Dalot – Fragile Baloon – Op3

Dalot – Mutogibito (n5md)
Η απλότητα είναι το παν. Τι κι αν ο λόγος, ειδικά σε μια κριτική καλή ώρα, βρίσκει πάντα τα εμπόδια που ο ίδιος βάζει, έρχεται η μουσική να δώσει τη λύση. Η Μαρία Παπαδομανωλάκη, γνωστή ως Dalot, έχει ήδη στο βιογραφικό της πολλές δουλειές, οι οποίες της έχουν δώσει τη σφραγίδα της αναγνωρισιμότητας στον ήχο της. Έρχεται, λοιπόν, αυτό το άλμπουμ για να δέσει τόσο γλυκά με την καλοκαιρινή άνοιξη που διανύουμε.  Προσωπικά δυσκολεύομαι να κατατάξω πρόχειρα κάπου τη σύζευξη ονειρικής post/electronica/ambient που ακούω. Αυτό το γεγονός δίνει και ένα τόνο γοητείας στο όλο άκουσμα μιας και δεν υπάρχουν στεγανά για να περιοριστεί μέσα σε αυτά η γραφή της. Αντ’ αυτού οι μελωδικές γραμμές ξεφεύγουν από το κάδρο καλύπτοντας αόρατες πτυχές εικόνων που ανασυνθέτονται κάθε φορά που κομμάτια όπως τα “S2s” και “Inside Visible” ρέουν στο χώρο. Οπότε και γυρνάμε στην απλότητα της μουσικής, ξανά και ξανά.
Fragile Baloon – Spondylolisthesis (nutty wombat)
Όσ@ έχουν ζήσει με ζώα γνωρίζουν πολύ καλά πως η αγάπη προς και από αυτά είναι αστείρευτη. Βεβαίως τα ζώα έχουν το προσόν να μη γερνάνε με τρόπο τόσο εξώφθαλμο όπως εμείς, αλλά και πάλι το γήρας είναι κάτι που και σε αυτά δεν έρχεται μόνο του. Ο Γιώργος Κοντογιαννίδης τυχαίνει να έχει ένα μικρόσωμο σκυλί παρέα για αρκετά χρόνια, την Αμελί, η οποία αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό διάφορα θέματα υγείας. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να αποτελέσει η ονομασία της συγκεκριμένης πάθησης τον τίτλο της νέας κυκλοφορίας του. Ίσως η μεθοδολογία αυτή να θυμίζει τα ονόματα που επέλεγαν (κυρίως) punk ημεδαπές μπάντες πριν λίγα χρόνια, μόνο που εδώ οι τίτλοι δεν αποτυπώνουν τη θέαση του αρρωστημένου κοινωνικού πεδίου (sic), αλλά μια προσπάθεια αποτίναξης του ψυχολογικού βάρους και επίτευξης της ποθητής ίασης. Η μουσική είναι έντονη, μελωδική και πατροπαράδοτη idm, χωρίς την τάση να αφήσει το κουμπί που αναγράφει “ρυθμός”. Μπορεί να λείπει κάτι το ρηξικέλευθο στη σύνθεση, αλλά και οι τέσσερις συνθέσεις ακούγονται σφιχτοδεμένες με ένα κρυστάλλινο ήχο να εξαπολύει ηλιαχτίδες ενός βόρειου ήλιου.
Op3 – Hope (fluttery)
Ένα όργανο, στην περίπτωση μας ας επικεντρωθούμε κυρίως στο πιάνο, παρέχει μια απίστευτη γκάμα στον τρόπο έκφρασης συναισθημάτων. Παραμένει όμως πάντοτε στα χέρια του οργανοπαίχτη η τύχη ως προς την έκφραση των δυνατοτήτων του. Αυτό αναφέρεται γιατί το συγκεκριμένο σχήμα από το Άργος επιδίδεται σε ασκήσεις neo-classical λυρισμού, ενός είδους που βασίζεται στην επιδεξιότητα των εκφραστών του και, κακά τα ψέμματα, αρχίζει και εξαντλείται σε αυτά που έχει να προσδώσει. Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ντεμπούτο των Op3 και βρίσκουμε κάτι σίγουρα καλοπαιγμένο, το οποίο όμως αδυνατεί να προχωρήσει πιο πέρα από το ξεδίπλωμα στερεοτυπικών σαουντρακικών μελωδιών. Τα θέματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ακούγονται σαν να ατενίζεις νούφαρα κατά τη διάρκεια μιας βαρκαρόλας, τα οποία πρόκειται να χαθούν μετά το πέρας της. Υπάρχει μάλιστα μια στροφή στα μέσα περίπου του άλμπουμ, όπου γίνεται πιο σύγχρονο το όλο άκουσμα, χωρίς όμως να ξεφεύγει κάπου στη βάση του. Σίγουρα το γεγονός πως το πιάνο είναι τόσο μπροστά στην παραγωγή χωρίς να προχωρά σε καμία παύση, κάνει τα υπόλοιπα όργανα να ακούγονται συνοδευτικά. Σε αντίθετη περίπτωση ίσως οι συνθέσεις να ανέπνεαν περισσότερο και το όλο αποτέλεσμα να ήταν πιο τολμηρό και πιθανόν πιο εύστοχο.
Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s