Οδυσσέας Τζιρίτας – Butterflies (self-released/name your price)

 

Η περίσταση της συγκεκριμένης παρουσίασης είναι εκ των πραγμάτων ιδιαίτερη, προσωπικά μιλώντας. Ούτως ή άλλως η ιδιαιτερότητα της διατρανώνεται εμφατικά από το γεγονός ότι πρόκειται για την πρώτη ολοκληρωμένη δουλειά ενός νεότατου δημιουργού/μουσικού. Με τον οποίο μάλιστα, είχα συνυπάρξει σε μια συναυλιακή συνθήκη/σύμπραξη, λίγα χρόνια πριν. Είχα, τότε, κυριολεκτικά εκστασιαστεί από τον υπέροχα υγρό ήχο που έβγαζε ως κιθαρίστας. Τώρα λοιπόν, κυκλοφορεί το ντεμπούτο του, έχοντας ήδη προλάβει να δοκιμαστεί μουσικά, μέσα από μία σειρά live εμφανίσεων. Λαμβάνοντας υπόψιν ότι ο εν λόγω καλλιτέχνης βρίσκεται ακόμα στην εφηβεία, κατανοεί εύκολα κανείς πόσο φιλόδοξη και αλματώδης είναι η κίνηση αυτή. Ειδικότερα μάλιστα, καθώς πρόκειται για μια ανεξάρτητη παραγωγή, η οποία εν πολλοίς στηρίζεται στις κατευθύνσεις και στα όρια που ο ίδιος ο Οδυσσέας έθεσε. Και, συνεπώς, πρόκειται για μια δυνητικά προσωπική εκτόξευση.

Η επιλογή μιας άτυπης home recording προσέγγισης κρύβει κινδύνους, ενδεχομένως. Εδώ ωστόσο, λειτουργεί απελευθερωτικά, προσδίδοντας έναν ζωντανό χαρακτήρα στην όλη ηχογράφηση. Της οποίας το εναρκτήριο λάκτισμα δίνεται, έχοντας ως βάση μια χαρμόσυνα ρυθμική σύνθεση. Η οποία μόνο ως ευχάριστη έκπληξη δύναται να χαρακτηρισθεί, καθώς μου έφερε στο μυαλό τους Charlatans, αλλά και συνολικά τον πάλαι ποτέ, καλαίσθητο, indie ήχο της πόλης του Manchester. Η χρήση θηλυκών φωνητικών στο προκείμενο, είναι επίσης μια εξόχως ταιριαστή επιλογή. Ενώ επιπρόσθετα, δίνει τον τόνο, για μια σειρά εκπλήξεων και αναδομήσεων που στη συνέχεια επακολουθεί. Ειδική μνεία αξίζει να επιφυλαχθεί στους πολύ όμορφους και έξυπνα δομημένους τίτλους, οι οποίοι προσδίδουν διάφορες χρωματικές εντάσεις στα κομμάτια που εμπεριέχονται εδώ. Το “Give Me Sun, Take My Soul” στέκεται ως εμφατικά ενδεικτικό επιχείρημα της ως άνω τεθείσας πρότασης. Βάζοντας μάλιστα, στο πεδίο ηλεκτρονικά στοιχεία και ρυθμικές υπερβάσεις, δίνοντας παράλληλα τη σκυτάλη σε ένα σχεδόν αμιγώς αυτοσχεδιαστικό blues rock όργιο. Μέσα από το οποίο ο Οδυσσέας κατορθώνει να τονώσει όχι μόνο τις ικανότητες του ως κιθαρίστας, μα παράλληλα να διατυμπανίσει την έμμετρη συνθετική του δεινότητα. Υπό άλλες συνθήκες, θα βαριόμουν αγρίως με μια ανάλογη επίδειξη, για να το θέσω όσο απλούστερα γίνεται. Εδώ όμως, οι συνεχείς εναλλαγές τονίζουν τον απαράμιλλα ηδονικό χαρακτήρα που αυτή η σύνθεση αδιόρατα προϋποθέτει. Ως βάση, μα και ως αμφισημία, τοιουτοτρόπως.

Η συνέχεια της ακρόασης με οδηγεί σε απρόσμενα μονοπάτια, όπου διακρίνω μια παλέτα διαφόρων, μα και δυνητικά ουσιωδών επιρροών. Οι οποίες συμπλέκονται στο αμάλγαμα της ρυθμικής αντίληψης που είναι κυρίαρχη σε αυτή την ηχογράφηση. Σε στενό συνδυασμό με μια αβίαστη διάθεση ανάπτυξης, μα και παράθεσης, ολότελα εύηχων μελωδιών. Οι οποίες αγγίζουν ακόμα και τα πεδία της jazz, στολίζοντας το υλικό με μια ευάρεστη διάθεση ενδελεχούς διαύγειας. Θυμίζοντας μου τις πλέον funky εκ των στιγμών, των -μάλλον- αγνοημένων Mushroom. Όπως επίσης και τις solo ενατενίσεις του Jeff Parker, αφαιρώντας ευτυχώς τον απροκάλυπτο ακαδημαϊσμό του τελευταίου. Το εξαιρετικό “I Took My Shoe Off, But…” είναι ένα τρανό παράδειγμα αυτής της κατεύθυνσης.

Το υλικό αυτό απολήγει να διατηρεί τόσο τη διακριτικότητά του, όσο και την περιπετειώδη υφή του, ταυτόχρονα. Αποφεύγοντας άνετα τις συμπληγάδες του εντυπωσιασμού, αλλά και της αχρείαστης, άκαιρης νοσταλγίας. Χρησιμοποιώντας ως καμβά ένα -γενικά μιλώντας- alternative pop/rock πλαίσιο, κατορθώνει να ενοποιήσει μια σειρά από ξέχωρους ηχητικούς κώδικες. Φροντίζοντας μάλιστα, ώστε η ροή της συγκεκριμένης κυκλοφορίας να παρατίθεται σοφά, σχεδόν. Έχοντας ως αποτέλεσμα ένα album που ακούγεται ολοένα και αρτιότερο, στον ρου της συνολικής του διάρκειας. Ο θεμελιακά pop χαρακτήρας του σηματοδοτείται από την εύηχη ποιότητα των μελωδικών του σημείων τα οποία, σχεδόν πάντοτε, διατηρούν μια συναυλιακής υφής συναισθηματική διάταση. Κάνοντας με να θέλω να παρευρεθώ σε κάποια μελλοντική ζωντανή εμφάνιση του Οδυσσέα.

Σε ό,τι αφορά την εδώ παρατιθέμενη κυκλοφορία, είναι πασιφανές ότι πρόκειται για μια ιδιαίτερα όμορφη συλλογή στιγμών και ηχητικών φράσεων. Η οποία ως πρόσημο χαρακτηρίζεται από τον ανιδιοτελώς ευδαιμονικό της χαρακτήρα. Αν και αρχικά, κάποιος εύκολα θα υιοθετούσε την άποψη ότι η κίνηση μιας full-length εργασίας αποτελεί ένα σαφέστατα φιλόδοξο βήμα, ειδικά για έναν τόσο νεαρό καλλιτέχνη, φρονώ πως δεν είναι αυτό το σημείο στο οποίο οφείλει να σταθεί κανείς. Απεναντίας, το κρίσιμο στοίχημα αυτού του δίσκου, είναι ακριβώς η απόδοση μιας απρόσκοπτα όμορφης διαδικασίας παιχνιδιού. Ενός παιχνιδιού που λατρεύει και λατρεύεται. Και, εν τέλει, υπάρχει ως μια απαραίτητη προσθήκη, στο μουσικό στερέωμα του σήμερα. Δηλώνω εντυπωσιασμένος, λοιπόν. Άνετα, και ολοκληρωμένα, θα προσέθετα.

 

 

Γιώργος Καναβός

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.