Lab Rat XL – Function – Regis

“Όχι άλλη νοσταλγία”, είπε μια φωνή στο βάθος. Πήγε να αναλύσει την άποψή της, αλλά ο χρόνος την ταλάνισε με το άγχος που τον διατρέχει, κι εκεί που πήγε μια άγνωστη αντίρροπη δύναμη να την κρατήσει πίσω, αυτή ακινητοποιήθηκε κινούμενη στο τώρα. “Ναι, αλλά τι γίνεται με το μέρος που ξεκινήσαμε τα πρώτα μας βήματα στο οπουδήποτε;”. Άλλη φωνή αυτή, με χροιά παιδική. Πάει κι αυτή ως χαμένη ηχώ να καλέσει το παρόν να την περισώσει από το πέρασμα της σκόνης. Το τώρα είναι το νερό που ζει την κάθε ρίζα.

Φρεσκάδα, λοιπόν, κι αν υπάρχει ακόμη μια μουσική που, οπλισμένη από τη συνεχή τεχνολογική πρόοδο, όλο και βγάζει ενδιαφέρον νέο υλικό, αυτή είναι η techno. Σε άνθιση βρίσκεται λοιπόν αυτή η ξερή, σκοτεινή και χορευτική μουσική, με πληθώρα νέων ονομάτων, label και πάρτι ακόμη και στα μέρη μας (θέμα που θα μας απασχολήσει σε μελλοντικό κείμενο). Υπάρχει όμως περίεργη τάση επανακυκλοφορίας παλιών κιταπιών της μουσικής αυτής, η οποία φαντάζει παράταιρη. Αφού αυτή η μουσική συνεχώς προχωρά, ποιος ο λόγος να γυρνάμε προς τα πίσω; Τις απαντήσεις θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε μέσω τριών “νέων” κυκλοφοριών.

 

Lab Rat XL – Mice Or Cyborg (clone)

Όπως ψαχνόμαστε στη μουσική, αργά ή γρήγορα θα περάσουμε και θα καταλήξουμε σε κοινά ονόματα, παρά τα πολυποίκιλα γούστα μας. Στην περίπτωση, λοιπόν, που κάνεις ένα πέρασμα από την electro, techno ή idm μουσική, δεν γίνεται να μη συμπεριλάβεις τους Drexciya στα βασικά σου ακούσματα. Η 2ης γενιάς του Detroit συγκεκριμένη μπάντα, η οποία αποτελούνταν από τον James Stinson που δεν ζει πια και τον Gerald Carroll Donald, πάτησε βεβαίως πάνω στους Kraftwerk , αλλά προχώρησε στα βάθη μιας θάλασσας γεμάτης πολύτιμα μουσικά μαργαριτάρια και συναίσθημα. Ένα από αυτά τα μαργαριτάρια δεν φέρει τη σφραγίδα της μπάντας, μιας και οι συγκεκριμένοι είχαν πολλά side project, αλλά μοναχά του James Stinson με το όνομα Lab Rat XL. Μια εξάδα άτιτλων κομματιών συμπληρώνουν ένα σύντομο αλλά συνεκτικό άλμπουμ, το οποίο ναι μεν βγήκε το 2003, αλλά ακούγοντας το νομίζεις ότι την ίδια στιγμή που θα μπορούσε να ’ναι σύγχρονο, θα μπορούσε άνετα να έχει βγει το 1993 (για να μην πω και παλαιότερα). Αν μάλιστα τα τρία τελευταία κομμάτια του δίσκου ήταν ισάξια των πρώτων, θα μίλαγα για έναν κλασικό δίσκο, αλλά και πάλι είναι τέτοια η εγκεφαλικότητα και συνάμα η αμεσότητα του υλικού που το αναδεικνύει σε ένα σημαντικό κεφάλαιο της παρακαταθήκης των Drexciya.

 

 

Function – Recompiled I-II (ostgut ton)

Το παρελθόν είναι για να σβήνεται, αλλά όχι για να χάνεται, εφόσον το αξίζει. Για αυτό εξάλλου υπάρχουν και τα μαγικά ραβδάκια, για να κάνουν να επανεμφανίζονται μέρη του ως μικρά θαύματα με σάρκα και οστά. Αυτό έπραξε ο Νεοϋορκέζος David Summer/Function, ο οποίος ανέσυρε επιλεγμένο υλικό από την όλη πορεία του. Υλικό σχεδόν καθολικά εξαντλημένο στη φυσική του μορφή, το οποίο συνδυάζει όλους τους χρόνους χωρίς να είναι άχρονο, αλλά σύγχρονο. Αστεροσκοπικές ατμόσφαιρες, έντονοι ρυθμοί σκιών σε σκοτάδια, μια μίνιμαλ διάθεση του χτες με τον πλούτο του ήχου σήμερα αποτυπώνεται σε δύο ώρες δύο διπλών δίσκων που καλύπτουν μια πορεία δύο περίπου γεμάτων μουσικά δεκαετιών. Προσωπικά αρκετά κομμάτια που βρίσκονται εδώ τα αγνοούσα και ακούγοντας τα ένιωσα όλο το συναίσθημα που κρύβει αυτό το σπουδαίο κεφάλαιο για την techno μουσική. Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν!

 

 

Regis – Live In N.Y.C. (cititrax)

Μπορεί οι Cabaret Voltaire να υποστήριζαν ότι ο τόπος της καταγωγής τους δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της μουσικής τους ταυτότητας (βλ. Σέφιλντ), αλλά πιθανόν ο Regis (Karl O’ Connor) να διαφωνεί κάθετα μαζί τους. Ο ίδιος μάλιστα ποτέ δεν αρνήθηκε τον όρο “ήχος του Μπίρμινχαμ”, τον οποίο καθόρισε με τη συμβολή του από τα ’90’s μέχρι και σήμερα. Η χιλιομετρική απόσταση των δύο προαναφερθεισών πόλεων δεν επιτρέπει πολλές διαφορές πάντως πάνω σε μια μουντή αντίληψη για τα πράγματα. Βέβαια, ο Regis έχει ως βάση το techno, και αυτό αποδεικνύεται από τις κυκλοφορίες παλαιότερού του υλικού, όπως κι αυτή εδώ. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου του Gymnastics, το οποίο μάλιστα επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε νέα μορφή, πραγματοποίησε μια εμφάνιση στη Νέα Υόρκη στις 4.1.97 και κάποια ψυχή είχε τη φαεινή ιδέα να ηχογραφήσει το σετ, το οποίο ακούγεται σαν ένα μήνυμα από έναν ξερό πλανήτη που πέρασε ξυστά από τη Γη και εξαφανίστηκε πάλι στο επέκεινα. Αν έχετε γνώση του πρόσφατου υλικού του Regis, πιθανόν να ξαφνιαστείτε με την αγριότητα του πρωτόλειου έργου του, το οποίο αναπαρίσταται συνοπτικά και με ιδανικό τρόπο εδώ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο συγκεκριμένος ήχος έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχει μόνο αρχειακή αξία η μελέτη του, αλλά είναι γεγονός ότι σε αυτό βρίσκουμε αγνά ψήγματα μιας περιόδου που καθόρισε τη σύγχρονη techno και αποτέλεσε μια συνιστώσα της απίστευτης ακμής που γνώρισε η ηλεκτρονική μουσική εκείνη τη δεκαετία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.