Viet Cong – Selftitled (Jagjaguwar)

Viet Cong.againstthesilence.com

 

Τι μπορούμε να αναμένουμε από ένα νορμάλ ντεμπούτο μιας Post-punk/indie μπάντας; Καταρχήν, νορμάλ τίτλους τραγουδιών, εύκολα ρεφρέν, τις κιθάρες στο προσκήνιο συνέχεια, τα σουξέ μαζεμένα στην αρχή και τα ψαγμένα κομμάτια κρυμμένα κάπου στο τέλος. Αυτή είναι η συνταγή και απλώς οι Viet Cong την αγνοούν παντελώς, κάνοντας ακριβώς τα αντίθετα από ό,τι αυτή προστάζει.

Πιο συγκεκριμένα, πετάνε τα περίεργα κομμάτια στην αρχή, με το εισαγωγικό “Newspaper Spoons” να μην έχει καν ρεφρέν. Στη συνέχεια, καθώς βρίσκουν ρυθμό με το “Pointless Experience”, φέρνουν στο προσκήνιο την επιρροή τους από τους Beatles (που κρύβουν όλοι μέσα τους τελικά), εκεί που νομίζεις πως έχεις να κάνεις με μια μπάντα ερωτευμένη με τους Joy Division, τους Wire και τους Gang Of Four. Σίγουρα με τέτοια καμώματα, ατμόσφαιρα δύσκολο να επιβάλεις…κι όμως, με περίεργο τρόπο, το “Bunker Buster”, που θυμίζει τους τελευταίους Disappears σε κρίση έμπνευσης, στρώνει τον δρόμο για τα σουξέ που θα ακολουθήσουν. Ο δίσκος σχεδόν θα είχε κριθεί, χωρίς να μπούμε, δηλαδή, στο κυρίως πιάτο και ξαφνικά για φινάλε έχουμε το, κυριολεκτικά δυο-σε-ένα, φρενήρες κομμάτι “Death”, το οποίο κάνει μάλιστα και χιούμορ (“και τώρα ο Θάνατος από τους Βιετκόνγκ!”) με τις αναπάντεχες (;) αντιδράσεις των Αμερικάνων βετεράνων από τον πόλεμο του Βιετνάμ, που τους περίμεναν στις Η.Π.Α. με όχι φιλικές διαθέσεις.

Η πρώτη αυτή δουλειά των VC διαγράφει, θα λέγαμε, μια δική της πορεία αγνοώντας την έννοια του χρόνου. Δεν τελειώνει ακριβώς στο κλείσιμο του τελευταίου κομματιού, καθώς αφήνει μια υπόσχεση, πως στην επόμενη ακρόαση τα κομμάτια του θα ακούγονται ωριμότερα και ίσως διαφορετικά. Σίγουρα, εδώ βοηθά η μανιώδης εκτελεστική δεινότητα των δημιουργών του, που προσφέρουν γεμάτες ενορχηστρωτικά συνθέσεις. Δεν είναι μόνο ότι δεν μοιάζουν οι συνθέσεις μεταξύ τους, αλλά, ακόμη και τα μέρη που τις απαρτίζουν, είναι σαν να κλείνουν το μάτι, εκπλήσσοντας το ένα το άλλο για αυτό που θα επακολουθήσει.

Η μεγαλύτερη έκπληξη, βέβαια, είναι το γεγονός ότι μιλάμε για ένα ντεμπούτο, ενώ το υλικό είναι σα να δουλεύτηκε με την τελειομανία και τη σοβαρότητα ενός υπερδύναμου μυρμηγκιού. Η μόνη λογική εξήγηση είναι πως πρόκειται για μια μπάντα από τον Καναδά, τη χώρα στην οποία κάνει τόσο κρύο, που η νεολαία δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει από το να κλείνεται ανά ομάδες σε στούντιο, στήνοντας μπάντες που προσπαθούν φιλότιμα να ζεσταθούν, όπως μπορούν. Ιδού, λοιπόν, τα αποτελέσματα και μάλιστα σε ειδική, κομψοτεχνημένη έκδοση.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s