Dark Buddha Rising – Inversum (Neurot Recordings)

Κάποιες φορές το αυτί σου ακούει ένα δίσκο και το μυαλό δουλεύει σε δυο ταχύτητες. Το συνειδητό και το υποσυνείδητο. Το μεν προσπαθεί να συγκεντρωθεί στη μουσική και το δε, αναπολεί, αφουγκράζεται, περιμένει. Και προκύπτει μια στιγμή όπου τα δύο κομμάτια συγκρούονται. Σε εκείνο το κλάσμα του δευτερολέπτου αντιστρέφονται στιγμιαία οι μουσικές εικόνες και το μυαλό κάνει ένα rewind μέχρι τη συνειδητή σου κατάσταση.

Κάτι παρόμοιο συνέβη ακούγοντας τον δίσκο Inversum των Φιλανδών Dark Buddha Rising. Από την αργή εκκίνηση του “ESO” βρέθηκα στη κορύφωση του κομματιού. Αλλά σαν μάστορες στο είδος οι συγκεκριμένοι, ένα τέτοιο αποτέλεσμα ήταν αναμενόμενο. Ορθή επανάληψη για να γεμίσει και το κείμενο με αράδες.  Η ψυχεδέλεια διακρίνεται με αγενή τρόπο σε όλο το κομμάτι. Η αργή, συρτή εισαγωγή ρίχνει την πρώτη φτυαριά και από κει και πέρα όλα αρχίζουν και μπαίνουν σε σειρά. Η ψυχεδελική ερωτικότητα της εισαγωγής δίνει πάσα μέσα από τα φίλτρα high speed κάμερας στην κοσμική μελωδία και στα αφελή μπάσα. Το υπόβαθρο παραμένει σταθερό, αλλά κάπου εκεί αρχίζει η διαστροφή με τις απόκοσμες φωνές και τη παραμόρφωση κιθάρας. Δειλά ξεπροβάλει η drone/doom ακουστική. Η εισαγωγή ψέλνει πάνω από το πτώμα της σε άτονους ρυθμούς.  Η επόμενη μετάβαση βρίσκει κόφτη στα drone σημεία. Ο όγκος του κομματιού μεγαλώνει καθώς προχωρά. Το ερωτικό λίκνισμα πλέον έχει μετατραπεί σε αυτισμό. Και λίγο πριν το τέλος του κομματιού, διακρίνεις πάντρεμα σε ότι άκουσες πριν με ακόμα ένα στοιχείο. Οι κιθάρες πιο καθαρές και λιγότερο βρώμικες. Το κάθε σημείο δίνει πάτημα για το επόμενο και μαζί του παίρνει και την ουσία του προηγούμενου.

Το “EXO” χαρακτηρίζεται από αντίθεση. Η άβυσσος του κομματιού βγάζει κόντρα στον τίτλο. Η εισαγωγή εξαπατά με την καθαρότητα και την αφαίρεση της ψυχεδέλειας σε σχέση με τον προκάτοχο του. Η γη που πατάς είναι το μπάσο της συνέχειας. Σεισμικό και σκοτεινό. Το υπόβαθρο είναι η αντιμεταθετική ιδιότητα του δίσκου. Αυτό + εκείνο = εκείνο+ Αυτό. Το κομμάτι ξερνά μαυρίλα. Η διαφορά με προηγούμενους δίσκους φαίνεται στη παραγωγή. Η ραχοκοκκαλιά τους παραμένει, αλλά οι ιστοί έχουν αλλάξει. Περιαυτολογούν για το σκοταδισμό τους μέσα από τη μπασόγραμμή και τα υποτονικά τύμπανα. Ο επαναλαμβανόμενος ρυθμός ζέχνει δυστοπία. Και λίγο πριν τελειώσει το κομμάτι (και ο δίσκος) η ένταση δυναμώνει. Κιθάρα στα πρόθυρα σκολίωσης και ένταση που ξέρεις ότι δεν θα κορυφωθεί ποτέ. Λίγο τέμπο ακόμα και μια φωνή από πίσω. Σκούρο μαύρο. Ισοβίτης της ακρόασης. Τα τελευταία τέσσερα λεπτά διαπράττουν μοιχεία. Πονηρές κιθάρες θυμίζουν το τελείωμα του προηγούμενου κομματιού και δεν το κρύβουν. Δεν είναι μοιχεία εντέλει γιατί δεν είναι μυστικό. Αγωνιώδες όγκος και ζοφερή φωνή.

Το στοίχημα το κέρδισαν. Η αμοιβάδα βγήκε παγανιά, μάταια όμως. Αντίστροφη φύση. Η αυλαία έπεσε για τον δίσκο. Το παραβολικό φως βραχυκύκλωσε και αναβοσβήνει στην κουρτίνα. Μόλις κατακαθίσει η σκόνη ακούγεται το χειροκρότημα.

 

 

Ichie 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.