War On Women – Capture The Flag (bridge nine)

Ποια εικόνα σού έρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό ακούγοντας hardcore punk; Άντρες κυρίως, πάνω στη σκηνή, να κοπανιούνται δυνατά, να κραυγάζουν εκκωφαντικά, ενάντια στο κατεστημένο και σε κάθε μορφή εξουσίας, το δε πλήθος κάτω από τη σκηνή να απελευθερώνει καθαρή οργή από κάθε κύτταρο της ύπαρξής του. Η αντίρρηση με την εικόνα αυτή είναι ότι ο θυμός ή η αγανάκτηση και η αντίσταση δεν είναι μόνο αντρικό προνόμιο.

Οι War On Women στο Capture The flag μάς δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου στερεοτυπικά, ο θυμός δεν εκφράζεται, κατά δήλωση της τραγουδίστριας του γκρουπ Shawna Potter, με τον καθιερωμένο και αποδεκτό από τους περισσότερους, “γυναικείο”, χαριτωμένο και μη προκλητικό τρόπο, αλλά γνήσια, δυναμικά, αγριεμένα και άφοβα. Φεμινιστικό hardcore punk και από τις πρώτες νότες σε παρασύρει η αυθεντικότητά του. Αυτή η καταπιεσμένη οργή που εκρήγνυται ενάντια σε κάθε τι παγιωμένο και καταπιεστικό, ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας, αλλά και κατά του εφησυχασμού είναι ζητούμενα του μουσικού είδους και προσφέρονται απλόχερα σε αυτό το άλμπουμ.

Σε αυτόν τον αγώνα το όπλο είναι η μουσική, “ντυμένο” με στίχους που καλό είναι όχι μόνο να τους ακούσεις, αλλά να τους νιώσεις. Η μπάντα στέλνει ανοιχτή πρόσκληση σε όλα τα φιλήσυχα και ήρεμα άτομα να ξεκουνηθούν από την καρέκλα τους και να δράσουν. Το να εναντιώνεσαι στα λόγια είναι μια καλή αρχή και εκφράζεται στο άλμπουμ μέσα από ποικιλία θεμάτων. Η τρομοκρατία των όπλων με πρόσχημα την ασφάλεια, γιατί “δεν ενδιαφέρονται αν ζείτε, δεν τους νοιάζει αν πεθάνετε, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο έλεγχος”, όπως λένε στο “Lone Wolves”. Το “Pleasure and the Beast” σπάει τα ταμπού μιλώντας για τη γυναικεία ευχαρίστηση στο σεξ, ενώ στο “YDTMHTL” (You don’t tell me how to live) αρνείται ξεκάθαρα την οποιαδήποτε και από οποι@δήποτε υπόδειξη συγκεκριμένου τρόπου ζωής, ως δήλωση προσωπικής (και όχι μόνο) ελευθερίας, έχοντας τη συνδρομή της πρωτοπόρου του φεμινιστικού πανκ και του riot grrrl Kathleen Hannah. Η αυστηρή και κοφτή δήλωση “I΄ ll never be a quiet woman” στο “Silence Is A Gift” δείχνει πώς κάθε γυναίκα πρέπει να διεκδικεί τις ελευθερίες της, στο “Predator In Chief” η επίδειξη και η επιβολή δύναμης στη γυναίκα από τους “ισχυρούς”, κακοποιητικούς άντρες απλώς δεν είναι αποδεκτή, ενώ στο “Childbirth” τα βάζουν με τους συντηρητικούς και θρησκόληπτους που προσπαθούν να επιβάλουν την άρση του δικαιώματος στην άμβλωση, κι ας είναι οι ίδιοι που μετά τη γέννησή του αδιαφορούν για την τύχη του ίδιου του παιδιού και της μητέρας. Στο “The violence of bureaucracy” το θηρίο της γραφειοκρατίας αντιμετωπίζεται με την παρουσία της Lauren Kashan των Sharptooth (συμμετέχει και στα “Predator In Chief”, “The Chalice & The Blade” και στο “Childbirth”), δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στο hardcore των WoW με το ιδιαίτερο τραγουδιστικό της στιλ.

Το Capture The Flag μάς παρουσιάζει ένα φρέσκο, μελωδικό και άγριο ταυτόχρονα punk, με τρίλεπτες κυρίως θεματικές κραυγές ενάντια σε θρησκεία, ρατσισμό, πατριαρχία και φυσικά τον καπιταλισμό. Το μουσικό είδος που εντάσσονται είναι παραδοσιακά ανδροκρατούμενο, αλλά το συγκρότημα μας δηλώνει ότι πρέπει να αλλάξουμε μυαλά και να δράσουμε, μέσα από μια θηλυκή και πολύ δυναμική ματιά. Δεν μπορείς παρά να τους παραδεχτείς για αυτόν τον δυναμισμό και την αγωνιστικότητα που εκλύουν σε κάθε νότα, σε κάθε στίχο και σε κάθε τους εμφάνιση. Για μένα, είναι ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του είδους για το 2018. Ακούστε το και απολαύστε το ανεπιφύλακτα.

 

 

Sylvia Ioannou

 

[ B O L T ] – ( 04 ) (name your price/dunk records)

Δύση του ήλιου στον καλιφορνέζικο ορίζοντα. Το φως δεν έχει χαθεί, αργοσβήνει. Ήσυχο τοπίο, με έντονα χρώματα να εμφανίζονται, απαλείφοντας σταδιακά τα φυσικά χρώματα του τοπίου. Οι σκιές των δέντρων δεσπόζουν γύρω σου, δημιουργώντας την απαραίτητη κλειστοφοβική ατμόσφαιρα της διαδρομής που θες να ακολουθήσεις, χωρίς ωστόσο να είναι ορατός ο δρόμος. Η εικόνα σε παραπλανά για το τι θα ακούσεις, εσύ όμως θες να περιπλανηθείς, παραμένεις.

Η σιωπή που περιβάλλει το τοπίο αναζητά διέξοδο. Κι αναδύεται ένας ήχος μινιμαλιστικός, αργός και καταιγιστικός. Σκοτεινός και συνάμα καλά δομημένος. Σε ορισμένα σημεία νιώθεις ότι υπάρχει ένα φως παρόμοιο με εκείνο της εικόνας, η συνύπαρξη του σκοταδιού με το φως μέσα στις μελωδίες, με τα χρώματα της συνύπαρξης αυτής να βρίσκονται εκεί, όχι για να φωτίσουν το τοπίο, αλλά για να τονίσουν τις σκιές.

Το γερμανικό συγκρότημα ξέρει πώς να χειριστεί τα συναισθήματα που σου προκαλεί η μουσική τους. Πνίγεσαι, δεν μπορείς να ξεφύγεις από αυτό που σε καταδιώκει. Και χάνεσαι όλο και βαθύτερα στο σκοτάδι. Η μουσική εξελίσσεται μεθοδικά, χωρίς βιασύνη. Επαναλαμβανόμενα, ρυθμικά και καταθλιπτικά μοτίβα κάνουν την εμφάνισή τους, αλλά ξέρεις ότι έτσι πρέπει να είναι. Η κίνηση είναι βραδεία, αργή. Σε προετοιμάζει για ό,τι επακολουθεί. Η αυξανόμενη ένταση και οι ηχητικοί κυματισμοί σε παρασύρουν μαζί τους. Είναι σαν να θες να φτάσεις στον προορισμό σου και ψάχνεις πώς θα το καταφέρεις. Δεν ξέρεις αν έχεις χαθεί, δεν ξέρεις ποια κατεύθυνση να πάρεις.

Οι [ B O L T ] στο νέο τους album ( 04 ) διευρύνουν τον ήχο τους με την ένταξη των drums. Η προσθήκη αυτή προσδίδει ένταση και ρυθμική αρμονία, συνδράμοντας στη μουσική τους εξιστόρηση. Με τα drums ως ισχυρό όπλο στα χέρια τους, οργανώνουν τον χρόνο στη μουσική τους σύνθεση, παρουσιάζουν μια συμμετρική περιοδικότητα, εναλλάσσοντας δυνατά και ήπια μουσικά μέρη, ολοκληρώνουν το μουσικό τους έργο, διατηρώντας παράλληλα την ιδιαίτερη μελωδική τους υπογραφή. Μεθοδικά δομημένη μουσική, αναδυόμενη από την καταπιεστική σιωπή που αναδεικνύεται ιδιαίτερα στα 22 σχεδόν λεπτά του “[ 1 3 ]”, αποδίδει ένταση με τα κενά και την αργή της εξέλιξη, καταλήγοντας σε μελωδικό θόρυβο, ιδιαίτερα στο “[ 1 8 ]”, με στοιχεία drone, doom, black metal.

Η χωρίς λόγια διαλογιστική μουσική των [ B O L T ] σε αφήνει να την “ντύσεις” εσύ με στίχους, να διηγηθείς τη δική σου ιστορία από μια διαδρομή που τελικά επιλέγεις να κάνεις ακούγοντάς τους. Σε αυτό το ταξίδι δεν θα μπορούσες να έχεις καλύτερο οδηγό περιπλανώμενος στα σκοτάδια του δημιουργικού ηχητικού τοπίου από τους ίδιους τους [ B O L T ].

 

 

Sylvia Ioannou

 

Will Haven – Muerte (minus head records)

Αλήθεια, μπορείς να φανταστείς τη ζωή χωρίς μουσική; Χωρίς συναίσθημα; Χωρίς έκφραση;

Στίχοι και μουσική εκφράζουν αυτό που εσύ δεν μπορείς να πεις πολλές φορές. Είναι πραγματικά, τόσο όμορφο οι στιγμές έμπνευσης κάποιου μουσικού να εκφράζουν, με απίστευτη ακρίβεια ορισμένες φορές, αυτό που νιώθεις εσύ, εκείνη τη δεδομένη στιγμή.

Κλείσε τα μάτια, λοιπόν κι άκουσε. Βυθίσου στο σκοτάδι, στις σκέψεις, κι άσε τα συναισθήματα να σε κατακλύσουν.

Muerte, ένας δίσκος βαρύς, γεμάτος από σκοτάδι, που στοιχειώνει τις σκέψεις σου και το συναίσθημά σου. Το σκοτάδι ντύνεται με μυστήριο και αυτό εκφράζεται με τις δυνατές και τόσο εκφραστικές κραυγές του Grady Avenell, που χαράζουν το σκοτάδι σου, αυτό που εσύ νιώθεις ακούγοντάς τον. Υπάρχουν στιγμές που νομίζεις ότι δεν μπορείς να αναπνεύσεις, σου κόβεται η ανάσα.

Τα drums δυνατά και δυναμικά σε βάζουν στο κλίμα της έντασης. Οι Will Haven δεν κυνηγούν την καινοτομία σε αυτό τον δίσκο, βαδίζουν σε γνωστά μονοπάτια, καταφέρνουν παρ’ όλα αυτά να μην επαναλαμβάνονται. Η ανάσα σου κόβεται με την εισαγωγή του πρώτου τραγουδιού “Hewed With The Brand”. Στο “the son” καταφέρνεις και παίρνεις μια ανάσα, στην ήρεμη -σε στιγμές- έντασή του, αλλά όχι για πολύ, το “43” σε επαναφέρει στην πρότερη κατάσταση. Το άλμπουμ παραμένει πιστό στο σκοτάδι και τη μυστηριακή ατμόσφαιρα που το διαπερνά. Με τη συνεργασία του Mike Scheidt των YOB, στο πεντάλεπτο “No Escape”, από το οποίο πραγματικά δεν θες να ξεφύγεις, δεν υπάρχει διέξοδος, αλλά και να υπήρχε, δεν μπαίνεις καν στη διαδικασία να την αναζητήσεις. Το “Now In the Ashes” συνεχίζει πολύ ατμοσφαιρικά, χάνεσαι στις μελωδίες του. Πόσο ήρεμα νιώθεις μέσα στις στάχτες που απέμειναν από όλα όσα έκαψες. Για να κλείσει με ένα επικό φινάλε στο επτάλεπτο “El Sol”, που συνυπογράφει ο κιθαρίστας των Deftones, Stephen Carpenter. Η διάρκεια του τραγουδιού επιτρέπει στους μουσικούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους, ενώ η φωνή στο τέλος σού αφήνει την αίσθηση του στοιχειώματος, μαζί με την προτροπή για ζωή.

Ο Θάνατος, Muerte στα ισπανικά, που μας παρουσιάζουν οι Will Haven, μας προτρέπει να ζήσουμε στο εδώ και τώρα και η προτροπή γίνεται με δυνατές μουσικές, με doom, black, sludge metal στοιχεία, αγαπημένα για τα σκοτάδια μας. Και μας αρέσει πολύ.

 

 

Sylvia Ioannou