The Young Gods

Η πληθώρα των συναυλιών στα μέρη μας φέρει τις δικές της προβληματικές, πχ. τις τρεις ακυρώσεις τον προηγούμενο μήνα, αλλά στα θετικά παραμένει το γεγονός ότι έχουμε την ευκαιρία να απολαύσουμε πολλές αξιόλογες βραδιές και το στοίχημα είναι αυτές να μην περνούν απαρατήρητες. Αυτό, σχεδόν, πήγε να συμβεί με τον ερχομό των The Young Gods στην Αθήνα, ο οποίος όχι απλώς άργησε, αλλά μας πρόλαβε προς την δύση της πορείας τους, μπορεί και την δική μας δύση μιας και ανήκουμε στη Δύση, αλλά αυτό είναι μια άλλη κουβέντα! Βέβαια, το γεγονός αυτό δεν πτόησε διόλου ένα τελικά πιστό και απτόητο κοινό για να έρθει στο live και κυρίως δεν πτόησε καθόλου την ίδια τη μπάντα ώστε να βγάλει τον καλύτερο της εαυτό.

Αυτή βασίστηκε στο αρκετά δυνατό και συναυλιακό τελευταίο της άλμπουμ και βεβαίως στην αύρα κυρίως του Franz Treichler, μοναδικού ορίτζιναλ μέλους της μπάντας που ερμήνευε μαγικά όλες τις συνθέσεις. Στο μυαλό μου ενώ έπαιζαν πατήθηκε ένα κουμπί και φανταζόμουν πως θα ήταν αυτό που βλέπαμε αν γυρνούσαμε τρεις δεκαετίες πίσω όταν ήταν η μπάντα στα ντουζένια της. Μάταιη, όμως, η όποια φανταστική αναπόληση, καθώς θραύσματα απαντήσεων υπήρχαν στην τωρινή και φρέσκια εκτέλεση κλασσικών τους τραγουδιών που διάνθισαν τη νύχτα με μια έντονη νοσταλγία. Για μια ώρα και σαράντα λεπτά μας παρέδωσαν έναν μαεστρικό εαυτό, δύο χορταστικά encore και μια στάμπα μουσικής ιδιοφυΐας που ακόμη φέρουν ως όνομα.

Autechre

Ως άλλοι αστρολόγοι είχαμε προβλέψει κάποια στοιχεία των συναυλιών των Autechre στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη στα οποία πέσαμε μέσα. Φουλ σκοτάδι είχαμε και μάλιστα τα μπαρ σέρβιραν μόνο νερό σε όλη τη διάρκεια της εμφάνισης τους. Τραγούδια δεν είχαμε παρά μόνο ένα μαστιγωτικό ηλεκτρονικό ενενηντάλεπτο έπος που ξεκίνησε ξερά, δυνάμωνε κατά κύματα, διέθετε ελαφριά ψήγματα σκοτεινών μελωδιών και χάθηκε στο τέλος σε κρότο! Αυτό που δεν προβλέψαμε είναι η ακόμη και τώρα πρωτοποριακή τους ορμή που έκανε τον εγκέφαλο να καίγεται και την ίδια στιγμή το κορμί να κουνιέται ρυθμικά. Ούτε επίσης θα μπορούσαμε να φανταστούμε ότι θα κάνουν sold out σε ένα ένα τόσο μεγάλο χώρο μαζεύοντας κόσμο που στη συντριπτική του πλειοψηφία γούσταρε τρελά το όλο σκηνικό, αν και προσωπικά διατηρώ τις επιφυλάξεις του κατά πόσο όλος αυτός ο κόσμος ακούει τους δίσκους αυτής της μπάντας πέρα από το την εκτίμηση που της έχει για την όλη πορεία της. Το οξύμωρο είναι ότι κι εγώ αυτό έπαθα μετά τη συναυλία, μιας και όλη αυτή η εξωγήινη μουσική φάνταζε στη ζωντανή εκδοχή της να φτάνει σε μια κορύφωση όπου μετά δεν μένει τίποτα σώο και χρειάζεται χρόνος για να επανέλθουν οι Autechre στο πικάπ!

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να δοθεί στα ονόματα που προηγήθηκαν όπως ο Mdx και ο Qebo, τα οποία ταίριαζαν απόλυτα στον ήχο των Autechre διατηρώντας τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά τους, βλ. ατέλειωτα σπασίματα ο πρώτος και ακόμη και jungle στοιχεία στη μουσική του δεύτερου.

Oren Ambarchi

Ακριβώς το ίδιο οφείλουμε να καταγράψουμε και για τη συναυλία του Oren Ambarchi στην Πλύφα, όπου τα ημεδαπά υποστηρικτικά σχήματα πρόσθεσαν έναν ενδιαφέρον τόνο, καθόλα ταιριαστό με αυτό που περιμέναμε να ακούσουμε από τον προαναφερόμενο. Κάτι που τελικά δεν συνέβη ακριβώς! Πιο συγκεκριμένα, τα ambient μέρη υψηλής πιστότητας που συγκολλούσαν αφαιρετικά στη μουσική του Savvas Metaxas και η τροπική και αφηρημένη lo fi γεωμετρικότητα των Tropical Geometry όπου υπήρχαν διάσπαρτες μελωδίες, δεν υπήρχαν ως βασικά χαρακτηριστικά στο σαραντάλεπτο αποτύπωμα του Oren Ambarchi. Χαμηλόφωνα κιθαριστικά αρπίσματα στην αρχή έβαιναν ακαθόριστα, αλλά στη συνέχεια καθόρισαν ένα σταθερό μοτίβο το οποίο οδήγησε στο άπλωμα ενός γλυκού avant garde θορύβου. Η βάση του live ήταν το πρόσφατο άλμπουμ του με τίτλο Prophetic Perfect Tense για αυτό και η κιθάρα έπαιζε τον κεντρικό ρόλο στην όλη ηχητική επέκταση. Σίγουρα υπήρχε ενδιαφέρον στο άπλωμα των ιδεών, αν και υπήρξαν ορισμένα σημεία που υπήρξε μια επαναληψιμότητα. Οι θετικές αντιδράσεις στο τέλος ενός γεμάτου συναυλιακού χώρου αποτύπωσαν και την επιτυχία της βραδιάς, οπότε αναμένουμε την επόμενη σειρά συναυλιών υπό την αιγίδα της ομάδας Porosi, όπως και την επόμενη φορά που θα μας επισκεφθεί ο Oren Ambarchi η οποία έχω την εντύπωση ότι δεν θα αργήσει να έρθει.

The Messthetics and James Brandon Lewis

Αυτή η αίσθηση της αναμονής πόσο έντονη μπορεί να είναι και πόσο αόρατη μπορεί να γίνει όταν η στιγμή που περιμένεις έρχεται; Μια βδομάδα μετά την προαναφερόμενη συναυλία στον ίδιο ακριβώς χώρο, έφτασε η στιγμή να δούμε πρώτη φορά ζωντανά μια μπάντα που προσωπικά δεν περίμενα ποτέ να δω από κοντά κι επίσης δεν ήμουν προετοιμασμένος συναισθηματικά για αυτό, καθώς σε αυτή τη μπάντα παίζει το rythm section των παροπλισμένων εδώ και δεκαετίες, αλλά πάνα παρόντων στα αυτιά και στις σκέψεις μας Fugazi! Ναι, των Beatles του punk όπως δήλωσε πολύ εύστοχα κάποιος παλαιότερα. Για την ιστορία και αν δεν κάνω λάθος, η συναυλία αυτή αποτελεί την πρώτη στην Αθήνα ονόματος που έχει βγάλει δίσκο στην σημαντικότατη Dischord Records, του ανεξάρτητου label από τη σκηνή της Washinghton DC!

Παρένθεση, λόγω ενός εκτάκτου θέματος υγείας δεν κατάφερα να δω τα σχήματα που έπαιζαν πριν στο Scenius Sound, αν και ενημερώθηκα ότι το καθένα είχε το δικό του΄ήχο και ενδιαφέρον.

Έρχεται, λοιπόν, η μπάντα στη σκηνή για την οποία έχουμε γράψει διθυραμβικά σχόλια για τα δύο τελευταία τους άλμπουμ όταν και συνεργάστηκαν οι The Messthetics με τον James Brandon Lewis, και επέρχεται μια καταιγίδα κρυστάλλινης μουσικής με νεύρο, ένταση και μελωδικότητα που μου γεννούσε απανωτές ανατριχίλες. Από τη μια δύο καταξιωμένοι και χορτασμένοι μουσικοί στο μπάσο και τα ντραμς έστηναν μια ροκ και ενίοτε punk βάση σε ένα οικοδόμημα που οι νεότεροι μουσικού στο σαξόφωνο και στην κιθάρα έπαιζαν κυριολεκτικά απίστευτα. Τη μαγική συνάντηση είναι αυτή που ένα ορχηστρικό τρίο ψάχνοντας να ανοιχθεί εκφραστικά συναντά έναν jazz μουσικό με τον οποίο οδηγούνται σε ένα τόσο σφιχτό ταίριασμα! Μια ώρα και είκοσι λεπτά τελειότητας διεκδίκησαν με ευκολία τον χαρακτηρισμό της συναυλίας της χρονιάς και όπως μας δήλωσε ο χαμηλών τόνων μα και τόσο φιλικός μπασίστας Joe Lally, η ενέργεια που ένιωσαν στο χώρο όταν ξεκίνησαν να παίζουν τους διαπέρασε και μεταφέρθηκε μέσω των ίδιων των μουσικών πολλαπλάσια στις αισθήσεις μας!

Μπάμπης Κολτράνης