Lab Rat XL – Function – Regis

“Όχι άλλη νοσταλγία”, είπε μια φωνή στο βάθος. Πήγε να αναλύσει την άποψή της, αλλά ο χρόνος την ταλάνισε με το άγχος που τον διατρέχει, κι εκεί που πήγε μια άγνωστη αντίρροπη δύναμη να την κρατήσει πίσω, αυτή ακινητοποιήθηκε κινούμενη στο τώρα. “Ναι, αλλά τι γίνεται με το μέρος που ξεκινήσαμε τα πρώτα μας βήματα στο οπουδήποτε;”. Άλλη φωνή αυτή, με χροιά παιδική. Πάει κι αυτή ως χαμένη ηχώ να καλέσει το παρόν να την περισώσει από το πέρασμα της σκόνης. Το τώρα είναι το νερό που ζει την κάθε ρίζα.

Φρεσκάδα, λοιπόν, κι αν υπάρχει ακόμη μια μουσική που, οπλισμένη από τη συνεχή τεχνολογική πρόοδο, όλο και βγάζει ενδιαφέρον νέο υλικό, αυτή είναι η techno. Σε άνθιση βρίσκεται λοιπόν αυτή η ξερή, σκοτεινή και χορευτική μουσική, με πληθώρα νέων ονομάτων, label και πάρτι ακόμη και στα μέρη μας (θέμα που θα μας απασχολήσει σε μελλοντικό κείμενο). Υπάρχει όμως περίεργη τάση επανακυκλοφορίας παλιών κιταπιών της μουσικής αυτής, η οποία φαντάζει παράταιρη. Αφού αυτή η μουσική συνεχώς προχωρά, ποιος ο λόγος να γυρνάμε προς τα πίσω; Τις απαντήσεις θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε μέσω τριών “νέων” κυκλοφοριών.

 

Lab Rat XL – Mice Or Cyborg (clone)

Όπως ψαχνόμαστε στη μουσική, αργά ή γρήγορα θα περάσουμε και θα καταλήξουμε σε κοινά ονόματα, παρά τα πολυποίκιλα γούστα μας. Στην περίπτωση, λοιπόν, που κάνεις ένα πέρασμα από την electro, techno ή idm μουσική, δεν γίνεται να μη συμπεριλάβεις τους Drexciya στα βασικά σου ακούσματα. Η 2ης γενιάς του Detroit συγκεκριμένη μπάντα, η οποία αποτελούνταν από τον James Stinson που δεν ζει πια και τον Gerald Carroll Donald, πάτησε βεβαίως πάνω στους Kraftwerk , αλλά προχώρησε στα βάθη μιας θάλασσας γεμάτης πολύτιμα μουσικά μαργαριτάρια και συναίσθημα. Ένα από αυτά τα μαργαριτάρια δεν φέρει τη σφραγίδα της μπάντας, μιας και οι συγκεκριμένοι είχαν πολλά side project, αλλά μοναχά του James Stinson με το όνομα Lab Rat XL. Μια εξάδα άτιτλων κομματιών συμπληρώνουν ένα σύντομο αλλά συνεκτικό άλμπουμ, το οποίο ναι μεν βγήκε το 2003, αλλά ακούγοντας το νομίζεις ότι την ίδια στιγμή που θα μπορούσε να ’ναι σύγχρονο, θα μπορούσε άνετα να έχει βγει το 1993 (για να μην πω και παλαιότερα). Αν μάλιστα τα τρία τελευταία κομμάτια του δίσκου ήταν ισάξια των πρώτων, θα μίλαγα για έναν κλασικό δίσκο, αλλά και πάλι είναι τέτοια η εγκεφαλικότητα και συνάμα η αμεσότητα του υλικού που το αναδεικνύει σε ένα σημαντικό κεφάλαιο της παρακαταθήκης των Drexciya.

 

 

Function – Recompiled I-II (ostgut ton)

Το παρελθόν είναι για να σβήνεται, αλλά όχι για να χάνεται, εφόσον το αξίζει. Για αυτό εξάλλου υπάρχουν και τα μαγικά ραβδάκια, για να κάνουν να επανεμφανίζονται μέρη του ως μικρά θαύματα με σάρκα και οστά. Αυτό έπραξε ο Νεοϋορκέζος David Summer/Function, ο οποίος ανέσυρε επιλεγμένο υλικό από την όλη πορεία του. Υλικό σχεδόν καθολικά εξαντλημένο στη φυσική του μορφή, το οποίο συνδυάζει όλους τους χρόνους χωρίς να είναι άχρονο, αλλά σύγχρονο. Αστεροσκοπικές ατμόσφαιρες, έντονοι ρυθμοί σκιών σε σκοτάδια, μια μίνιμαλ διάθεση του χτες με τον πλούτο του ήχου σήμερα αποτυπώνεται σε δύο ώρες δύο διπλών δίσκων που καλύπτουν μια πορεία δύο περίπου γεμάτων μουσικά δεκαετιών. Προσωπικά αρκετά κομμάτια που βρίσκονται εδώ τα αγνοούσα και ακούγοντας τα ένιωσα όλο το συναίσθημα που κρύβει αυτό το σπουδαίο κεφάλαιο για την techno μουσική. Περαιτέρω σχόλια περιττεύουν!

 

 

Regis – Live In N.Y.C. (cititrax)

Μπορεί οι Cabaret Voltaire να υποστήριζαν ότι ο τόπος της καταγωγής τους δεν έπαιξε σημαντικό ρόλο στον καθορισμό της μουσικής τους ταυτότητας (βλ. Σέφιλντ), αλλά πιθανόν ο Regis (Karl O’ Connor) να διαφωνεί κάθετα μαζί τους. Ο ίδιος μάλιστα ποτέ δεν αρνήθηκε τον όρο “ήχος του Μπίρμινχαμ”, τον οποίο καθόρισε με τη συμβολή του από τα ’90’s μέχρι και σήμερα. Η χιλιομετρική απόσταση των δύο προαναφερθεισών πόλεων δεν επιτρέπει πολλές διαφορές πάντως πάνω σε μια μουντή αντίληψη για τα πράγματα. Βέβαια, ο Regis έχει ως βάση το techno, και αυτό αποδεικνύεται από τις κυκλοφορίες παλαιότερού του υλικού, όπως κι αυτή εδώ. Λίγους μήνες μετά την κυκλοφορία του ντεμπούτου του Gymnastics, το οποίο μάλιστα επανακυκλοφόρησε πρόσφατα σε νέα μορφή, πραγματοποίησε μια εμφάνιση στη Νέα Υόρκη στις 4.1.97 και κάποια ψυχή είχε τη φαεινή ιδέα να ηχογραφήσει το σετ, το οποίο ακούγεται σαν ένα μήνυμα από έναν ξερό πλανήτη που πέρασε ξυστά από τη Γη και εξαφανίστηκε πάλι στο επέκεινα. Αν έχετε γνώση του πρόσφατου υλικού του Regis, πιθανόν να ξαφνιαστείτε με την αγριότητα του πρωτόλειου έργου του, το οποίο αναπαρίσταται συνοπτικά και με ιδανικό τρόπο εδώ. Κατά την ταπεινή μου άποψη, ο συγκεκριμένος ήχος έχει περάσει ανεπιστρεπτί και έχει μόνο αρχειακή αξία η μελέτη του, αλλά είναι γεγονός ότι σε αυτό βρίσκουμε αγνά ψήγματα μιας περιόδου που καθόρισε τη σύγχρονη techno και αποτέλεσε μια συνιστώσα της απίστευτης ακμής που γνώρισε η ηλεκτρονική μουσική εκείνη τη δεκαετία.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Sophia Loizou – Function & Vatican Shadow – Federico Albanese

Sophia Loizou – Chrysalis (Astro:Dynamics)

sophialoizou.againstthesilence

Όσ@ διαολοστέλνουν το Διαδίκτυο ως μέσο αλλοτριωτικό, μάλλον δεν έχουν εξαντλήσει τις ουσιαστικές δυνατότητες του που υπάρχουν εν μέσω ενοχλητικών νεφών. Αυτό που ήταν χθες ένα καλά κρυμμένο μυστικό ενός περιορισμένου κύκλου φιλόμουσων, σήμερα είναι ευρέως διαθέσιμο εκεί έξω. Το ποια πορεία θα πάρει ως υλικό επαφίεται στο βάθος και την ποιότητα που το διατρέχει. Λοιπόν, η πρώτη ουσιαστικά κυκλοφορία της Sophia Loizou χτυπά αμέσως κέντρο. Έξι πεντάλεπτες θορυβώδεις συνθέσεις γεμίζουν τις δύο πλευρές μιας κασέτας και παράγουν έναν πληθωρικό ήχο που φέρνει στο soundtrack μιας όξινης βροχής πάνω από μια νεκρή μητρόπολη.

Εδώ έχουμε τον ορισμό της αποδόμησης του industrial ήχου, με τα συντρίμμια όμως να ορθώνονται πιο απειλητικά από όσο υπήρξαν πριν ως πρώτη ύλη. Για την ακρίβεια είναι τόσο γεμάτο το Chrysalis που κλείνοντας, χρειάζεσαι μια βαθιά ανάσα φωτεινότητας για να ισοσταθμίσεις την συναισθηματική ένταση των ήχων που σε πολιόρκησαν για 33 λεπτά. Αν και υπάρχουν κάποια κομμάτια με υπόγειους ρυθμούς και άλλα που στέκουν μετέωρα πάνω σε ένα αόρατο drone/ambient σκοινί, δύσκολα ως εμπειρία απομονώνεται κάποιο από αυτά. Εν κατακλείδι, όλα αυτά συνθέτουν ένα γενναίο κατόρθωμα και πλέον δυσκολευόμαστε να φανταστούμε ποια θα είναι η διαολεμένη δισκογραφική συνέχεια της δημιουργού.

 

 

Function & Vatican Shadow – Games Have Rules (hospital productions)

function&vaticanshadow.againstthesilence

Ευτυχώς η μουσική δεν είναι μαθηματικά να προσθέσουμε την δουλειά των δύο συμβαλλόμενων πλευρών για να βγει το ποθητό αποτέλεσμα. Βέβαια αυτό το “ευτυχώς” τις περισσότερες φορές γίνεται “δυστυχώς”, καθώς αρκετές συνεργασίες τείνουν λόγω υπερβολικής ασφάλειας των ονομάτων που τις πράττουν να μας προσφέρουν πλαδαρά έργα. Αυτό δεν συμβαίνει σε καμία περίπτωση με τον νέο αυτόν δίσκο όπου συναντούνται ο Vatican Shadow με τον Function. Έχοντας άλλες αφετηρίες, αλλά και αρκετά σημεία καλλιτεχνικής συνάντησης τον τελευταίο καιρό, καταφέρνουν να δημιουργήσουν μαζί μια μικρή έκπληξη. Λείπει και το εγκεφαλικό industrial του Vatican Shadow, όπως και η techno αναφορά του Function και στην θέση τους έχουμε ένα ώριμο ηλεκτρονικό album που θυμίζει ελαφρώς τις ήπιες στιγμές των πρώιμων έργων της Warp και της Morr, σε ελαφρώς πιο σκοτεινό φόντο.

Για την ακρίβεια ότι βιομηχανικό κείτεται ρυθμολογικά στο βάθος και ασυναίσθητα τραβά σε μυστήριες επαναλήψεις τις ατμόσφαιρες που συνειδητά δεν ολοκληρώνονται σε απλές μελωδίες. Επίσης το techno ως έχει, εμφανίζεται μόνο στο τέλος του δίσκου ως μια λυτρωτική αποτίναξη του όλου αστρικού μυστηρίου. Πάλι όμως, αν και φαινομενικά αταίριαστο, δένει τελικά απόλυτα με το όλο σύνολο, καθώς ένα καλειδοσκοπικό πέπλο το καλύπτει μέχρι το πέρας της ολοκλήρωσης του. Σαν πολλά κερδισμένα στοιχήματα συναντάμε εδώ πέρα τελικά.

 

 

Federico Albanese – The Houseboat And The Moon Reworked (denovali)

federicoalbanese.againstthesilence

 Καθώς εδώ έχουμε απλώς ένα ep με remix πάνω στο πρόσφατο album του Federico Albanese, ίσως φαντάζει αρχικά μια συνοδευτική και απλά ήσσονος σημασίας κυκλοφορία. Η κατάδυση όμως στο υλικό που περιέχεται αποδεικνύει πως υπάρχει μια μοναδική αυταξία στην μεταμόρφωση των πρωτότυπων συνθέσεων. Στο μεγαλύτερο μέρος του ep συναντάμε ουσιαστικά κάτι εντελώς διαφορετικό από ότι μας είχε παραδώσει τον Φλεβάρη ο Federico. Προφανώς αυτό οφείλεται στην ιερόσυλη διάθεση των remixers να αφήσουν πίσω την neoclassical/ambient πρώτη ύλη. Πιο συγκεκριμένα ο John Lemke φτιάχνει ένα ήπιο και ραφιναρισμένο electronica άσμα, ενώ με την σειρά τους οι Cassegrain απογειώνουν στιλιστικά το πρότερο κομμάτι του Federico με ένα αργό techno beat που βγάζει σε ένα μελωδικό και πρωτότυπο κρεσέντο. Η συνέχεια επιφυλάσσει κι άλλες εκπλήξεις καθώς ο Franz Kirmann (κυρίως) και ο Saffronkeira (σε μικρότερο βαθμό) αποδιοργανώνουν τα πιανιστικά και ηχητικά στοιχεία που στόλιζαν την μουσική του The Houseboat And The Moon, αφήνοντας το τέλος σαν κάτι άγνωστο, έτοιμο για ανακάλυψη.

Συνήθως οι κυκλοφορίες που συνοδεύονται από remix είναι κάπως άνισες, αλλά εδώ το σύνολο βγάζει ασπροπρόσωπη την Denovali που μετά την επιτυχία των φεστιβάλ της, έχει γίνει ακόμη πιο επιλεκτική στο τι βγάζει με την στάμπα της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Function – Incubation (ostgut ton)

function.incubation.againstthesilence.wordpress.com

Στο χώρο της ηλεκτρονικής-χορευτικής μουσικής, το να κυκλοφορήσει ένα όνομα ένα κανονικό album με την υπογραφή του είναι σπανιότατο τόλμημα το οποίο καταλήγει συνήθως σε κάτι που όλ@ θέλουν να ξεχαστεί σύντομα. Προτιμούνται τα δωδεκάιντσα/eps τα οποία περιέχουν κομμάτια που απευθύνονται στις πίστες, συνοδευόμενα από πιο πειραματικά που χρησιμεύουν για το απαραίτητο διάλειμμα όλων. Που να μπλέκουν τώρα με δίσκους που οφείλουν να έχουν συνοχή, ιδέες, ποικιλία στις συνθέσεις και άλλα δεινά.
Για παράδειγμα ο Νεοϋορκέζος Function που ζει πλέον μόνιμα στο Β…(το βρήκατε), αν και βγάζει μουσική από το ’96, μέχρι σήμερα δεν είχε βγάλει ένα προσωπικό ολοκληρωμένο δίσκο. Βέβαια όταν με τον Regis και το ντουέτο τους Sandwell District εδέησε να βγάλει album , το Feed Forward το 2010, όλοι έπαθαν ταράκουλο. Εγίνηκεν η ώρα λοιπόν και για αυτόν να αφήσει την σφραγίδα του μέσω του γνωστότατου Βερολινέζικου label του Berghain. Καλά τα singles αλλά άλλη βαρύτητα έχει ένα album.
Και τι album! Δεν ξέρω αν με το να γράφεις για την techno μουσική κάπου εξαντλούνται τα περιγραφικά εργαλεία, αλλά εδώ δεν χρειάζονται πολλά λόγια γιατί πράγματι είναι σαν να ακούς κάτι που είναι ακριβώς όπως θα ήθελες φτιαγμένο. Ντελικάτο αλλά συνάμα βαθύ, σκοτεινό αλλά και άκρως χορευτικό, το Incubation αποτελεί ένα δεμένο σύνολο κομματιών και όχι απλά ένας δίσκος που τυγχάνει να έχει ορισμένα δυνατά κομμάτια. Ένα στοιχείο που όχι μόνο συναντάται σπάνια στον συγκεκριμένο χώρο, αλλά και γενικότερα στην σύγχρονη μουσική.
Τι να γραφτεί για το εισαγωγικό κομμάτι, το οποίο σε στυλ πρώιμου industrial-electronica σε βάζει αμέσως στο κλίμα; Για το διαστημικό, ελαφρώς ρετρό αλλά φρεσκότατο “Incubation (Ritual)”; Για το στακάτο “Against The Wall”; Όλα ανεξαιρέτως έχουν τον δικό τους χαρακτήρα και προσδίδουν μια ξεχωριστή πνοή. Δεν έχουν τοποθετηθεί απλώς χορευτικές συνθέσεις δίπλα σε ψαγμένες, αλλά όλα τα στοιχεία έχουν αναμειχθεί για να παράξουν αυτό το κοφτερό και περιπετειώδες αποτέλεσμα.
Σε άλλες εποχές όπου τα όρια στην ηλεκτρονική και όχι μόνο μουσική ήταν ανύπαρκτα, το Incubation θα έφτανε σε περισσότερα αυτιά από ότι σήμερα. Πάντως στο techno συμβαίνει αυτό που συνέβαινε στο hip-hop πριν είκοσι περίπου χρόνια: μέσα στον σχετικό σωρό θα βγει κάθε χρονιά ένας δίσκος που θα πάει το είδος ένα βήμα μπροστά. Μάλλον για φέτος κλείσαμε!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης