσο φάνταζε στην αρχή.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.