Omega Project 3 (OP3) – SmyrnAe (self released)

Η προσφυγιά, ο ξεριζωμός, η μετανάστευση είναι λέξεις που πέρα από το νόημα που εκφράζουν, κουβαλούν έντονο συναισθηματικό φορτίο. Το φευγιό από το σπίτι σου, από το μέρος που μεγάλωσες δεν συμβαίνει επειδή το αποφασίζεις ήρεμα και ωραία μια μέρα, αλλά αποτελεί μια αναγκαστική συνθήκη και μια απόφαση εξαιτίας της ανασφάλειας, του φόβου και της ανάγκης για επιβίωση. Ο φόβος αυτός υπάρχει, γιατί κάποιοι που καταλαμβάνουν θώκους εξουσίας θεωρούν πως, επειδή ανήκεις σε άλλη φυλή, σε άλλη εθνικότητα, σε άλλη κοινωνική ομάδα ή έχεις διαφορετικές πολιτικές απόψεις από τις επικρατούσες (με όποιον τρόπο κι αν επικράτησαν), δεν έχεις θέση στον τόπο αυτόν. Κι εσύ, ως ένας άνθρωπος του οποίου απειλείται η σωματική ακεραιότητα «αποφασίζεις» να φύγεις, για να καταφέρεις να επιβιώσεις σε έναν άλλον τόπο, μακρινό συνήθως, κάπου όπου απλά θες να νιώθεις ασφαλής.

Αρχίζει, έτσι, το μακρύ ταξίδι σου με διάσπαρτα εμπόδια σε όλη τη διαδρομή. Δεν τα ξέρεις, δεν έχουν άλλωστε προκαθορισμένη μορφή, είναι απρόσμενα και απροσδιόριστα, δύσκολα και, πολλές φορές,  χειρότερα από την πιο νοσηρή φαντασία.

Οι OP3 στο θεματικό τους νέο άλμπουμ διαπραγματεύονται ακριβώς αυτό το ζήτημα της προσφυγιάς έχοντας ως αφετηρία τη Σμύρνη, τη σημερινή Izmir που αποτελεί ένα σύμβολο του ξεριζωμού. Εφαλτήριο αποτελεί το 1922, αλλά στο SmyrnAe παρουσιάζεται η κατάσταση του πρόσφυγα που είναι ανεξάρτητη από τον τόπο καταγωγής, τα γεγονότα και το χρόνο. Τα στοιχεία που παραμένουν σταθερά είναι η ευαλωτότητα που διακρίνει τον πρόσφυγα, η αγωνία  για τον άγνωστο προορισμό, το άγνωστο παρόν και το ακόμα πιο άγνωστο μέλλον, η αμφιβολία και ο πόνος. Αυτά τα στοιχεία εξιστορούνται και παρουσιάζονται στα 12 τραγούδια του άλμπουμ.

Η μπάντα μας παρουσιάζει το ταξίδι αυτό χωρίς λόγια, αλλά με σημεία αναφοράς τα οποία αποτελούν οι τίτλοι των τραγουδιών. Το ταξίδι του εκδιωγμένου που ξεκινά από την “Anatoli”,  περνά μέσα από το “Pelagos” για να φτάσει στη “Mόria”- το χωριό στο νησί της Λέσβου, εκεί που δημιουργήθηκε ένα από τα πρώτα hot spots για τους πρόσφυγες κι εκεί που ο άνθρωπος θα είναι πάντα ένας “Xenos”. Το “SmyrnAe” , ως σημείο κορύφωσης και έντασης, με τη σπαρακτική και μελωδική φωνή, λίγο πριν σιγήσουν όλα με το “Epilogos”. Το άλμπουμ «ντύνεται» με μουσικά στοιχεία και ήχους της Ανατολής που αναδύονται και μέσα από τα μουσικά όργανα τη λύρα και τα κρουστά που αγκαλιάζουν τους ήχους του πιάνου και της κιθάρας. 

Έχοντας δουλέψει και συναναστραφεί πρόσφυγες και μετανάστες επί σειρά ετών, δεν μπορώ παρά να θεωρώ το συγκεκριμένο θέμα ιδιαίτερα σημαντικό. Γιατί η λέξη πρόσφυγας για μένα  έχει όνομα και πρόσωπα. Είναι η Σαχάρ, η Κοσάρ, ο Αλί Ρεζά, και τόσ@  άλλ@. Γιατί έχω ακούσει τις ιστορίες τους, έχω νιώσει τον πόνο τους και τις απώλειές τους. Κι αν δεν μπορείς να καταλάβεις πόσο δύσκολο είναι όλο αυτό το απερίγραπτο συναίσθημα αρκεί να σκεφτείς πως θα ένιωθες αν ήξερες πως δεν θα μπορέσεις να δεις ποτέ ξανά το σπίτι σου, να δεις το δέντρο που μεγάλωνε μαζί με σένα στην αυλή σου, να δεις το παγκάκι που έδωσες το πρώτο σου φιλί, ή την αγαπημένη σου γωνιά της πόλης, στα σοκάκια της οποίας άφησες τα μεγαλύτερα και τα πιο κρυφά σου όνειρα.

Ο Μπρεχτ φαντάζει -και είναι-  τόσο επίκαιρος:

“Λαθεμένο μού φαινόταν πάντα τ’ όνομα που μας δίναν: «Μετανάστες».

Θα πει, κείνοι που αφήσαν την πατρίδα τους. Εμείς, ωστόσο,

δε φύγαμε γιατί το θέλαμε, λεύτερα να διαλέξουμε μιαν άλλη γη. Ούτε

και σε μιαν άλλη χώρα μπήκαμε να μείνουμε για πάντα εκεί, αν γινόταν.

Εμείς φύγαμε στα κρυφά. Μας κυνηγήσαν, μας προγράψανε.

Κι η χώρα που μας δέχτηκε, σπίτι δε θα ‘ναι, μα εξορία…”



Sylvia Ioannou

Ten New Songs Countdown, 58

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη την οποία ευχαριστούμε θερμά

 

Julia Kent – Imbalance

Η πάλη μεταξύ ισορροπίας και ανισορροπίας είναι διαρκής και τόσο εύθραυστη όσο και η ίδια η ύπαρξη. Η Julia Kent μελοποιεί τη σχέση αυτή που ξεκινά ήρεμα και μελωδικά, με την ένταση να αυξάνεται σταδιακά και το πάθος να κυριαρχεί. Μια μελωδία που σταματά εκρηκτικά και έντονα σαν να μην θέλει να ξεφτίσει, επιλέγοντας να ολοκληρωθεί στο απόγειο του πάθους που εκλύει.

 

Op3 – Páthema

Η κυριαρχία του πιάνου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που, ακόμα κι αν οι ρυθμικές εναλλαγές δεν είναι εκκωφαντικές, νιώθεις την ένταση που τις αγκαλιάζει. Ένα 6λεπτο μουσικό ταξίδι που σε κατευθύνει σ΄ εκείνο το σημείο που βρίσκεται κρυμμένη η πιο μύχια σκέψη σου η οποία, μέσα από μια εσωτερική διαπάλη, δεν έχει επιλογή, παρά να εκφραστεί.

 

 

Snowdrops – The Mangrove

Το να γράψεις μουσική για ταινία δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, ότι αυτή οφείλει να ακούγεται μελοδραματική ή συνοδευτική. Το νεότευκτο σχήμα των Christine Ott και Mathieu Gabry ανέλαβε να ντύσει μουσικά την ταινία Manta Ray και το πρώτο δείγμα είναι μια αγκαλιά ημίφωτος με τους παλμούς των δύο συντελεστών να χτυπούν ως ένας, βυθίζοντας την ακροάτρια στη μουσική τους.

 

 

Rope Sect – Handsome Youth

Οι αναμνήσεις στιγμών που κρατάς καλά μέσα σου σαν κάτι προσωπικά πολύτιμο δημιουργούν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα που αντανακλάται κι εκπέμπεται σε κάθε σου κύτταρο. Οι στιγμές αυτές είναι οι αποσκευές σου, το υλικό με το οποίο θα συνθέσεις το παρόν σου και θα χτίσεις το μέλλον σου, γνωρίζοντας στην πορεία τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις να δώσει τη θέση του σε κάτι νέο προσδίδοντας έτσι, αναζωογονητική πνοή σε γερά θεμέλια.

 


YODOK III – This Earth We Walk Upon

Ένα ορχηστρικό ταξίδι πάνω στη γη από τους YODOK III, εξάλλου τα λόγια μπροστά στην τόση ομορφιά και αρμονία περιττεύουν. Η μίξη διαφορετικών ήχων που βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους σε κάνει απλά κλείνεις τα μάτια και να αφήνεσαι στην απόλαυση της μουσικής πνευματικότητας.

 

Saba Alizadeh – Dream

Ένα όνειρο στροβιλίζεται αιθέρια μεταξύ ανατολής και δύσης. Αεροβατούν τα βήματα σε ένα κενό πιο στέρεο κι από τα δύο άκρα του ορίζοντα. Μέχρι που όλα να διαλυθούν, εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν, στο ξύπνημα του πρωινού με ένα άλμπουμ του Ιρανού αυτού θαυματουργού που μέσα Φλεβάρη κυκλοφορεί το νέο του δίσκο στην γερμανική Karlrecords.

 

Franck Vigroux – TT

Κλειστά μάτια κι ένας συναγερμός να χτυπά εντός, για να δείξει την κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Κάτι σε κρατά και κάτι σε σπρώχνει. Αλλά στο τέλος, είναι αδύνατο να μείνεις ακίνητος. Κάπως έτσι ηχεί το νέο άσμα του Franck που θα βρίσκεται στο επερχόμενο EP του στην DAC.

 

Silk Road Assasins – Bloom

Μια ήπια επίθεση μελωδίας συγκροτεί ένα σφριγηλό θέμα που είναι σαν να φτιάχτηκε για να παίζει για πάντα. Οι SRA τον άλλο μήνα κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους στην Planet Mu κι αν το όνομα του label σας λέει κάτι, το πρώτο διαθέσιμο δείγμα θα σας πει ακόμη περισσότερα!

 Oscar Mulero – Leence

Ρυθμός και ατμόσφαιρα, ζάλη και το να συνέρχεσαι από αυτήν, όλα αυτά σε μια στιγμή. Ο ακούραστος Oscar Mulero μας θυμίζει εδώ τις τρυφερές στιγμές του παρελθόντος του, ατενίζοντας το άγνωστο παρόν του.

  

Planetary Assault Systems – Engage Now

Μόνο τα βράδια ο ρυθμός δεν αργοπορεί στο να βρει το κατάλληλο πεδίο δράσης. Τα φώτα στο δρόμο σβηστά, οι ταχύτητες των οχημάτων αχανείς και τα μάτια κοφτά, ίσια μπροστά. Ακόμη ο Luke Slater αναζητεί το τέλος του δρόμου, εις μάτην!

 

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Dalot – Fragile Baloon – Op3

Dalot – Mutogibito (n5md)
Η απλότητα είναι το παν. Τι κι αν ο λόγος, ειδικά σε μια κριτική καλή ώρα, βρίσκει πάντα τα εμπόδια που ο ίδιος βάζει, έρχεται η μουσική να δώσει τη λύση. Η Μαρία Παπαδομανωλάκη, γνωστή ως Dalot, έχει ήδη στο βιογραφικό της πολλές δουλειές, οι οποίες της έχουν δώσει τη σφραγίδα της αναγνωρισιμότητας στον ήχο της. Έρχεται, λοιπόν, αυτό το άλμπουμ για να δέσει τόσο γλυκά με την καλοκαιρινή άνοιξη που διανύουμε.  Προσωπικά δυσκολεύομαι να κατατάξω πρόχειρα κάπου τη σύζευξη ονειρικής post/electronica/ambient που ακούω. Αυτό το γεγονός δίνει και ένα τόνο γοητείας στο όλο άκουσμα μιας και δεν υπάρχουν στεγανά για να περιοριστεί μέσα σε αυτά η γραφή της. Αντ’ αυτού οι μελωδικές γραμμές ξεφεύγουν από το κάδρο καλύπτοντας αόρατες πτυχές εικόνων που ανασυνθέτονται κάθε φορά που κομμάτια όπως τα “S2s” και “Inside Visible” ρέουν στο χώρο. Οπότε και γυρνάμε στην απλότητα της μουσικής, ξανά και ξανά.
Fragile Baloon – Spondylolisthesis (nutty wombat)
Όσ@ έχουν ζήσει με ζώα γνωρίζουν πολύ καλά πως η αγάπη προς και από αυτά είναι αστείρευτη. Βεβαίως τα ζώα έχουν το προσόν να μη γερνάνε με τρόπο τόσο εξώφθαλμο όπως εμείς, αλλά και πάλι το γήρας είναι κάτι που και σε αυτά δεν έρχεται μόνο του. Ο Γιώργος Κοντογιαννίδης τυχαίνει να έχει ένα μικρόσωμο σκυλί παρέα για αρκετά χρόνια, την Αμελί, η οποία αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό διάφορα θέματα υγείας. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να αποτελέσει η ονομασία της συγκεκριμένης πάθησης τον τίτλο της νέας κυκλοφορίας του. Ίσως η μεθοδολογία αυτή να θυμίζει τα ονόματα που επέλεγαν (κυρίως) punk ημεδαπές μπάντες πριν λίγα χρόνια, μόνο που εδώ οι τίτλοι δεν αποτυπώνουν τη θέαση του αρρωστημένου κοινωνικού πεδίου (sic), αλλά μια προσπάθεια αποτίναξης του ψυχολογικού βάρους και επίτευξης της ποθητής ίασης. Η μουσική είναι έντονη, μελωδική και πατροπαράδοτη idm, χωρίς την τάση να αφήσει το κουμπί που αναγράφει “ρυθμός”. Μπορεί να λείπει κάτι το ρηξικέλευθο στη σύνθεση, αλλά και οι τέσσερις συνθέσεις ακούγονται σφιχτοδεμένες με ένα κρυστάλλινο ήχο να εξαπολύει ηλιαχτίδες ενός βόρειου ήλιου.
Op3 – Hope (fluttery)
Ένα όργανο, στην περίπτωση μας ας επικεντρωθούμε κυρίως στο πιάνο, παρέχει μια απίστευτη γκάμα στον τρόπο έκφρασης συναισθημάτων. Παραμένει όμως πάντοτε στα χέρια του οργανοπαίχτη η τύχη ως προς την έκφραση των δυνατοτήτων του. Αυτό αναφέρεται γιατί το συγκεκριμένο σχήμα από το Άργος επιδίδεται σε ασκήσεις neo-classical λυρισμού, ενός είδους που βασίζεται στην επιδεξιότητα των εκφραστών του και, κακά τα ψέμματα, αρχίζει και εξαντλείται σε αυτά που έχει να προσδώσει. Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ντεμπούτο των Op3 και βρίσκουμε κάτι σίγουρα καλοπαιγμένο, το οποίο όμως αδυνατεί να προχωρήσει πιο πέρα από το ξεδίπλωμα στερεοτυπικών σαουντρακικών μελωδιών. Τα θέματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ακούγονται σαν να ατενίζεις νούφαρα κατά τη διάρκεια μιας βαρκαρόλας, τα οποία πρόκειται να χαθούν μετά το πέρας της. Υπάρχει μάλιστα μια στροφή στα μέσα περίπου του άλμπουμ, όπου γίνεται πιο σύγχρονο το όλο άκουσμα, χωρίς όμως να ξεφεύγει κάπου στη βάση του. Σίγουρα το γεγονός πως το πιάνο είναι τόσο μπροστά στην παραγωγή χωρίς να προχωρά σε καμία παύση, κάνει τα υπόλοιπα όργανα να ακούγονται συνοδευτικά. Σε αντίθετη περίπτωση ίσως οι συνθέσεις να ανέπνεαν περισσότερο και το όλο αποτέλεσμα να ήταν πιο τολμηρό και πιθανόν πιο εύστοχο.
Μπάμπης Κολτράνης