Η καλύτερη συναυλία, το καλύτερο φεστιβάλ, οι καλύτεροι δίσκοι, το καλύτερο μπαρ, το καλύτερο σουβλάκι! Έχουμε μπλέξει με τα καλύτερα για να μη νιώθουμε χειρότερα. Εξάλλου τι σημαίνει ότι κάτι είναι καλύτερο από κάτι άλλο; Πιθανόν και τίποτα μιας και οι όποιες θέσεις είναι υποκειμενικές και ενίοτε δεν περιγράφονται και με λέξεις. Μπορούν όμως οι όποιες λέξεις κάτι να αποτυπώσουν από βραδιές όπου το υποκειμενικό γούστο από όποια αφετηρία και να ξεκινήσει, θα καταλήξει στο ίδιο συμπέρασμα: αυτό που ζήσαμε ήταν ένα αξιομνημόνευτο live!

Μην πάει ο νους σας στις μεγάλες συναυλίες του καλοκαιριού που ήδη ξεκίνησαν. Αν προσέξατε τον τίτλο του κειμένου μιλάμε αρχικά για την μαγιάτικη εμφάνιση με χρονοκαθυστέρηση των DITZ, μιας και ακυρώθηκε η συναυλία τους το φθινόπωρο λόγω βροχής, η οποία αφορούσε κάποιες λίγες εκατοντάδες κόσμου με εκλεκτό γούστο στις νέες μουσικές! Πριν βγουν στη σκηνή του Arch ως πρώτο όνομα έχουμε την ανεκδοτολογική πλέον (μη αυτή τη φορά) αναφορά μου στα ημεδαπά επονομαζόμενα σαπόρτ. Υπάρχει κάτι το απροσδιόριστο που συνενώνει όλα τα νέα (και όχι μόνο) σχήματα που επιλέγονται να ανοίξουν αντίστοιχες συναυλίες. Παρατηρώ ένα περίσσιο θράσος (όχι αρνητικό στοιχείο αυτό κατ’ ανάγκη) το οποίο δεν συνάδει με αυτό που βγαίνει από τα ηχεία. Να φταίει ο ναρκισσισμός της σύγχρονης κοινωνίας; Τα άκριτα θετικά σχόλια που κυριαρχούν απόλυτα κάτω από κάθε βίντεο ή ανάρτηση μουσικών ημεδαπών σχημάτων; Τέλος πάντων, κάτι είναι και μάλλον πρέπει να το βρούμε γιατί για άλλη μια φορά η ποσότητα υπερνικά την ποιότητα.

Ερχόμαστε μπροστά, λοιπόν, στους DITZ και ακόμη από το ζέσταμα τους πριν ξεκινήσουν που περιλάμβανε την εισαγωγή ενός κλασσικού τραγουδιού των The Jesus Lizard, καταλάβαινες ότι κάτι το απειλητικό πλησιάζει. Όντως από τα πρώτα τους κομμάτια το post punk (προς το πιο noise punk) ακούστηκε ως μια αδιόρατη απειλή με τα αυτιά μας να σείονται από τον όγκο του ήχου. Πιο γεμάτοι από το στούντιο μοίρασαν ισόποσα σχεδόν τα κομμάτια από τους δύο δίσκους τους. Ο τραγουδιστής προφανώς και τράβαγε όλα τα βλέμματα πάνω του με το cross ντύσιμο του (βλ. φόρεμα κλπ) με το οποίο συνδύαζε ένα μπλαζέ αλλά και ταπεινό ύφος ταυτόχρονα (δεν ξέρω πως!) και με τη σκηνική του παρουσία έδινε μια δυναμική ώθηση στη μουσική τους. Μια ώρα και ένα τέταρτο αυτής αρκούσε για να ζήσουμε ένα δέσιμο μαζί τους, το οποίο θύμισε το αντίστοιχο εκρηκτικό σκηνικό της πρώτης συναυλίας των κοντινών στον ήχο τους Crows στην Αθήνα το 2023. Κάπως έτσι σπάει και ο κορεσμός που ίσως προκαλείται από την παρακολούθηση απανωτών συναυλιών.

---

Αυτό το συναίσθημα βιώθηκε επίσης και στη συναυλία των Armand Hammer. Είναι, βέβαια, και το ιδιαίτερο στυλ του hip hop που παίζουν το οποίο μόνο τετριμμένο δεν το λες και το οποίο παραπέμπει στη σχολή των JPEGMAFIA και Alchemist, αμφότερα ονόματα που έχουν συνεργαστεί με τους AH (βλ. τελευταίο άλμπουμ της μπάντας σε συνεργασία με τον δεύτερο). Κοινώς, αν η μόνη εικόνα για το hip hop που έχετε είναι μόνο σε σχέση με το ημεδαπό, τότε αυτό εδώ όχι απλώς δεν έχει καμία σχέση, αλλά το λες και οριακά άλλο είδος, μιας και διαθέτει έμπνευση, πειραματισμό και λεπτό σκοτάδι. Ίσως για αυτό το λόγο η επιλογή της Alexandra Epitheti να ανοίξει τη συναυλία να μην ήταν τελικά άστοχή, καθώς η απαγγελία των στίχων της δεν υπάγεται κι αυτή σε κάτι τυπικό που συναντάμε στην ελληνική hip hop σκηνή. Ασχέτως, βέβαια, του γεγονότος ότι πέραν των ενδιαφέροντων βιωματικών στίχων της είχαμε ως υπόστρωμα μια πολύ βασική και πεπαλαιωμένη μορφή του τι εννοούμε ρυθμό και λούπα.      

Στο κυρίιως μενού οι AH χτίζουν έναν ηχο πέρα από τις γνωστές μανιέρες, αν και οι κορυφαίες στιγμές τους στη συναυλία ήταν οι πιο απλές και χορευτικές τους. Ίσως αυτά τα κομμάτια χωρίς τρανταχτό beat να κουράζουν κάπως, αν και να σημειώσω ότι μιλάω από μια θέση μη οικειότητας με την έννοια της συναυλίας του είδους, καθώς είχα να επισκεφτώ ένα αντίστοιχο live από τα τέλη 90’s όταν έπαιξαν οι Terror X Crew στο An Club! Κάτι που μου υπενθύμισε άθελα του ένας τύπος που καθόταν κάποια στιγμή μπροστά μου και φόραγε μια μπλούζα που έγραφε “Hip Hop Hooligan”, ως αναφορά στους τελευταίους… μάλλον!

Μια γεμάτη ώρα ήταν αρκετή για να μας παρουσιάσουν την πλούσια δουλειά τους και νομίζω ότι το πάθος τους μεταφέρθηκε και σε μας που απαρτίζαμε μια κάπως ετερόκλητη ομάδα περίεργων που αποφασίσαμε να περάσουμε ένα αντιπαραθεριστικό Σαββατόβραδο και εν τέλει δικαιωθήκαμε!  

Μπάμπης Κολτράνης