Year Of No Light & Bagarre Générale – Split Album(name your price/music fear satan)

yearofnolight.baggaregenerale.againstthesilence.com

 

Ας τεθεί, χάριν εισαγωγής, μια γενική – με όλες τις συνδηλώσεις του επιθέτου, ακόμη και αυτή της κοινοτοπίας – θέση ή σύνοψη: έχει παρέλθει, μάλλον ανεπιστρεπτί, η εποχή των full-length κυκλοφοριών, κάτι για το οποίο συνηγορεί η πληθώρα των split και των ΕΡ που αποτελούν γενικό καθεστώς τα πρόσφατα έτη.

Οι οπαδοί της θεωρίας του κυκλικού χρόνου θα δήλωναν ότι, παραδόξως, φαίνεται ότι έχουμε επανέλθει στην πρώιμη εποχή του αναλογικού ήχου, ενώ όσοι ενστερνίζονται τα αξιώματα του οικονομικού ορθολογισμού θα έλεγαν ότι η αφθονία απαιτεί την διαρκή καταστροφή και ανακύκλωση, οπότε ο κατακερματισμός των κομματιών είναι ένας καλός τρόπος να μπορεί το μουσικό προϊόν να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Οι υπόλοιποι, ωστόσο, δεν θα έλεγαν τίποτα: θα κοίταζαν μόνο τι άλλο κυκλοφορεί για να ακούσουν.

Κακά τα ψέματα: δεδομένης, αφενός, της πληθώρας των συγκροτημάτων και των κυκλοφοριών, και της αδυναμίας, αφετέρου, να ξεχωρίσουν συγκροτήματα ως σταθερές μουσικές αξίες – εν μέρει, ακριβώς λόγω αυτής της πληθώρας – δεν συμφέρει κανέναν, μεμονωμένο δημιουργό και/ ή «εταιρεία» να ηχογραφεί δουλειές μακράς διαρκείας. Το σπάσιμο των κομματιών και οι στοχευμένες, σύντομης διάρκειας κυκλοφορίες είναι ένας, σε πολλές περιπτώσεις, αναγκαστικός τρόπος για να μπορέσει ένα συγκρότημα να κρατηθεί στον, κοινώς (και κοινότοπα) αποκαλούμενο, αφρό ∙ προκύπτει, παρ’ όλα αυτά, ένα σημαντικό θέμα: αν η τέχνη διέπεται – ή έστω ακολουθεί – τους νόμους της κατανάλωσης, τότε η ανάγκη για συνεχή ροή κυκλοφοριών σημαίνει ότι το βάρος θα πέσει, αναπόφευκτα, στην λογική της διαρκώς αυξανόμενης ποσότητας που θα αυξάνεται με τη βοήθεια φθηνότερων υλικών. Μ’ άλλα λόγια, η λογική αυτή είναι μεν επωφελής από επιχειρηματική άποψη, μολονότι υπάρχουν βάσιμες επιφυλάξεις σχετικά με το δημιουργικό της σκέλος.

Τυπικά, το split των Year Of No Light και Baggare Générale φαίνεται να ακολουθεί αυτή τη τακτική της υπενθύμισης του κοινού: τρία κομμάτια, που όμως είναι μεγάλα σε διάρκεια, και τήρηση των βασικών χαρακτηριστικών της μουσικής υπόστασης αμφότερων των συγκροτημάτων, με ολίγη δόση πειραματικής επέκτασης της ηχητικής παλέτας. Αν θά’ πρεπε κανείς να βάλει μια ταμπέλα στο split αυτό, τότε θα μπορούσε κάλλιστα να το αποκαλέσει progressive – σε πείσμα των συνειρμών που προκαλούνται από την πρωτοκαθεδρία του μεταλλικού, επιδειξιομανούς progressive. Τόσο οι Year Of No Light, όσο και οι Baggare Générale έχουν ένα κοινό: τον τεράστιο, μαζικό και θεοσκότεινο ήχο – αν και οι δεύτεροι τείνουν περισσότερο στη συμφωνικότητα, που θυμίζει σε σημεία τεχνοτροπία «κλασικής» μουσικής 20ου αιώνα, παρά στις ογκώδεις κιθάρες, όπως κάνουν οι Year Of No Light.

Υπάρχει λοιπόν κάτι που να κάνει αυτό το split να ξεχωρίζει μέσα στον καθημερινό, εβδομαδιαίο, μηνιαίο σωρό κυκλοφοριών; Ναι, χωρίς καμία αμφιβολία. Οι Year Of No Light, στη συγκεκριμένη συγκυρία, αντικαθιστούν τα ambient στοιχεία τους με συμφωνικά, μ’ αποτέλεσμα το “Shar-Ha-Olam”, στην πρώτη «πλευρά» του split να θυμίζει κατά περιπτώσεις τις (πολύ) παλιές καλές μέρες των Celtic Frost, όταν είχαν πρωτοξεκινήσει να εντάσσουν συμφωνικά στοιχεία στα κομμάτια τους. Μολονότι το αρχικό άκουσμα θα έκανε κάποιον να δηλώσει ότι το κομμάτι αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είχε κυκλοφορήσει στο σετ του Ausserwelt, το δεύτερο άκουσμα τον κάνει να συνειδητοποιήσει την μετακίνηση απ’ το μελωδικό μεν, καθαρόαιμο δε, επικό sludge της δουλειάς εκείνης. Και το κομμάτι των Baggare Générale (που θα ήθελα να μάθω σε τι ακριβώς συνιστάται ο «ρετροφουτουριστικός», κατά τους ίδιους, προσδιορισμός της μουσικής τους), ονόματι “Furvent”, είναι μια εξαιρετική συμφωνική σύνθεση με πολλές εναλλαγές και ακόμη περισσότερες εκπλήξεις – ίσως το πιο progressive κομμάτι του split. Η σύμπραξη των δύο συγκροτημάτων στο Chapelle Ardente συνδυάζει τις συμπαγείς έγχορδες βάσεις των Year Of No Light με τις κλασικότροπες ενορχηστρώσεις των Baggare Générale, και το τελικό αποτέλεσμα είναι άξιο ζήλειας από πολλά συγκροτήματα βαρέως ήχου που επιχείρησαν συνδυασμούς με κλασικές ορχήστρες.

Μπορεί, εντέλει, να παραμείνει το split αυτό σ’ ένα υποθετικό διαρκές playlist; Βάσει των παραπάνω, κατά την άποψη μου τουλάχιστον, η απάντηση είναι καταφατική – ειδικά μετά από διάφορες πρόσφατες κυκλοφορίας που, στα μάτια μου πάντα, φαίνονται να έπεσαν θύματα των ίδιων των φιλοδοξιών τους. Εξάλλου, ακόμη και μέσα στον σωρό, πάντα θα μένει κάτι προκειμένου να συγκροτηθεί το σώμα αυτού που θα αποτελέσει την «κλασική»μουσική του μέλλοντος.

 

 

ATM

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s