Swervedriver – I Wasn’t Born To Lose You (Cobraside Distribution Inc./Cherry Red Records)

swervedriver.againstthesilence.com

 

Το αστείο με τις μπάντες από τα nineties, που επιστρέφουν μετά από αρκετά χρόνια στην ενεργό δράση, δεν λέει να παύσει! Τι κάνει μεσήλικες μουσικούς να αφήνουν πίσω την ήσυχη (;) ζωή τους για να βγουν στις αρένες με τα κινητά στο χέρι για την απαθανάτιση νεκρών τους εικόνων; Οι προθέσεις, βέβαια, δεν είναι για να γενικεύονται κι, όντως, η κόλαση, που εν τέλει ο δρόμος τους θα τις φέρει, είναι για κάθε σχήμα διαφορετική.

Αν, πάντως, ένα δείγμα αξιολόγησης κάθε αναστημένης μπάντας είναι η κυκλοφορία νέου αξιόλογου υλικού, που να πιστοποιεί την γνησιότητα της, τότε οι Βρετανοί Swervedriver (όπως και οι Sleater- Kinney, My Bloody Valentine) δεν έχουν πρόβλημα στο μάζεμα πόντων-έξτρα ζωών. Η συγκεκριμένη μπάντα είχε κοντά δύο δεκαετίες να βγάλει υλικό και σήμερα που το shoegaze, στο οποίο θολά αυτή καταχωρούνταν, έχει γίνει της μόδας είναι εδώ σαν να μην πέρασε σχεδόν μια μέρα.

Η διχασμένη μουσική προσωπικότητα βρετανικής indie και αμερικάνικου κιθαριστικού ήχου συνεχίζει να δίνει το βασικό τόνο στα νέα τους κομμάτια. Επίσης, η απλότητα στις ιδέες, η ελαφριά βροχερή μελαγχολία και οι ελεγχόμενες κιθαριστικές εκρήξεις μεταφέρουν αυτούσιο τον ήχο-σφραγίδα τους στο πέρασμα των χρόνων. Είναι, όμως, τόσο ξεχωριστό το νέο τους μουσικό δείγμα για να αξίζει μια καθολική αναστήλωση του ονόματος τους; Αν το βάλουμε δίπλα σε ό,τι γενικότερα rock κυκλοφορεί στην εποχή μας, τότε η απάντηση είναι θετική. Κομμάτια, όπως το “Autodidact” και το “Everso”, έχουν αυτό το μαγικό στοιχείο να εμβαθύνουν σε μια λιτή μελωδική ιδέα με τρόπο ανάλαφρο και, γενικότερα, δεν υπάρχει κάποιο σημείο στο δίσκο που να κουράζει.

Αν, όμως, ξεπεράσουμε τα αξιοπρεπή αποτελέσματα της προσπάθειας τους και κοιτάξουμε την μουσική τους στα μάτια ρωτώντας την τι έχει να μας πει για το σήμερα, ίσως η απάντηση να μην είναι τόσο καταφατική. Μια σχεδόν ρετρό τεχνοτροπία κρατά τις συνθέσεις σε ένα συγκεκριμένο πεδίο σφιγμένης έντασης και το στοιχείο της έκπληξης, ή ακόμη και της ελάχιστης ανανέωσης του ήχου τους, απουσιάζει.

Την εποχή, λοιπόν, που εύκολα κάποι@ γεμίζει το μαλακό του νου και το σκληρό του δίσκο με νέα ή παλιά μουσική, ίσως αυτά τα παραπάνω στοιχεία, που λείπουν από εδώ, να είναι και τα πιο σημαντικά. Ίσως και όχι, καθώς όσες αναλύσεις κι αν χωράνε πάνω σε ένα μουσικό έργο, στο τέλος σημασία έχει μόνο αν σ’ αρέσει αυτό που ακούς. Κάτι που είναι, εξάλλου, και η πεμπτουσία της αμεσότητας που μπορεί να πετύχει κάποιος σεμνός κιθαριστικός δίσκος σαν κι αυτόν.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s