Against a silent 2015 – This year’s 36 top records

banner2015_best

 

Όπως και για τον υπόλοιπο κόσμο, έτσι και για το Against The Silence το 2015 ήταν μια αμφίσημη χρονιά – εφόσον η τέχνη δεν μπορεί παρά να συμπορεύεται με την πραγματικότητα απ’ την οποία δημιουργείται, και την οποία λιγότερο ή περισσότερο αντανακλά. Παρ’ όλα αυτά, επιλέξαμε να μην ενδώσουμε στην αναπόφευκτη απαισιοδοξία, και να συνεχίσουμε να κάνουμε αυτό που πάντα μας εκφράζει και μας ευχαριστεί καλύτερα, προσπαθώντας να διδαχτούμε από τα βιώματα των προηγουμένων μηνών και να αξιοποιήσουμε την γνώση αυτή, σε πείσμα της αντίληψης που θέλει το μέλλον να αντιστοιχεί σ’ ένα διαρκώς ανακυκλούμενο παρόν. Έτσι, εν αναμονή του 2016, και διατηρώντας την πεποίθηση ότι τίποτε δεν είναι προκαθορισμένο κι ότι όλα μπορούν ανά πάσα στιγμή να μεταβληθούν, παρουσιάζουμε τα καλύτερα του 2015 για τον κάθε συντάκτη και συντάκτρια ξεχωριστά.

 

1. Title Fight – Hyperview

2. Loma Prieta – Self Portrait

3. Various – I Can’t Give You The Life You Want 

4. Julia Holter – Have You In My Wilderness

5. Majical Cloudz – Are You Alone?

 

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

The Lumes – Lust EP

Kat

 

1. Lychgate – An Antidote For The Glass Pill

2. N(37) + [BOLT] – 22:16

3. Year Of No Light – Baggare Generale Split

4. Zen Jungle – Flow

5. Erik Friedlander – Oscalypso

 

 kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings  

ATM

 

1. Oiseaux-Tempête– Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wildness

3. Kosmischer Läufer – Volume Three

4. Defeater – Abandoned

5. Public Service Broadcasting – The Race For Space

Public Service Broadcasting - The Race For Space

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Jonas Munk – Absorb Fabric Cascade

Mu | te

 

1. Planks – Perished Bodies

2. Mgla – Exercises In Futility

3. Swallow The Sun – Songs From The North I, II, III

4. Dodheimsgard – A Umbra Omega

5. A Forest Of Stars – Beware The Sword You Cannot See

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Spectral Lore – Gnosis

Βικτώρια

 

1. Julia Holter – Have You In My Wilderness

2. Title Fight – Hyperview

3. Oneohtrix Point Never – Garden Of Delete

4. Sean McCann – Ten Impressions For Piano & Strings

5. Zenjungle – Flow

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkshinyultrablast – Everything Else Matters

Μπάμπης Κολτράνης

 

  1. Oiseaux-Tempête–Ütopiya

2. Julia Holter – Have You In My Wilderness

3. Mgla – Exercises in futility

4. Fourteen Nights At Sea – Minor Light

5. We Lost The Sea – Departure Songs

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Sunken Seas – Glass  

ichie

 

1. Various – I Can’t Give You The Life You Want

2. The Soft Moon – Deeper

3. Defeater – Abandoned

4. Caspian – Dust and Disquiet

5. Ought – Sun Coming Down

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Various – Synthetic Soundscapes Of Modern Urban Morality

 

cari

 

1. Blanck Mass – Dumb Flesh

2. Oneohtrix Point Never – Garden of Delete

3. Ghost – Meliora

4. Lightning Bolt – Fantasy Empire

5. BADBADNOTGOOD & Ghostface Killah – Sour Soul

kudos/ανακάλυψη της χρονιάς

Pinkish Black – Bottom Οf Τhe Morning

 

amberclock

 

 

 

 

Year Of No Light & Bagarre Générale – Split Album(name your price/music fear satan)

yearofnolight.baggaregenerale.againstthesilence.com

 

Ας τεθεί, χάριν εισαγωγής, μια γενική – με όλες τις συνδηλώσεις του επιθέτου, ακόμη και αυτή της κοινοτοπίας – θέση ή σύνοψη: έχει παρέλθει, μάλλον ανεπιστρεπτί, η εποχή των full-length κυκλοφοριών, κάτι για το οποίο συνηγορεί η πληθώρα των split και των ΕΡ που αποτελούν γενικό καθεστώς τα πρόσφατα έτη.

Οι οπαδοί της θεωρίας του κυκλικού χρόνου θα δήλωναν ότι, παραδόξως, φαίνεται ότι έχουμε επανέλθει στην πρώιμη εποχή του αναλογικού ήχου, ενώ όσοι ενστερνίζονται τα αξιώματα του οικονομικού ορθολογισμού θα έλεγαν ότι η αφθονία απαιτεί την διαρκή καταστροφή και ανακύκλωση, οπότε ο κατακερματισμός των κομματιών είναι ένας καλός τρόπος να μπορεί το μουσικό προϊόν να βρίσκεται σε διαρκή κίνηση. Οι υπόλοιποι, ωστόσο, δεν θα έλεγαν τίποτα: θα κοίταζαν μόνο τι άλλο κυκλοφορεί για να ακούσουν.

Κακά τα ψέματα: δεδομένης, αφενός, της πληθώρας των συγκροτημάτων και των κυκλοφοριών, και της αδυναμίας, αφετέρου, να ξεχωρίσουν συγκροτήματα ως σταθερές μουσικές αξίες – εν μέρει, ακριβώς λόγω αυτής της πληθώρας – δεν συμφέρει κανέναν, μεμονωμένο δημιουργό και/ ή «εταιρεία» να ηχογραφεί δουλειές μακράς διαρκείας. Το σπάσιμο των κομματιών και οι στοχευμένες, σύντομης διάρκειας κυκλοφορίες είναι ένας, σε πολλές περιπτώσεις, αναγκαστικός τρόπος για να μπορέσει ένα συγκρότημα να κρατηθεί στον, κοινώς (και κοινότοπα) αποκαλούμενο, αφρό ∙ προκύπτει, παρ’ όλα αυτά, ένα σημαντικό θέμα: αν η τέχνη διέπεται – ή έστω ακολουθεί – τους νόμους της κατανάλωσης, τότε η ανάγκη για συνεχή ροή κυκλοφοριών σημαίνει ότι το βάρος θα πέσει, αναπόφευκτα, στην λογική της διαρκώς αυξανόμενης ποσότητας που θα αυξάνεται με τη βοήθεια φθηνότερων υλικών. Μ’ άλλα λόγια, η λογική αυτή είναι μεν επωφελής από επιχειρηματική άποψη, μολονότι υπάρχουν βάσιμες επιφυλάξεις σχετικά με το δημιουργικό της σκέλος.

Τυπικά, το split των Year Of No Light και Baggare Générale φαίνεται να ακολουθεί αυτή τη τακτική της υπενθύμισης του κοινού: τρία κομμάτια, που όμως είναι μεγάλα σε διάρκεια, και τήρηση των βασικών χαρακτηριστικών της μουσικής υπόστασης αμφότερων των συγκροτημάτων, με ολίγη δόση πειραματικής επέκτασης της ηχητικής παλέτας. Αν θά’ πρεπε κανείς να βάλει μια ταμπέλα στο split αυτό, τότε θα μπορούσε κάλλιστα να το αποκαλέσει progressive – σε πείσμα των συνειρμών που προκαλούνται από την πρωτοκαθεδρία του μεταλλικού, επιδειξιομανούς progressive. Τόσο οι Year Of No Light, όσο και οι Baggare Générale έχουν ένα κοινό: τον τεράστιο, μαζικό και θεοσκότεινο ήχο – αν και οι δεύτεροι τείνουν περισσότερο στη συμφωνικότητα, που θυμίζει σε σημεία τεχνοτροπία «κλασικής» μουσικής 20ου αιώνα, παρά στις ογκώδεις κιθάρες, όπως κάνουν οι Year Of No Light.

Υπάρχει λοιπόν κάτι που να κάνει αυτό το split να ξεχωρίζει μέσα στον καθημερινό, εβδομαδιαίο, μηνιαίο σωρό κυκλοφοριών; Ναι, χωρίς καμία αμφιβολία. Οι Year Of No Light, στη συγκεκριμένη συγκυρία, αντικαθιστούν τα ambient στοιχεία τους με συμφωνικά, μ’ αποτέλεσμα το “Shar-Ha-Olam”, στην πρώτη «πλευρά» του split να θυμίζει κατά περιπτώσεις τις (πολύ) παλιές καλές μέρες των Celtic Frost, όταν είχαν πρωτοξεκινήσει να εντάσσουν συμφωνικά στοιχεία στα κομμάτια τους. Μολονότι το αρχικό άκουσμα θα έκανε κάποιον να δηλώσει ότι το κομμάτι αυτό θα μπορούσε κάλλιστα να είχε κυκλοφορήσει στο σετ του Ausserwelt, το δεύτερο άκουσμα τον κάνει να συνειδητοποιήσει την μετακίνηση απ’ το μελωδικό μεν, καθαρόαιμο δε, επικό sludge της δουλειάς εκείνης. Και το κομμάτι των Baggare Générale (που θα ήθελα να μάθω σε τι ακριβώς συνιστάται ο «ρετροφουτουριστικός», κατά τους ίδιους, προσδιορισμός της μουσικής τους), ονόματι “Furvent”, είναι μια εξαιρετική συμφωνική σύνθεση με πολλές εναλλαγές και ακόμη περισσότερες εκπλήξεις – ίσως το πιο progressive κομμάτι του split. Η σύμπραξη των δύο συγκροτημάτων στο Chapelle Ardente συνδυάζει τις συμπαγείς έγχορδες βάσεις των Year Of No Light με τις κλασικότροπες ενορχηστρώσεις των Baggare Générale, και το τελικό αποτέλεσμα είναι άξιο ζήλειας από πολλά συγκροτήματα βαρέως ήχου που επιχείρησαν συνδυασμούς με κλασικές ορχήστρες.

Μπορεί, εντέλει, να παραμείνει το split αυτό σ’ ένα υποθετικό διαρκές playlist; Βάσει των παραπάνω, κατά την άποψη μου τουλάχιστον, η απάντηση είναι καταφατική – ειδικά μετά από διάφορες πρόσφατες κυκλοφορίας που, στα μάτια μου πάντα, φαίνονται να έπεσαν θύματα των ίδιων των φιλοδοξιών τους. Εξάλλου, ακόμη και μέσα στον σωρό, πάντα θα μένει κάτι προκειμένου να συγκροτηθεί το σώμα αυτού που θα αποτελέσει την «κλασική»μουσική του μέλλοντος.

 

 

ATM

 

This Is Your Captain Speaking – Year Of No Light – ZENИTH

This Is Your Captain Speaking – Arc (Diogenes Music)

ARC

 

Καλώς ήλθατε, δηλώνει με νόημα ο καπετάνιος. Η θέα της αποβάθρας ξεμακραίνει μέχρι να μην φαίνεται τίποτα πια, εκτός από κάποια μακρινά φώτα που γρήγορα θα ξεχαστούν. Στα ανοιχτά του πελάγους τα κύματα δυναμώνουν, αλλά δεν παρουσιάζεται κανένας κίνδυνος. Η μπάντα του πλοίου μόλις ξεκινά να μαγνητίζει τα βλέμματα.
Όλοι πίνουν για να ξεχάσουν, αλλά κανείς δεν δίνει σημασία στο τι είναι αυτό που δεν θέλουν να θυμούνται. Ένα βαλς καλεί τα τυχαία ζευγάρια να σηκωθούν. Μια αργόσυρτη αγκαλιά οδηγεί στην άλλη, όπως οι αλλαγές στο κομμάτι που ακούγεται στο κέντρο της σάλας.
Στο επόμενο βλέμμα όλα θα ατονήσουν. Ένα γκρίζο-μπορντό φόντο θα τυλίξει τα πάντα και το αλκοόλ θα λύσει τα άκρα και θα στεγνώσει τα χείλη. Κοιτάζοντας προς τα πάνω, το φως τρεμοπαίζει και μια στιγμή αναλαμπής σκάει εν μέσω προκλήσεων, αναμνήσεων και μοναξιών.
Ποτέ δεν μπόρεσες να μετρήσεις στο μυαλό σου τα μίλια. Πόσο μάλλον να αντιληφθείς το στοίχημα της κερδισμένης απόστασης. Η αυγή πλησιάζει, αλλά η ακτή αργεί να φανεί. Τα κύματα την καλωσορίζουν και η μέρα της χαρίζει το χρώμα της. Όλα ξανακυλάν προς αυτήν.

 

 

Year Of No Light – Vampyr (in it records/music fear satan)

vampyr.againstthesilence

Για καλή μας τύχη, η νέα κυκλοφορία των YONL τους οποίους έχουμε επαινέσει πολλάκις στο παρελθόν, ήδη βρίσκεται στο Διαδίκτυο εν είδει ανεπίσημου promo, ενώ κανονικά βγαίνει σε μία βδομάδα. Για ακόμη καλύτερη μας τύχη, η ταινία του C. T. Dreyer, του 1932, την οποία έντυσαν με τη δικιά τους μουσική, βρίσκεται στο Youtube με αγγλικούς υπότιτλους! Της παρανομίας το κάγκελο δηλαδή.

Άκρως φιλόδοξο το εγχείρημα να πάρεις μια παλιά, ασπρόμαυρη ταινία και να πιάσεις το νόημά της δένοντας κάθε γωνία της με στρογγυλεμένους σύγχρονους ήχους. Τα ανάλογα παραδείγματα είναι λιγοστά, αλλά άκρως επιτυχημένα, όπως μεταξύ άλλων οι Cinematic Orchestra με το Man With A Movie Camera, ο Phillip Glass με την Πεντάμορφη και το Τέρας και οι Giardini Di Miro με το Il Fuoco. Οι δικοί μας εδώ ορθότατα αφήνουν την αρχαία, βαμπιριστική χωρίς βαμπίρ ταινία στο προσκήνιο και απλώς συνοδεύουν μουσικά τη μυστηριακή πορεία της και την υπόνοια πως εδώ δεν πρόκειται για μια ατομική περίπτωση εξαγνισμού, αλλά ίσως μιας ολόκληρης δαιμονισμένης πόλης!

Το Vampyr παίχτηκε σε διάφορα φεστιβάλ της Ευρώπης, μεταξύ άλλων και σε ένα μεσαιωνικό κάστρο στα Καρπάθια Όρη! Ως εμπειρία θα ήταν μοναδική να βλέπεις τη σκηνή όπου η κάμερα γίνεται τα μάτια του νεκρού που βλέπει  από το τζαμάκι της κάσας τον δρόμο προς την τελευταία του κατοικία, ενώ παίζουν τις στοιχειωμένες τους ατμόσφαιρες οι YONL. Τελικά στην περίπτωση αυτή, ίσως να μην χρειάζεται κατ’ ανάγκη ένα soundtrack να αποκτήσει τη δική του αυτοτέλεια, αλλά απλώς να εκπληρώσει προσηλωμένα και στο ακέραιο τον αρμονικό συγκερασμό ήχου και εικόνας. Εξάλλου σύντομα θα έχουμε στα χέρια μας τον κανονικό τρίτο τους δίσκο με τίτλο Tocsin.

 

 

 

ZENИTH – Ritual (name your price)

cover

Άλλο ένα σχήμα από τον γαλλικό Νότο, που ερωτοτροπεί με το σκοτάδι. Το εξώφυλλο του ντεμπούτου τους, πέρα από καλαίσθητο, απεικονίζει πιστά το μυσταγωγικό περιεχόμενο του δίσκου. Κιθαριστικά reverb και delay συνθέτουν ένα ομιχλώδες σκηνικό που το λούζει το δυνατό φεγγαρόφως. Η επαναληπτικότητα των θεμάτων λειτουργεί χαλαρωτικά και όχι απωθητικά, καθώς συνευρίσκονται το post rock με την ambient, οι Labradford με τους Hammock.

Εκ πρώτης ακροάσεως, στην αρχή ίσως να φαντάζει το υλικό κοινότυπο, αλλά προχωρώντας διαβλέπουμε τον πλούτο του και την αποφυγή της σύνθεσης μιας σκοτεινής μονοτονίας με αποκορύφωμα το τελευταίο κομμάτι του δίσκου “Wind”. Ιδανικό soundtrack για νυχτερινές περιπλανήσεις σε ερημικά δάση ή σε ακόμη πιο ερημικές παραλίες, εκφράζει τον χειμώνα που, καθώς χάνεται, δεν σκορπά πλέον μελαγχολία, αλλά απλώς μια υπόσχεση πως θα ξεχαστεί μέχρι το πέρας του καλοκαιριού.

 

 

Μπάμης Κολτράνης

The Pirate Ship Quintet – Year Of No Light/Thisquietarmy – Condre Scr

The Pirate Ship Quintet – Rope For No-Hopers (denovali)

Οι εκ του Bristol ορμώμενοι The Pirate Ship Quintet δημιουργούν συναισθηματικά φορτισμένη, κλασσικίζουσα ως προς την σύνθεση και παράλληλα σκοτεινή και απόκοσμη μουσική. Είναι μια μίξη στοιχείων που αρχικά δεν ταιριάζουν διαβάζοντάς τα παραπάνω συστατικά απλά σε ένα κείμενο αλλά στην ακρόαση του Rope For No-Hopers όλα αλλάζουν. Τσέλο, πνευστά, κιθάρες, μπάσο, ντραμς και πλήκτρα συνυπάρχουν σε τέλεια αρμονία με post-rock ξεσπάσματα και άγρια φωνητικά σε κομμάτια όπως το πολύ καλό “Horse Manifesto” που ξεκινάει επιθετικά από τα πρώτα λεπτά. Συνθέσεις που ξεχωρίζουν εκτός από το προαναφερθέν είναι τα “That Girl I Used To Live In” και  “Doldrums”, χωρίς να αδικούμε τις υπόλοιπες συνθέσεις του δίσκου αυτού που στο σύνολο τους  φανερώνουν τις κλασσικές φόρμες της δυτικής λόγιας μουσικής που χρησιμοποιεί η μπάντα. Να σημειώσουμε εδώ ότι ο τσελίστας Sandy Bartai είναι μέλος στην συμφωνική ορχήστρα του Λονδίνου.

Ο δίσκος αποτελείται από πέντε συνθέσεις με τις τρεις από αυτές να ξεπερνάνε τα δέκα λεπτά σε διάρκεια. Οι The Pirate Ship Quintet αποτελούνται από πέντε μέλη ενώ έχουν προσφέρει τις υπηρεσίες τους αρκετοί άλλοι μουσικοί στις ηχογραφήσεις. Ο δίσκος αυτός κυκλοφορεί σε διπλό χρυσό βινύλιο και μόλις 150 κόπιες, έτσι αποτελεί δελεαστική πρόταση για τους συλλέκτες, καθώς και σε cd.  

Mu | te

Year Of No Light/Thisquietary  (Destructure Records)

Κοιτώντας το εξώφυλλο του split δίσκου της συνεργασίας των γάλλων Y.O.N.L και του καναδικού project των T.Q.A (μουσικό όχημα του Eric Quach από τους Destroyalldreamers) προσεγγίζουμε ελάχιστα τη σκοτεινή ατμοσφαιρικότητα στη διάθεση για ανασύνθεση του μουσικού ταξιδιού του φωτός και της σκιάς του.

Με την ακρόαση του όμως, αισθανόμαστε τα σκοτεινά ambient περάσματα μαζί με τις απόκοσμες χρωματικές εναλλαγές του πρωινού φωτός και βουητά παραμορφωμένης κιθάρας που οδηγούν στο μυστηριώδη κόσμο της ψυχεδελικής και shoegaze αποδόμησης. Οι μουσικοί τόνοι και η μελωδική έκρηξή τους, μας θυμίζουν εικόνες από έργα του William Blake και εκείνες τις μαγικές μελαγχολικές ώρες της εναλλαγής από μέρα σε νύχτα και αντίστροφα.

Ο ατμοσφαρικός metal πειραματισμός οδηγεί την εμπειρία στην καταβύθιση σε καινούργια post rock μονοπάτια επίγνωσης του επικού και σκοτεινού μοτίβου λυρικής παγίδευσης του κάθε ήχου.

Η δημιουργική ελευθερία ανασυνθέτει τα συστατικά (metal και gothic) καταβολών που δραπετεύουν μέσα από το ξεθώριασμα της φόρμας που ανακατασκευάζεται στις αέρινες και ατμοσφαιρικές εκδοχές των πιο εκλεπτυσμένων στιγμών του τέλους της μουσικής.

Ιδού λοιπόν πως η μελωδική πληθωρικότητα της δημιουργικής ύπαρξης επιδιώκοντας τον απεγκλωβισμό από κλισέ συνήθειας καταφέρνει σε αρκετά σημεία να θυμίζει τον πόλεμο που κάνει κάθε τι καινούργιο για να γεννηθεί, πολεμώντας το σκοτάδι.

NIKOPOL

Condre Scr – You Are Genious (oxide tones)

Ποιος θα το περίμενε πως η ορχηστρική-κιθαριστική μουσική η οποία απελευθέρωσε δυναμικές, τρόπους παιξίματος και διόδους αισθητικής, θα έφτανε στο σημείο να στεγανοποιείται και να επαναλαμβάνεται και ως προς την ηχητική μορφή και ως προς το εννοιολογικό περιεχόμενο. Πουλιά στον αέρα σε γκρίζο φόντο και χαμηλοβλεπούσες κιθάρες με θρασύτατες εκρήξεις αποτελούν την μόνιμη πλέον εικόνα που τείνει να κουράζει.  Η βερολινέζικη αυτή μπάντα ακολουθεί την πεπατημένη στην δεύτερη τους κυκλοφορία, χωρίς να ξεφεύγουν απ’τα όρια που οι ίδιοι έχουν οικειοποιηθεί. Για την ακρίβεια αν θέλουμε να γίνουμε κακεντρεχείς, θα τους παρομοιάζαμε ως την αναπληρωματική μπάντα των Mogwai όταν αυτοί για κάποιο λόγο αδυνατούν να παίξουν ζωντανά! Οι ομοιότητες είναι κάτι παραπάνω από εμφανείς κυρίως ως προς τον ήχο και την ατμόσφαιρα των συνθέσεων.

Πέρα από το ενοχλητικό ίσως αυτό στοιχείο και την αμήχανη εισαγωγή με το “Boca” που περιέχει ισχνά σημεία αυτού που θα επακολουθήσει, έρχεται ένα συνεκτικό σύνολο κομματιών γλυκιάς υφής. Ξεχωρίζει το “Bogatell” που χτυπάει διάνα με την διακριτική μελωδία και το γέμισμα των ήχων που επιτυγχάνεται σε πεντέμισι λεπτά. Δύσκολα από την μια βρίσκει κανείς κάποιον νεωτερισμό εδώ πέρα αλλά από την άλλη σπάνιες είναι οι στιγμές που το υλικό ρέπει προς την μετριότητα. Ξεπερνώντας λοιπόν τους σκοπέλους που αναφέραμε, ίσως αξίζει μια ενδοσκόπηση των φίλων του είδους πάνω σε αυτό το album.

Μπάμπης Κολτράνης

Pelican – Year Of No Light/Altar Of Plagues – Nadja

Pelican – Ataraxia/Taraxis ep (southern lord)

Αν ήταν να διαλέξουμε ένα σχήμα από όλο τον μεταλλικό συρφετό που είδε post και μπήκε, αναζητώντας κάτι διαφορετικό πέρα από riffs, χαίτες και τσαμπουκαλεμένες πόζες, θα ήταν οι εκ του Σικάγο ορμώμενοι Pelican. Χωρίς παύση, εδώ και δέκα περίπου χρόνια, χωρίς το μεγάλο hype να τους ακολουθεί, χωρίς να επαναλαμβάνονται στα παιξίματα τους, επιμένουν να βγάζουν έναν ογκωδέστατο και βαρύ ήχο χωρίς να παραμελούν ουδεμία στιγμή την υφέρπουσα μελωδία σε κάθε στιγμή των συνθέσεών τους. Χαρακτηριστικό που τους κάνει να ξεχωρίζουν από όλη την Isis σχολή.

Σαφώς οι τελευταίες τους κυκλοφορίες είναι υποδεέστερες του magnus opus τους, The Fire In Our Throats Will Beckon The Thaw (2005), καθώς τους λείπει το στοιχείο της έκπληξης χωρίς όμως να σημαίνει ότι δεν καταβάλλουν προσπάθεια να ξεφύγουν από τα καλούπια τους.

Στο νέο τους ep εισαγάγουν για πρώτη φορά ψήγματα ηλεκτρονικού ήχου στις ατμόσφαιρες του εισαγωγικού “Ataraxia”. Στο δεύτερο επικούρειο “Lathe Biosas” έχεις την αίσθηση πως απλά παίζουν μια παλιά τους ιδέα στις 45 από τις 33 στροφές. Για κλείσιμο έχουν το πανταζικό “Taraxis”, τη δίδυμη σύνθεση της εισαγωγής, όπου παντρεύεται ο ακουστικός ήχος με τον ηλεκτρικό προς όφελος ενός λιτού συνθετικά, αλλά περιεκτικού, κομματιού. Γενικά, τα σχεδόν είκοσι λεπτά που διαρκεί αυτή η κυκλοφορία μας δίνουν απλά μελωδικά θέματα και συνθετικές ιδέες οι οποίες μπορεί να μην ανακαλύπτουν τη ζωή στο διάστημα, αλλά κρατάνε το όνομα που κουβαλούν σε υψηλά, ως προς το ενδιαφέρον, επίπεδα.

 

 

Year Of No Light / Altar Of Plagues – Split ep (music fear satan/radar swarm records)

Στους Γάλλους Year Of No Light έχουμε αναφερθεί παλαιότερα, όταν κάναμε λόγο για τα δισκογραφικά τους, και όχι μόνο, σχέδια για το 2012. Λοιπόν, αυτό εδώ είναι το πρώτο επεισόδιο μιας τριπλέτας κυκλοφοριών που έρχεται να γεμίσει τη χρονιά με «μη φως» όπως δηλώνει και το όνομά τους. Εδώ συμμετέχουν σε μια μοιρασμένη κυκλοφορία με τους ακόμη πιο τραχείς Altar Of Plagues, οι οποίοι κατάγονται από την Ιρλανδία.

Όσες/οι έδωσαν χρόνο στον προπέρσινο δίσκο των Y.O.N.L. σίγουρα δεν θα εκπλαγούν με αυτό που θα ακούσουν στη δικιά τους πλευρά. Άμεσο μπάσιμο σε ένα δυνατό και σκοτεινό κομμάτι, το οποίο βασίζεται σε μια επαναλαμβανόμενη και καθαρή μελωδία. Η ένταση όσο πάει και δυναμώνει καταλήγοντας σε ένα σαμπαθικό βαρύτονο φινάλε. Ίσως να άξιζε να ξανοιχτούν σε πιο βαθιά νερά του πειραματισμού στην εν λόγω σύνθεση, αν και όπως φημολογείται αυτό ακριβώς κάνουν στην επερχόμενη split κυκλοφορία με τον Thisquietarmy.

Η δεύτερη πλευρά καταλαμβάνεται από μια δεκαεπτάλεπτη σύνθεση των A.O.P. με τον τίτλο “Light Through A Tomb”, σαφώς επηρεασμένο από το ντεμπούτο τους, White Tomb, όχι τυχαία μιας και η ιδέα του τραγουδιού κατάγεται από την τότε περίοδό τους. Το πρώτο δεκάλεπτο παραπλανά με τον αργόσυρτο ρυθμό που παραπέμπει στις πρώτες προσπάθειες του post-κάτι, αφήνοντας για το τέλος το χαοτικό black μπουρδούκλωμα που ολοκληρώνει μια υποβλητική, αλλά και κάπως άνιση, σύνθεση.

 

 

Nadja – Excision (Important records)

Οι συγκεκριμένοι αποτελούν μια κατηγορία από μόνοι τους. Ακούγοντας οποιοδήποτε κομμάτι τους, αποκλείεται να μην αναγνωρίσεις αμέσως αυτόν τον απόκοσμο, βιομηχανικό αλλά και ονειρικό ήχο που βγάζει ο Aidan Baker με την Leah Buckareff. «Υπερπαραγωγικοί» πάντα, τόσο ως προς τον αριθμό των κυκλοφοριών τους, αλλά επίσης και ως προς τη διάρκεια κάθε σύνθεσής τους που κυμαίνεται συνήθως γύρω στα είκοσι λεπτά!

Εκτός από μια σειρά επανακυκλοφοριών, που έχουν ήδη βάλει μπρος για τη χρονιά που διανύουμε, και μια υψηλού επιπέδου συνεργασία -αν και αρκετά «συνηθισμένη» για τα μέτρα τους- σχεδίασαν μια συλλογή στην οποία περικλείονται κομμάτια τους που έχουν βγει στο παρελθόν σε σπάνιες βινυλιακές ή μη εκδόσεις.

Θα μπορούσε να ήταν μια καλή περίπτωση αντιπροσωπευτικής συλλογής, αν και εφόσον ο ακροατής είναι ψυλλιασμένος για το τι τον περιμένει. Διαφορετικά, ήδη από το πρώτο κομμάτι με τον χαρακτηριστικό τίτλο “Jornada Del Muerto” και το επίμονο θορυβώδες και εφιαλτικό μοτίβο, θα εγκαταλείψει άμεσα κάθε φιλότιμη προσπάθεια προσέγγισης. Γενικά, η εντύπωση που δίνεται και στα δυο cd της έκδοσης είναι πως οι στροφές των μουσικών πηγών χάνουν ταχύτητα ή ακόμα κυλάνε ανάποδα, καθώς όλα ακούγονται αργόσυρτα, βαρύθυμα και άτακτα ερριμμένα.

Ενυπάρχει μια συνοχή σπάνια για παρόμοιου χαρακτήρα συλλογές, με τα πρώτα τρία κομμάτια να έχουν το ίδιο αργό τέμπο, τα επόμενα να διαλύονται σε ambient drone κυματισμούς και το τελευταίο να είναι από τα σπάνια τους, όπου συναντάμε κανονικά drums παρέα με μια κατανυκτική κιθαριστική μελωδία, με αποτέλεσμα να ακούγεται ως θεματικό το σύνολο του θορύβου που διαρκεί δυόμιση ώρες! Ως γνωστόν, η οικειοποίηση ενός «ιδιότυπου» μουσικού είδους επιτυγχάνεται κατά περιπτώσεις με υπομονή, θα εφιστούσαμε, ωστόσο, την προσοχή σε όποιον πλησιάζει αδιάβαστος.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

5 σχήματα του λεγόμενου post rock που θα μας απασχολήσουν το σωτήριο έτος 2012!

JAKOB

 

 Ξεκίνησαν από την μακρινή Ν.Ζηλανδία παίζοντας διασκευές από Helmet πριν δεθούν ως μπάντα και κατασταλάξουν στον ορχηστρικό rock ήχο ο οποίος γλυκοκοιτάζει το ambient. Ήδη οι δίσκοι που μας έχουν παραδώσει πιστοποιούν την υψηλή τους κλάση και τον πρωτοποριακό τρόπο που συνθέτουν λιτά στη φόρμα τους αλλά τόσο άρτια κομμάτια. Αν και σπανίως εμφανίζονται επί σκηνής, πέρυσι συνόδεψαν τους Isis στις τελευταίες τους συναυλίες, όπως επίσης και τους Tool μπροστά σε σαφώς μεγαλύτερα ακροατήρια από τα συνηθισμένα που αντικρίζουν. Ο καιρός έφτασε για να λάβει τέλος η «χειμερία νάρκη» τους από το 2006 και το τελευταίο τους πόνημα, το Solace. Τα πρώτα δείγματα από τα demo που κυκλοφορούν στο διαδίκτυο μας προδιαθέτουν για τα καλύτερα και τον Ιούλιο, όταν και θα κυκλοφορήσει επιτέλους ο δίσκος, προμηνύεται πολύ μελέτη.

 

 

IF THESE TREES COULD TALK

 

 Θα μπορούσαν να είναι άλλο ένα κοινότυπο αμερικάνικο group του ορχηστρικού rock, που είδε ανοικτή πόρτα και μπήκε. Όμως πρόπερσι με το δεύτερο τους πόνημα Above The Earth, Below The Sky κατάφεραν να κάνουν ένα άλμα προς τα μπρος γράφοντας μελωδίες που εντυπώνονταν για τα καλά στις ευαίσθητες πλευρές του εγκεφάλου. Μπορεί να μην κέρδισαν την απήχηση που θα τους άξιζε και ίσως να μην έχουν ανακαλύψει με την μουσική τους καμία νέα ήπειρο, αλλά σίγουρα το επερχόμενο τους album αναμένεται με αρκετό ενδιαφέρον. Κατά την άνοιξη όπως προστάζει και η φύση, τα δέντρα όντως θα μπορέσουν να μας μιλήσουν.

 

 

YEAR OF NO LIGHT

 

 Ιδού το συγκρότημα από το Bordeaux της Γαλλίας, του οποίου το ντεμπούτο έχει τις περισσότερες επανακυκλοφορίες. Ο ήχος του εξάλλου, ειδικά στην απαρχή της ύπαρξης του group, περιείχε πολλά gothic & metal στοιχεία με αποτέλεσμα πολλοί νεόκοποι μεταλλάδες να δουν σκότος και να κολλήσουν. Στην πορεία είχαμε την απώλεια του, ας πούμε, τραγουδιστή και την περίεργη αντικατάστασή του με έναν τρίτο κιθαρίστα και έναν δεύτερο ντράμερ στη σύνθεση μαμούθ! Οι τόνοι χαμήλωσαν, οι πειραματισμοί οξύνθηκαν και το προπέρσινο Ausserwelt ήταν ένας από τους πιο βαθείς και λυρικούς δίσκους των τελευταίων χρόνων όσον αφορά τον βαρύ αλλά όχι βαρεμένο ήχο. Για φέτος η ατζέντα τους περιλαμβάνει split δίσκο με τον Thisquietarmy κατά την άνοιξη, με τους Altar Of  Plagues τον Φλεβάρη, μια σειρά εκδόσεων δικού τους νέου υλικού, την επανακυκλοφορία των 2 προηγούμενων δίσκων τους, καθώς και σποραδικές συναυλίες με παράλληλες προβολές δρακουλιάρικων ταινιών στο background! Τόσο καλά.

 

 

GIARDINI DI MIRO

 

 Αμυδρές εικόνες επανέρχονται από την πρώτη τους συναυλία που έδωσαν στα μέρη μας το 2002 σε ένα κατάμεστο Αν, όταν το post rock ήταν στα ντουζένια του και η ιταλική αυτή μπάντα ακολουθούσε πιστά τη φόρμα του. Από τότε έχουν αλλάξει πολλά και όσον αφορά το είδος αλλά και όσον αφορά τα μονοπάτια που ακολούθησε το group. Λείαναν τον ήχο τους πάνω σε πιο κλασσικές δομές κουπλέ-ρεφρέν και πρόσθεσαν σε όλες σχεδόν τις συνθέσεις τους φωνητικά. Βέβαια, ακούγεται κάπως περίεργη η σύνδεση του πρώτου ep, που ηχογράφησαν σε μια αποθήκη, με τις τελευταίες super – ντούπερ ηχογραφημένες δουλειές τους. Ενώ πρόπερσι κυκλοφόρησαν έναν καθαρά ορχηστρικό δίσκο, βασισμένο σε μια παλιά ασπρόμαυρη ταινία, το Il Fuoco, στο νέο τους album που θα ονομάζεται Good Luck και θα σκάσει κατά τον Μάρτη αναμένεται η επιστροφή στις φωνές, οπότε παραμένει γλυκό αίνιγμα το τι να περιμένουμε.

 

 

CASPIAN

 

 Υπάρχουν συγκροτήματα που όταν τα πρωτοακούς, δεν τους το έχεις να κάνουν την διαφορά. Η συγκεκριμένη αμερικάνικη μπάντα αποδεικνύει πως με 3 κιθάρες, ένα δυνατό rhythm section και αρκετό ψάξιμο πολλά μπορείς να καταφέρεις. Με τα 2 τελευταία τους πονήματα να έχουν κερδίσει αρκετά αυτιά, το επερχόμενο album αναμένεται με αρκετή περιέργεια ως προς τα που και πόσο μπορεί το σχήμα να προχωρήσει τον ήχο του. Προς το παρόν έχουμε το φρεσκότατο Live At Old South Church ως μια ηχογραφημένη συναυλία, όπου από την μια νιώθουμε άτυχοι που δεν ήμασταν παρόντες, από την άλλη αισθανόμαστε περιχαρείς που υπάρχουν ακόμη τέτοια groups στο κουρμπέτι.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης