A-Sun Amissa – For Burdened and Bright Light (gizeh records)

Η πάλη ανάμεσα σε δίπολα είναι διαχρονική και δύσκολη, μιας και οι αντιθέσεις είναι υπαρκτές, ενίοτε δε, μας κατακλύζουν. Είναι το φως με το σκοτάδι, η χαρά με την μελαγχολία, το στιγμιαίο με το αέναο. Και πως να εκφράσεις την οξύμωρη συνύπαρξή τους, πως να μιλήσεις για αυτές, πως να τις παρακολουθήσεις. Η νοητή θέαση των αντιθέσεων φέρνει στο νου την παραγωγή εικόνων στις κινηματογραφικές ταινίες, εκείνες που παράγονται από τη μπομπίνα, το φιλμ της οποίας κινείται με τόση ταχύτητα, εναλλάσοντας τα καρέ των εικόνων με τόση γρηγοράδα, δημιουργώντας την (ψευδ)αίσθηση της κίνησης μέσα από αυτήν τη στιγμιαία ακινησία.

Τα δύο τραγούδια του 5ου άλμπουμ των A-Sun AmissaFor Burdened and Bright Light, θυμίζουν δύο μεγάλα κινηματογραφικά πλάνα. Κάθε ένα από αυτά διηγείται μια αυθύπαρκτη ιστορία, λειτουργώντας ωστόσο, αλληλοσυμπληρωματικά. Ο πειραματισμός, οι παραμορφώσεις, οι ηλεκτρονικές υφές συνυπάρχουν με τα στοιχεία της dark-ambient, του post-rock (ενίοτε και του doom), με τον ξεκάθαρο ήχο του κλαρινέτου της Claire Knox να γίνεται «ένα» με τη δημιουργία. Ο Richard Knox πειραματίζεται και εξερευνά προσφέροντάς μας μια μελαγχολική μελωδία, με εναλλασόμενες στιγμές έντασης και ηρεμίας. Το άλμπουμ ακροβατεί στα δίπολα δημιουργώντας εικόνεςׄ σαν να παρακολουθεί ο ακροατής ταινία βωβού κινηματογράφου, χωρίς λόγια, αλλά τόσο πλούσια σε νοήματα, προκαλώντας μας να αναρωτηθούμε πόσα πράγματα μπορούν να ειπωθούν χωρίς να να αρθρώσεις ούτε μια λέξη.

The fight between dipoles has always been a difficult affairꓼ as opposites are real, and sometimes they overwhelm us. It is the light and the dark, the joy and the melancholy, the instant and the eternal. It’ s not easy to express their life-long coexistence, to talk about them, to watch them. The imaginative view of contrasts brings to mind the production of images in film produced by the bobbinꓼ the film moves so rapidly, alternating the frames of images with such rapidity, creating the (false) sense of motion through this momentary stillness.

The two long-running songs on A-Sun Amissa ‘s 5th album For Burdened and Bright Light are reminiscent of two great movie scenes. Each one of them tells a story of its own, complementary to the other. Experimentation, distortions, electronic textures coexist with elements of dark-ambient, post-rock and sometimes doom, with Claire Knox’s clarinet becoming an integral piece of the creation, keeping its sound clear. Richard Knox is experimenting and exploring, offering us a melancholic melody, with alternating moments of tension and calm. The album stomps on dipoles creating images as if someone was watching a silent movie without words but so rich in meaning that it makes us wonder how many things can be said without a single word.

Sylvia Ioannou

9t Antiope – Grimace (eilean records)

Δεν συνοδεύονται όλα τα ταξίδια από συναισθήματα χαράς και προσμονής για την πολυπόθητη άφιξη στον – όποιον – προορισμό. Υπάρχουν και προορισμοί σκοτεινοί, άγνωστοι και ανεξερεύνητοι. Ένα τέτοιο ταξίδι είναι και το ταξίδι στην άβυσσο, “Mise En Abyme”, όπως το αποκαλούν οι Γάλλοι. Τη φράση αυτή χρησιμοποίησαν οι 9T Antiope ως τίτλο στο τελευταίο τραγούδι του full length album Grimace. Οι δύο Ιρανοί, δημιούργησαν το νέο τους άλμπουμ περιγράφοντας ένα 25λεπτο ταξίδι στην άβυσσο του εαυτού, στα πιο σκοτεινά εσωτερικά σημεία, την ύπαρξη των οποίων αγνοεί το ίδιο το υποκείμενο.

Πρόκειται για μια, σχεδόν, κινηματογραφική εξιστόρηση της πτώσης στην άβυσσο. Στις μελωδίες ακούς τη φύση και τα στοιχεία της, ενώ οι στίχοι εναρμονίζονται και «πατούν» πάνω σε αυτές. Στο “Αn End Οn Itself” είναι σαν να ακούς τη θάλασσα και τα πλάσματα εντός και γύρω της. Μια μαγεία και μια νοσταλγία επικρατεί κατά την ακρόαση του άλμπουμ. Και η μαγεία αυτή αναδύεται με την αιθέρια και συνάμα δυναμικά εύθραυστη φωνή της στιχουργού Sara Bigdeli Shamloo. Η μαγεία της πτώσης στο “Down The Rabbit Hole” ολοκληρώνεται. Κι εκεί τα πάντα σταματούν και μένει μόνο αυτή η εκκωφαντική σιωπή.


Some journeys are accompanied by feelings of joy and anticipation for the long-awaited arrival at any destination. There are also journeys to dark, unknown, and unexplored destinations. This is the journey to the abyss, “Mise En Abyme”, as the French call it. This phrase was used by 9T Antiope as the title track on their latest full length album Grimace. The two Iranians created their new album, describing a 25-minute journey into the abyss of the self, into the darkest interior spaces, the existence of which the human itself ignores.

This is an almost cinematic account of the fall into the abyss. In these melodies you can listen to the nature and its elements, while the lyrics are in full harmony with the sounds. In “An End On Itself” it’s like listening to the sea and the creatures inside and around her. A magic and nostalgia prevail while listening to the album. And that magic emerges with the ethereal and -at the same time- dynamically fragile voice of lyricist Sara Bigdeli Shamloo. The magic of falling into “Down The Rabbit Hole” is fulfilled. And there is where everything stops and only this deafening silence remains.

Sylvia Ioannou

Sect – Blood Of The Beasts (southern lord)

Οι «δε χρειάζονται συστάσεις» SECT μπορούν άνετα να θεωρηθούν βιρτουόζοι της hardcore μουσικής σκηνής, (η συμμετοχή τους σε μεγάλες μπάντες του είδους το επιβεβαιώνει) επιδεικνύοντας γαλόνια εμπειρίας και μαεστρίας.

Στο νέο άλμπουμ τους Blood of the Beasts, μέσα απο δέκα τραγούδια και συνολική διάρκεια 15 λεπτά κατανοείς πλήρως τί εστί hardcore punk. Βαβούρα και οργή συνθέτουν ένα μεταλλικό κράμα έντασης και σκληρότητας, έναν ηχητικό καταιγισμό. Ο Colohan τραγουδά ξεκάθαρα και με πάθος. Οι στίχοι δεν αραδιάζονται απλά και άτακτα, βγαίνουν από τα σωθικά του με τόση δύναμη που, σε στιγμές, «καπελώνουν» την ίδια τη μουσική. Στίχοι με κοινωνικοπολιτικό περιεχόμενο, που ενεργοποιούν τη σκέψη και την κρίση κάθε ανθρώπου, για την απαξίωση της εξουσίας, για τους υποταγμένους, για την αγάπη, για την ελπίδα.

“…So what light, what tunnel is this you want me to see?…”

The band SECT doesn’t need recommendations; they can easily be considered virtuosos of the hardcore music scene (their participation in great bands of the genre confirms this), displaying tones of experience and mastery.

In their new album Blood Of The Beasts, after ten songs and a total duration of 15 minutes you can fully understand what hardcore punk is: a hustle and a rage form a metallic amalgam of intensity and cruelty, a thunderstorm. Colohan sings clearly and passionately. The lyrics are not simple in their meaning neither disorderly; they come out with such force that they “catch on” to the music itself at some points. They are diving into social issues and politics triggering every person’s thinking and judgment about the depreciation of power about the subordinates, about love, about hope.

“…So what light, what tunnel is this you want me to see?…”

Sylvia Ioannou

Leo Svirsky – River Without Banks (Unseen Worlds)

Έχεις περπατήσει σε μέρη που η φύση αναδεικνύει το ταλέντο της συνθέτοντας ήχους, χρώματα, μονοπάτια, ποτάμια και ρυάκια, καταρράκτες και πυκνά δάση. Έχεις θαυμάσει αυτό το συνθετικό της θαύμα (πάντα με την προυπόθεση ότι εκεί δεν έχει επέμβει ο ανθρώπινος παράγοντας καταστρέφοντας την αρμονία της). Όσο κι αν θαυμάζεις το τοπίο δεν είναι πάντα αυτονόητο ότι μπορείς να μετουσιώσεις την εικόνα αυτή σε ήχο, πόσο μάλλον σε μελωδία. Ευτυχώς για όλους εμάς, υπάρχουν εκείνοι οι δημιουργοί που το καταφέρνουν άριστα.

Ο δίσκος του Leo Svirsky River Without Banks ολοκληρώθηκε μετά απο 4 χρόνια δουλειάς και αποτελεί φόρο τιμής, εκτίμησης και αγάπης στη δασκάλα πιάνου του Leo, της Irina. Ο τίτλος παραπέμπει στο βιβλίο του συζύγου της, του Henry Orlov και στο κεφάλαιο Tree of Music, όπου ο Orlov μας εξιστορεί τη σύνθεση των ιερών μουσικών δύσης και ανατολής, σε ήχους προερχόμενους από παραδόσεις καλά κρυμμένες στο χρόνο, αλλά και σε ηχητικούς θησαυρούς της φύσης.

Το αποτέλεσμα; ένα οδοιπορικό στα υγρά μονοπάτια του ποταμού. Μια ιμπρεσιονιστική απεικόνιση της μελωδίας, αυτό το ποτάμι που ρέει, κυλά, τόσο φυσικά, τόσο μελωδικά, με τον ρομαντισμό και την τρυφερότητα να ακολουθεί τη ροή του. Η κυριαρχία του πιάνου είναι καθηλωτική. Υπάρχει μια διαστρωμάτωση και μια ομοιομορφία παράλληλα με μια μινιμαλιστική πληρότητα που σε κρατά δέσμιό της σε όλη τη διάρκεια του άλμπουμ.


You have walked in places where nature highlights its talent by synthesizing sounds, colors, paths, rivers and streams, waterfalls and dense forests. You have admired this synthetic miracle (always provided that the human factor has not intervened by destroying  the harmony). No matter how much you admire the scenery, it is not always obvious that you can translate this image into melody. Fortunately for all of us, there are those creators who do it perfectly.

Leo Svirsky’ s album, River Without Banks, was completed after 4 years of work and it is a tribute, appreciation and love to Leo’s piano teacher, Irina. The title refers to her husband’s book, Henry Orlov and the chapter of “Tree of Music”, where Orlov narrates the composition of the sacred music of the West and the East, in sounds derived from traditions well hidden in time, but also in the treasures of nature.

The result is a trek along the wet trails of the river. An impressionistic depiction of melody, the river flows, both natural and melodic, with romance and tenderness following. The dominance of the piano is immutable. There is a stratification and uniformity alongside a minimalist fullness that holds you captive throughout the album.

Sylvia Ioannou

Fire! Orchestra – Arrival (rune grammofon)

Η άφιξη σηματοδοτεί ένα ταξίδι ή μια πορεία που λήγει και καταλήγει σε έναν ερχομό, παραπέμποντας σχεδόν αυτόματα σε μια εκκίνηση νέων ή επαναπροσδιορισμένων πραγμάτων, ιδωμένων μέσα από διαφορετικό πρίσμα και οπτική. H άφιξη – Arrival, 4ο album των Fire! Orchestra, είναι από εκείνες τις δημιουργίες που απολαμβάνεις με κάθε κύτταρο της ύπαρξής σου. Η μείωση των μελών της ορχήστρας -από 28 σε 14- σε πλήρη συνεργασία με τα μέλη των Fire! Gustafsson, Berthling και Werliin, καμία έκπτωση δεν επέφερε στο μουσικό τους αποτέλεσμα. Μιλάμε, για μια μελωδικότατη και ιδιαίτερη έκφανση της jazz μουσικής, με έντονους πειραματισμούς και αυτοσχεδιασμούς που τοποθετούνται με απόλυτη συνοχή και ακρίβεια σε κάθε τραγούδι, άλλοτε στην έναρξη κι άλλοτε στο κλείσιμο τους.

Στο album αυτό αναδεικνύονται και κυριαρχούν οι δύο φωνές που ακούγονται σαν μία, των Mariam Wallentin και Sofia Jernberg, διαφορετικές μα αλληλοσυμπληρούμενες. Η μία έντονη και πιο άμεση, η άλλη τοποθετεί τη φωνή της σε ψηλότερες νότες. Προσιτές κι απρόσιτες, ευαίσθητες και δυναμικές, ταυτόχρονα. Δεν μπορείς να φανταστείς τη μία χωρίς την άλλη και η αρμονική συνύπαρξη των δύο κυριών απογειώνει το αποτέλεσμα, μετουσιώνοντάς το σε κάτι μαγικό.

Το βιολί που καταλαμβάνει την εισαγωγή του “(I am a) Horizon” το μπάσο και το σαξόφωνο με το πιάνο που ακολουθεί, ανακατεύει την jazz με την blues αισθητική. Ωστόσο, δεν γίνεται να μην σταθεί κανείς στις δύο διασκευές: στο “Blue Crystal Fire” του Robbie Basho που- προσωπικά- αποτελεί την κορυφαία στιγμή του άλμπουμ και του “At Last I’m Free” των Chic που αποτελεί το κλείσιμο του άλμπουμ αφήνοντας έναν απόηχο απελευθέρωσης και ελπίδας σε όποι@ το ακούσει.


Arrival signifies a journey or a path that ends to a coming by, almost automatically referring to a start of new or redefined things, seen through a different prism and point of view. Arrival, Fire!Orchestra’s 4th album, is one of those creations that you enjoy with every cell of your being. The reduction of the members of the Orchestra – from 28 to 14 – in full cooperation with the members of Fire! Gustafsson, Berthling and Werliin, has made no discount to their musical result. We are talking about a melodious and particular expression of jazz music, with intense experiments and improvisations that are placed with absolute consistency and accuracy in each song, sometimes in the beginning and sometimes in their closure.

In this album the two voices sound like one, Mariam Wallentin and Sofia Jernberg, are different but also complementary. The one more intense and direct, the other puts her voice to higher notes. They are affordable and inaccessible, sensitive and dynamic, at the same time. You cannot imagine one without the other and the harmonious coexistence of the two ladies takes off the result, denouncing it to something magical.

The violin that occupies the introduction of “(I am a) Horizon,” the bass and the saxophone with the piano that follows, blends jazz with blues aesthetics. However, you cannot pass- by the two cover songs: Robbie Basho’s “Blue Crystal Fire,” which is – personally – the top moment of the album and “At Last I’m Free” by Chic, which is closing the album by leaving an echo of liberation and hope to whoever is listening to it.


Sylvia Ioannou

Pelican – Nighttime Stories (southern lord)

Κλείνεις τα μάτια κι ένας κόσμος γεμάτος με κίνηση και χρώματα κάνει αισθητή την παρουσία του. Ο νους δημιουργεί και συνθέτει εικόνες ανάμεσα σε δέσμες φωτός που εμφανίζονται σαν γεωμετρικά σχήματα. Όλα χρωματίζονται έντονα. Αυτές οι νοητές εικόνες παραίσθησης δημιουργούνται για να σε παρασύρουν μακριά από μια ζοφερή και δύσκολη πραγματικότητα και έναν κόσμο που δεν είναι πάντα αρεστός ή αποδεκτός. Μια αίσθηση αλλότρια και οικεία, συνάμα. Η αποτύπωσή τους πραγματοποιείται στο εξώφυλλο του νέου άλμπουμ των Pelican, Nighttime stories ξεκινώντας ένα 45λεπτό μουσικό ταξίδι στην «εσφαλμένη» αντίληψη κάποιου υπαρκτού ερεθίσματος.

Αρχή της εξιστόρησης, η τρίλεπτη εισαγωγή με το “WST”, ένας πρόλογος όσων θα επακολουθήσουν. Και οι νυχτερινές μουσικές ιστορίες των Pelican ξεκινούν τα μεσάνυχτα με το “Midnight and Mescaline”. Τα λόγια δεν υπάρχουν, αλλά η μουσική δημιουργεί τις προϋποθέσεις για μια ιδιαίτερη επικοινωνία μεταξύ δημιουργού και ακροατή. Δυνατές και δύσκολες στιγμές που βίωσαν τα μέλη της μπάντας τα έξι χρόνια δισκογραφικής απουσίας των περασμένων χρόνων αποτυπώνονται στο άλμπουμ, η απώλεια, η θλίψη όλα τα στοιχεία αποτελούν ενεργά συστατικά στα τραγούδια τους. Ένας δίσκος που ακροβατεί ανάμεσα στις αισθήσεις και τις παραισθήσεις.

You close your eyes and a world full of motion and color makes its presence felt. The mind creates and composes images between light beams that appear as geometric shapes. All these are colored intensively. These illusionary images are created to drive you away from a bleak and difficult reality and a world that is not always acceptable. A feeling aloft and intimate, at the same time. Their stamping takes place on the cover of Pelican’s new album, Nighttime Stories, starting a 45-minute musical journey into the wrong perception of an existing stimulus.

Beginning of the narrative, the three-minute introduction with “WST”, a preface to those who will follow. Pelican’s nightly musical stories start at midnight with “Midnight and Mescaline.” There are no words, but music creates the conditions for a special communication between the creator and the listener; the strong and difficult moments experienced by the band members years of record-breaking absences of the past are depicted on the album, loss, sadness, all elements are active ingredients in their songs; an album that strikes between sensations and hallucinations.

Sylvia Ioannou

Billy Bio – Freedom’s Never Free (Bridge Nine)

Το να θέτεις στόχους, το να προσπαθείς και να αγωνίζεσαι για να τους επιτύχεις, το να δρας κατά βούληση και όχι με τον τρόπο που θέλουν να σου επιβάλλουν είναι ο ορισμός της ελευθερίας για κάθε άνθρωπο. Η εσωτερική – ατομική ελευθερία είναι ζητούμενο, ώστε να επιτευχθεί και η κοινωνική – συλλογική ελευθερία που αποτελεί επιδίωξη για όλ@ μας. Άλλωστε, σε κάθε μεγάλη στιγμή και καμπή του ιστορικού παγκόσμιου γίγνεσθαι η ελευθερία πρωτοστατεί ως αίτημα. Και δεν είναι τυχαίο. Η έννοια, απλή στη σύλληψη. Η απλότητα αυτή ωστόσο, δεν διακρίνει τους τρόπους ή την προσπάθεια για την εφαρμογή της…

Για την ελευθερία μας μιλάει και ο William – Billy Graziadei γνωστός από τη συμμετοχή του στους Biohazard, στη νέα σόλο του δουλειά με τους Billy Bio. Ο καλλιτέχνης δημιούργησε τη νέα μπάντα του γιατί θέλησε να εκφραστεί ελεύθερα και η δημιουργία του να εκφράζει στο 100% αυτό που είναι ο ίδιος και μόνο αυτός, χωρίς επιρροές σε μια στιγμή που του φάνηκε ως η καλύτερη δυνατή για να το πράξει. Η ελευθερία δεν είναι ποτέ δωρεάν μας λέει, ούτε εκτιμάται πάντα από όλ@, όπως θα έπρεπε. Έτσι, στα τέλη του 2018 κυκλοφόρησε το single “Freedom’ s Never Free” και τον Απρίλη του 2019 το EP στο οποίο περιλαμβάνεται το εν λόγω τραγούδι, μαζί με την demo version του. Σε μορφή demo ακούμε και το “Feed the Fire”. Το λεκτικό μήνυμα ξεκάθαρο όσο και ο hardcore ήχος που το συνοδεύει.

Στο EP υπάρχει και η διασκευή του “Get Up Stand Up”, -ναι πρόκειται για το γνωστό τραγούδι- του Bob Marley, σε μια πιο σκληρή βερσιόν που, δεν το κρύβω, μου άρεσε πολύ. Δεν αρκεί να δηλώνεις την αντίθεσή σου με τα κακώς κείμενα που είναι και τόσα μα τόσα πολλά, σημασία έχει να πράττεις προς την κατεύθυνση της ανατροπής και καθαίρεσής τους. Ο Marley το έκανε με έναν πιο ήπιο τρόπο, ο δε Billy Bio μας έδειξε έναν δρόμο που προσωπικά, επιλέγω. Αυτή η hardcore αισθητική που δίνεται μέσα από τους ήχους του, είναι ευθέως ανάλογη με έναν τρόπο που πολλ@ από μας προτιμάμε να αγωνιζόμαστε και να δίνουμε τις μάχες για αλλαγή και κάθε απελευθερωτική διαδικασία.

Setting goals, trying and struggling to achieve them, acting the way you choose and not the way that others want to impose on you is the definition of freedom for everyone. Internal – individual freedom is required in order to attain the social – collective freedom which is the main goal for everyone. Besides, in every great moment and the turning point of the world’s history, freedom is a pioneer. And this is not by chance. The concept, is simple to conceive. This simplicity, however, does not distinguish the ways or the effort to implement it …

William – Billy Graziadei, known from his participation in Biohazard speaks for freedom in his new solo project, the Billy Bio band. The artist formed his new band because he wanted to express himself freely, without any influence from anyone, at a time that seemed to be the best to do so. This is why he says that freedom is never free nor it is always appreciated by everyone, as it should be. The single “Freedom’s Never Free” was released at the end of 2018 and the EP in April 2019, including the demo version of the song. In the demo version we are also listening “Feed the Fire”. The verbal message is clear as well as the hardcore sound that accompanies it.

In the EP, there is the cover song “Get Up Stand Up”, Bob Marley’s famous one, in a tougher verse that I loved. It is not enough to declare your opposition to the wrong texts, which are so many, it is important to act in the direction of their overthrow and removal. Marley did it in a more gentle way, and Billy Bio showed us a way that I personally prefer. This hardcore aesthetics given through its sounds is directly analogous to a way that many of us choose to struggle and to give battles for change and every liberation process.

Sylvia Ioannou