Dalot – Fragile Baloon – Op3

Dalot – Mutogibito (n5md)
Η απλότητα είναι το παν. Τι κι αν ο λόγος, ειδικά σε μια κριτική καλή ώρα, βρίσκει πάντα τα εμπόδια που ο ίδιος βάζει, έρχεται η μουσική να δώσει τη λύση. Η Μαρία Παπαδομανωλάκη, γνωστή ως Dalot, έχει ήδη στο βιογραφικό της πολλές δουλειές, οι οποίες της έχουν δώσει τη σφραγίδα της αναγνωρισιμότητας στον ήχο της. Έρχεται, λοιπόν, αυτό το άλμπουμ για να δέσει τόσο γλυκά με την καλοκαιρινή άνοιξη που διανύουμε.  Προσωπικά δυσκολεύομαι να κατατάξω πρόχειρα κάπου τη σύζευξη ονειρικής post/electronica/ambient που ακούω. Αυτό το γεγονός δίνει και ένα τόνο γοητείας στο όλο άκουσμα μιας και δεν υπάρχουν στεγανά για να περιοριστεί μέσα σε αυτά η γραφή της. Αντ’ αυτού οι μελωδικές γραμμές ξεφεύγουν από το κάδρο καλύπτοντας αόρατες πτυχές εικόνων που ανασυνθέτονται κάθε φορά που κομμάτια όπως τα “S2s” και “Inside Visible” ρέουν στο χώρο. Οπότε και γυρνάμε στην απλότητα της μουσικής, ξανά και ξανά.
Fragile Baloon – Spondylolisthesis (nutty wombat)
Όσ@ έχουν ζήσει με ζώα γνωρίζουν πολύ καλά πως η αγάπη προς και από αυτά είναι αστείρευτη. Βεβαίως τα ζώα έχουν το προσόν να μη γερνάνε με τρόπο τόσο εξώφθαλμο όπως εμείς, αλλά και πάλι το γήρας είναι κάτι που και σε αυτά δεν έρχεται μόνο του. Ο Γιώργος Κοντογιαννίδης τυχαίνει να έχει ένα μικρόσωμο σκυλί παρέα για αρκετά χρόνια, την Αμελί, η οποία αντιμετωπίζει αυτόν τον καιρό διάφορα θέματα υγείας. Τι πιο λογικό, λοιπόν, από το να αποτελέσει η ονομασία της συγκεκριμένης πάθησης τον τίτλο της νέας κυκλοφορίας του. Ίσως η μεθοδολογία αυτή να θυμίζει τα ονόματα που επέλεγαν (κυρίως) punk ημεδαπές μπάντες πριν λίγα χρόνια, μόνο που εδώ οι τίτλοι δεν αποτυπώνουν τη θέαση του αρρωστημένου κοινωνικού πεδίου (sic), αλλά μια προσπάθεια αποτίναξης του ψυχολογικού βάρους και επίτευξης της ποθητής ίασης. Η μουσική είναι έντονη, μελωδική και πατροπαράδοτη idm, χωρίς την τάση να αφήσει το κουμπί που αναγράφει “ρυθμός”. Μπορεί να λείπει κάτι το ρηξικέλευθο στη σύνθεση, αλλά και οι τέσσερις συνθέσεις ακούγονται σφιχτοδεμένες με ένα κρυστάλλινο ήχο να εξαπολύει ηλιαχτίδες ενός βόρειου ήλιου.
Op3 – Hope (fluttery)
Ένα όργανο, στην περίπτωση μας ας επικεντρωθούμε κυρίως στο πιάνο, παρέχει μια απίστευτη γκάμα στον τρόπο έκφρασης συναισθημάτων. Παραμένει όμως πάντοτε στα χέρια του οργανοπαίχτη η τύχη ως προς την έκφραση των δυνατοτήτων του. Αυτό αναφέρεται γιατί το συγκεκριμένο σχήμα από το Άργος επιδίδεται σε ασκήσεις neo-classical λυρισμού, ενός είδους που βασίζεται στην επιδεξιότητα των εκφραστών του και, κακά τα ψέμματα, αρχίζει και εξαντλείται σε αυτά που έχει να προσδώσει. Ερχόμαστε, λοιπόν, στο ντεμπούτο των Op3 και βρίσκουμε κάτι σίγουρα καλοπαιγμένο, το οποίο όμως αδυνατεί να προχωρήσει πιο πέρα από το ξεδίπλωμα στερεοτυπικών σαουντρακικών μελωδιών. Τα θέματα, εκτός ελαχίστων εξαιρέσεων, ακούγονται σαν να ατενίζεις νούφαρα κατά τη διάρκεια μιας βαρκαρόλας, τα οποία πρόκειται να χαθούν μετά το πέρας της. Υπάρχει μάλιστα μια στροφή στα μέσα περίπου του άλμπουμ, όπου γίνεται πιο σύγχρονο το όλο άκουσμα, χωρίς όμως να ξεφεύγει κάπου στη βάση του. Σίγουρα το γεγονός πως το πιάνο είναι τόσο μπροστά στην παραγωγή χωρίς να προχωρά σε καμία παύση, κάνει τα υπόλοιπα όργανα να ακούγονται συνοδευτικά. Σε αντίθετη περίπτωση ίσως οι συνθέσεις να ανέπνεαν περισσότερο και το όλο αποτέλεσμα να ήταν πιο τολμηρό και πιθανόν πιο εύστοχο.
Μπάμπης Κολτράνης

Δέκα τραγούδια που ακούσαμε την βδομάδα που μας πέρασε, 17

Br.1-againstthesilence

 

Caspian – Hymn For The Greatest Generation

 

Την εργασιοθεραπεία επέλεξαν οι συγκεκριμένοι για να αντιμετωπίσουν τον πρόσφατο χαμό του μπασίστα τους. Μια μακριά περιοδεία η οποία περιλαμβάνει την Αθήνα και την Θεσσαλονίκη και ένα ep με τρία νέα κομμάτια, ένα ντέμο και δυο remix είναι ήδη εδώ για να μας προετοιμάσουν για το επόμενο δισκογραφικό χτύπημα της μπάντας που κατά τα φαινόμενα δεν θα αργήσει.

 

 

DalotAncestors

 

Πίσω από το όνομα Dalot κρύβεται η Μαρία Παπαδομανωλάκη η οποία  με έδρα το Λονδίνο γράφει και προσφέρει αξιόλογες μουσικές  από το 2009. Οι περισσότερες από αυτές κυκλοφόρησαν  σε cd  και κάποιες σε κασέτες των οποίων η ίδια επιμελήθηκε και διέθεσε  μέσω Internet. Το “Ancestors” είναι το ομώνυμο κομμάτι από την τρίτη δουλεία μέσα στο τρέχοντα έτος. Μια ambient ελεγεία που υπνωτίζει.

 

 

Paradise Lost – Gothic 2013

 

Περίεργο να ακούς μια μπάντα που την πέτυχες στα ντουζένια της να φτάνει τα 25 χρόνια παρουσίας στα μουσικά κοινά. Ακόμη πιο περίεργο να ακούς ένα παμπάλαιο κομμάτι της να το επανεκτελεί με σεβασμό για χάρη της συλλογής με σπάνια τραγούδια που κυκλοφορεί αυτές τις μέρες. Μεταξύ μας το μοναδικό νέο κομμάτι που κοσμεί την συλλογή δεν λέει πολλά οπότε ας ακούσουμε κάτι από τα παλιά παιγμένο σήμερα.

 

 

The Crusades – The Torchbearer

 

Aπό Καναδά μεριά, νέο αίμα και να το το punk rock κόλλημα. Οι συγκεκριμένοι ετοιμάζονται για το δεύτερο τους δίσκο στην Noidearecords τον Νοέμβρη και μόνο μια ματιά στο εξώφυλλο και μια αυτιά στο νέο αυτό κομμάτι τους πείθει αμέσως.

 

White Lung – Blow It South

 

Περιέργως το κομμάτι του μήνα έρχεται από μια καναδέζικη μπάντα που έχει βγάλει μόλις ένα ωμό και απέριττο κιθαριστικό album. Η πρώτη πλευρά του επικείμενου επτάιντσου προορίζεται για λυσσασμένες ακροάσεις, απορίες για το πως βγαίνει αυτή η κεραυνοβόλα κιθαριά και μόνο αγάπη για τον ώριμο πλέον τσαμπουκά που βγάζει η ανέμελη τραγουδίστρια.

 

 

Radioactivity – World Of Pleasure 

 

Το Τέξας εκτός από πανέξυπνους προέδρους των Η.Π.Α. έχει να περηφανεύεται για άπειρα punk rock συγκροτήματα, παλαιά και νέα, που κοσμούν την αχανή επικράτεια του. Δυο από τα μέλη των Marked Men που αν δεν ξέρετε, καλό θα ήταν να τους μάθετε, έφτιαξαν τους Radioactivity και αυτό εδώ το άσμα αποτυπώνει ακριβώς το κλίμα του επερχόμενου ντεμπούτου τους.

 

 

Expert Medicine – Mirror

 

Στροφή στη δεκαετία του ’70 επιχειρούν οι Expert Medicine με το κομμάτι “Mirror”, πρώτο δείγμα από το επερχόμενο EP της μπάντας, Tightrope. Μια χαρούμενη, ζωντανή μελωδία με χορωδιακά φωνητικά στο μεγαλύτερο μέρος της  ωθεί το σώμα σε διαρκή κίνηση. Με περιτύλιγμα την προσεγμένη παραγωγή του ανεβάζει τον πήχη της προσμονής για τα επόμενα τραγούδια του (listen).

 

Hilary Parkin  – How Long (Has It Been Going On)?

 

H Hilary Parkin δεν θα σας σκοτώσει όπως η ίδια λέει στον τίτλο του album της, ούτε θα σας εκπλήξει με την πρωτοτυπία των συνθέσεων της, μιας και σε αυτές  είναι φανερές οι επιρροές της από την τραγουδοποιΐα των 60’s κάτι που συμβαίνει συχνά στις μέρες μας. Θα εκπλαγείτε όμως – και αν όχι, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται μετά την απομάκρυνση από το ταμείο –  από την ειλικρίνεια που φανερώνει η φωνή της, μια ζεστασιά που θα σας αγκαλιάσει σε τραγούδια όπως τα “It’s You” και “Salt Wind”   και θα σας κάνει να τα επιλέξετε να τα ακούσετε ξανά και ξανά. Έτσι και εμείς – διότι είναι σίγουρο το τελευταίο – προτείνουμε το “How Long (Has It Been Going On)?”, το οποίο είναι σαφώς πιο χαρμόσυνο, με τα πνευστά να συμβάλουν τα μέγιστα για το αποτέλεσμα αυτό.

 

 

Jake Bugg – What Doesn’t Kill You

 

Ο Jake Bugg ξαναχτυπά με νέο τραγούδι και video που η εταιρία έσπευσε να κυκλοφορήσει με σκοπό την προώθηση του επόμενου άλμπουμ του. Το “What Doesn’t kill you” είναι ένα ηλεκτρικό κομμάτι, σε σχέση με τα folk-rock  στοιχεία που απαρτιζόταν ο πρώτος  δίσκος.  Ο  Jake εδώ με ηλεκτρική κιθάρα και δερμάτινο μπουφάν αλά  James Dean δείχνει να μην φέρνει αντιρρήσεις στις ορέξεις και τα γούστα της πολυεθνικής που τον έχει κάτω από την στέγη της.

 

 

Cults – High Road

 

Επιστρέφουν και οι Cults, που πολύ αγαπήσαμε, με νέο δίσκο. Το δίδυμο από την Νέα Υόρκη ρίχνει λίγο τα «γκάζια» που στον πρώτο δίσκο είχε δώσει για τα καλά  και το ρίχνει σε πιο pop μελωδίες και dreamy φωνητικά.  To “High Road” ίσως είναι το κομμάτι που δικαιολογεί τον παραπάνω συλλογισμό.