Julia Kent – Temporal (The Leaf Label)

«Αν δεν στηρίξεις το ένα σου πόδι έξω από τη Γη ποτέ δεν θα μπορέσεις να ισορροπήσεις πάνω της” λέει ο Ελύτης στη Μαρία Νεφέλη και αυτή είναι μια φράση που μου εντυπώθηκε από την πρώτη στιγμή χρειάστηκαν όμως αρκετά χρόνια για να γίνει ξεκάθαρο το βαθύτερο νόημά της. Γιατί το θέμα της ισορροπίας δεν αφορά -προφανώς- τη στασιμότητα, ή το αμετάβλητο (αυτό άπτεται περισσότερο της επιστήμης), αφορά κυρίως τη δυναμική που αναπτύσσεται σε αυτήν τη διαρκή κίνηση και μέσα από αυτήν, εκεί που οι αναπτυσσόμενες δυνάμεις προκαλούν και οδηγούν σε μεταβολές. Μέσα από την κίνηση και το εύθραυστο της ύπαρξης, μέσα από την ακροβασία μεταξύ αντίρροπων πολλές φορές δυνάμεων, επιδιώκεται η ισορροπία. Κάτι που δεν είναι ούτε απλό ούτε εύκολο, μιας και η ύπαρξη αντίθετων δυνάμεων προκαλεί την αλληλοεξουδετέρωση ή αλληλοεξόντωσή τους.

Στην περίπτωση του Temporal ωστόσο, έχουμε να κάνουμε με μια συνύπαρξη και ένα μπλέξιμο αυτών των αντιθέσεων. Σαν να συναντιούνται σε ένα σταυροδρόμι οι ήχοι, τα συναισθήματα εκείνα που δημιουργούν τους ήχους και εκείνα που απορρέουν από αυτούς, μαζί με την κίνηση, τη χορευτική- σωματική έκφραση των δύο προηγούμενων. Η Julia Kent μετά το Asperities στο οποίο διαπραγματευόταν την έννοια της δυσκολίας και της σύγκρουσης, διαπραγματεύεται στο Temporal το ζήτημα της ίδιας της ύπαρξης.

Συνεπής, μουσικά ευφυής και με ξεκάθαρη προσωπική σφραγίδα. Η δημιουργία της βασισμένη σε ένα τόσο κλασσικό μουσικό όργανο, αλλά δοσμένη μέσα από μια σύγχρονη ματιά. Η Καναδή δημιουργός δεν επαναπαύθηκε στις δάφνες που είχε ήδη αποκομίσει από την εποχή των Rasputina και των Antony and the Johnsons. Μουσικά αεικίνητη συμμετείχε με τις δημιουργίες της σε ταινίες (στο “Dorval” του Trinidad το 2008, στο “This Must Be the Place” του Paolo Sorrentino το 2011), συνέθεσε μουσική για ντοκιμαντέρ, όπως το Καναδέζικο “The Boxing Girls of Kabul”, ή τα μικρού μήκους films “Birthplace” και “Oasis”. Παράλληλα, δημιούργησε μουσική για θεατρικές και χορευτικές παραστάσεις στο παρελθόν και η τελευταία της δισκογραφική δουλειά το Temporal προοριζόταν για μουσική επένδυση σε χοροθέατρο.

Το τσέλο σταθερός πρωταγωνιστής και κυρίαρχος ήχος που αναδεικνύεται, παράλληλα με τις ηλεκτρονικές συνθετικές πινελιές στα επτά κομμάτια του άλμπουμ. Μια αρμονία, σχεδόν μετρονομική, μια ευστάθεια ανάμεσα σε στιγμές έντασης και στιγμές ηρεμίας, μια αίσθηση γλυκιάς και σχεδόν αόριστης μελαγχολίας. Το 12λεπτο “ Last Hour Story” ξεκινά το ταξίδι με το τέλος να υποδηλώνεται στον τίτλο, αν και αποτελεί το εναρκτήριο τραγούδι του δίσκου, σαν να θέλει να μας αποπροσανατολίσει από τις ταμπέλες και τα χρονικά διαστήματα που σηματοδοτούν στιγμές. Τα “Imbalance” και “Sheared” γεμάτα ένταση και πάθος, ενώ στο “ Through the Window” είναι σαν να παρακολουθείς τα γεγονότα της ζωής σου μέσα από το πρίσμα ενός παραθύρου, ενός τζαμιού που είτε προς το καλύτερο είτε προς το χειρότερο αλλοιώνει την εικόνα που βλέπεις. Το κλείσιμο του δίσκου γίνεται με το “Crepuscolo”, εκείνο το λίγο φως που παραμένει μετά τη δύση του ήλιου και που σηματοδοτεί το τέλος μιας εποχής.

Όπως η μαριονέτα που με τις συντονισμένες κινήσεις της αφηγείται μια ιστορία, αλλά κατά βάθος επιθυμεί αυτό το σκοινί που την ορίζει να κοπεί είτε από τη φθορά είτε με μια απότομη κίνηση από εκείν@ που θα την απελευθερώσει.

“If you do not put one of your feet outside the Earth, you will never be able to balance on it,” says Elytis to Maria Nefeli, and this is a phrase that was imprinted in me from the first moment but it took several years to understand its deepest meaning. Because the issue of equilibrium does not -of course- concern the stagnation, or the unchanging (this is more about science), it concerns mainly the dynamic that develops in this lasting movement and through it, where the developing forces cause and lead to changes. Through the movement and the fragility of existence, through the acrobatics between opposing forces, the balance is sought. Something that is neither simple nor easy, since the existence of opposing forces causes them to be mutually neutralized or intertwined.

In case of Temporal, however, we are dealing with coexistence and a complication of these contrasts. As if there is a meeting at a crossroad between sounds and emotions that create the sounds and those that flow from them, along with the movement, the dancing-physical expression of the previous ones. Julia Kent after the Asperities, in which she negotiated the concept of difficulty and conflict, negotiates Temporal with the question of the existence.

She is consistent, musically intelligent and with a clear personal stamp. The creation of such a classic musical instrument, but given through a contemporary look. The Canadian creator did not rest on the laurels he had already gained since the time of Rasputina and Antony and the Johnsons. Musically restless, she took part in films (Trinidad’s “Dorval” in 2008, at Paolo Sorrentino’s “This Must Be The Place” in 2011), composed music for documentaries, such as The Canadian “The Boxing Girls of Kabul”, or short films “Birthplace” and “Oasis”, and created music for theatrical and dance performances in the past, and her latest album Temporal, intended to be for dance theater.

Cello, steady protagonist and dominant sound emerges, alongside the electronic synthesized touches in the seven tracks of the album. A harmony, almost metronomic, a stability between moments of tension and moments of calm, a sense of sweet and almost vague melancholy. “Last Hour Story” starts the journey with the end being denoted in the title, although it is the opening song of the album, as if it wants to disorient us from the signs and time intervals that mark moments. “Imbalance” and “Sheared” full of intensity and passion, while in “Through the Window” is like watching the events of your life through the prism of a window, a glass that either for the better or the worst alters the image you see. The album closes with “Crepuscolo”, that little light that remains after sunset and marks the end of an era.

Like the puppet that tells a story in its coordinated moves, but deeply wants the rope that sets her to be cut either by attrition or by a sharp move from the one that will release it.


Sylvia Ioannou

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.