Vouna – Self-titled (Artemisia Records)

Είναι στιγμές που δεν χωράς πουθενά. Δεν θες να περιοριστείς σε τέσσερις τοίχους, δεν σου αρκούν οι δρόμοι της πόλης, αναζητάς κάτι διαφορετικό, κάτι που σε παίρνει μακριά από την καθημερινή σου ρουτίνα. Αναζητάς ανοιχτό ορίζοντα, ανοιχτό ουρανό, ανοιχτές θάλασσες, δάση και βουνά. Θες να περιπλανηθείς στη φύση, εκεί που δεν σου επιβάλλεται κανένας περιορισμός. Παρέα με τη νεφελώδη ατμόσφαιρα και το σούρουπο να παίζει με το φως και τις σκιές.

Συγκερασμός διαφορετικών όψεων που συνθέτουν μια εικόνα μυστικιστική. Δέντρα, βράχια, μονοπάτια, ουρανός και μια ομίχλη που τα αγκαλιάζει, χωρίς να θέλει να τα κρύψει. Το τοπίο αφήνεται στη ματιά σου, αποκαλύπτεται όσο η ομίχλη σού το επιτρέπει, σαν κάτι που είναι απαγορευμένο και θα το δεις όταν εκείνη σου επιτρέψει και όταν είσαι εσύ έτοιμ@ να το δεις πραγματικά. Κάποιες φορές, η ομίχλη δημιουργεί τις προϋποθέσεις για να ξεκαθαρίσει ό,τι δεν είναι ξεκάθαρο (όσο οξύμωρο κι αν ακούγεται αυτό).

Αυτό είναι το σκηνικό που στήνει ο νους, ακούγοντας τις πρώτες κιόλας νότες του debut album από τα Vouna. Η Yianna Bekris (υπήρξε μέλος και στις μπάντες Vradiazei, Eigenlicht και Sadhaka) αποτυπώνει τη μυστικιστική ατμόσφαιρα, την ομιχλώδη αίσθηση του black Cascadian metal με funeral doom και folk στοιχεία. Το άλμπουμ είναι ένα one-woman show, μιας και όλα τα όργανα παίζονται από την ίδια και, παράλληλα, στίχοι και μουσική αποτελούν δικές της δημιουργίες. Η ηχογράφηση, δε, του άλμπουμ πραγματοποιήθηκε στο στούντιο των Wolves In The Throne Room, ενώ ο Nathan Weaver συνεργάστηκε με τη Yianna και στο εξώφυλλο του δίσκου.

Τα στοιχειωμένα, πένθιμα και μελαγχολικά φωνητικά της πλαισιώνουν τη μελωδία και τις νότες των μουσικών οργάνων. Το μαύρο μέταλλο κυριαρχεί στη σχεδόν επιθανάτια ατμόσφαιρα που δημιουργείται, κυρίως από τα synth, σαν μια αίσθηση λιτανείας, στο “Drowning City”. Η έναρξη του άλμπουμ με το “A place to rest” δίνει το στίγμα της μπάντας, με το ορχηστρικό “Castle” να ακολουθεί. Τα “Last Dream” και “You took me” σε παρασύρουν στην καθηλωτική ατμόσφαιρα των Βουνών.

Στο άκουσμα του άλμπουμ συνθέτεις το σκηνικό. Η φύση σού δίνει τα στοιχεία της απλόχερα. Απομένει να επιλέξεις πώς θα τα συνθέσεις. Αντιπαραθετικά, αρμονικά, ομοιόμορφα ή αντίρροπα, εσύ επιλέγεις και φτιάχνεις τη δική σου ισορροπία. Παρέα σου στην περιπλάνηση αυτή οι νύμφες, τα πλάσματα του δάσους που κινούνται σαν αερικά ανάμεσα στα στοιχεία της φύσης αγκαλιάζοντάς τα, δίνοντάς τους πνοή και ανάσα ύπαρξης. Η διαφορά είναι πως στο συγκεκριμένο σκηνικό, με μουσική υπόκρουση τα Vouna, οι νύμφες φοράνε μαύρα. Και η μουσική τους απογειώνει το τοπίο με όλα όσα αυτό περιλαμβάνει.


Sometimes you feel like you don’t fit anywhere. You do not want to be confined to four walls, you feel that the city streets are not enough for you, you are looking for something different, something that will take you away from your daily routine. You are looking for an open sky, open seas, forests and mountains. You want to wander in nature, where no restrictions are imposed on you. Together with the cloudy atmosphere and the dusk, playing with light and shadows.

A combination of different images that create a mystical picture. Trees, rocks, paths, the sky and a fog that embraces them all, with no need to hide anything. The landscape shows itself before your eyes, it is revealed as long as the fog allows it, as if it were something forbidden. Something that you ‘ll see when the fog permits you to and when you are ready to actually see it. Sometimes, the fog creates the conditions under which whatever is not clear is being clarified (paradoxical as it may sound).

This is the setting that the mind creates, listening to the very first notes of the debut album from Vouna. Yianna Bekris (also a member of the bands Vradiazei, Eigenlicht and Sadhaka) portrays the mystical atmosphere, the muddy sense of black Cascadian metal with funeral doom and folk elements. The album is a one-woman show, since she is the one that plays all the instruments and, at the same time, lyrics and music are her own creations. The album was recorded in Wolves In The Throne Room’s studio and Nathan Weaver collaborated with Yianna on the cover of the album.

Her haunted, mournful and melancholic vocals surround the tune and notes of musical instruments. Black metal dominates the almost-deathly atmosphere created mainly by the synths, making you feel like you’ re in a procession, in “Drowning City”. The opening song of the album “A place to rest” leaves the band’s mark, and then, the instrumental “Castle” follows. “Last Dream” and “You took me” drift you away, into the vibrant atmosphere of the mountains.

While listening to the album, you can imagine the scenery. Nature offers its elements generously. You only have to choose the way to compose them. Confrontationally, harmoniously, evenly or in the opposite direction, you choose and create your own balance. Your nymphs, creatures of the forest, with their ethereal moves among the elements of nature, embrace them, giving them breath and life. The difference is that, in this particular scene, with the music of Vouna playing in the bagkground, the nymphs are dressed in black. And the music helps the scenery take off, including everything this may involve.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Cold Leather – Smart Moves (ADAGIO830)

Περπατώντας στους δρόμους της πόλης ένα αυγουστιάτικο βράδυ απολαμβάνεις την ομορφιά του αστικού τοπίου, χωρίς τη βοή της πολυκοσμίας που συνηθίζει τέτοια εποχή να εκδράμει σε άλλους τόπους. Στο οδοιπορικό σου επιλέγεις συντροφιά σου τη μουσική, εκείνη που είναι μαζί σου κάθε στιγμή και, ίσως, η μόνη που δεν σε εγκαταλείπει ποτέ. Και στους δρόμους της πόλης, με την ομορφιά και την ασχήμια της να συνυπάρχουν σε κάθε εικόνα που εμφανίζεται μπροστά σου, δεν μπορείς να έχεις καλύτερη συντροφιά από νέα ακούσματα.

Νέες μουσικές, από αυτές που σου ακούγονται σαν να ξεπήδησαν από το χρονοντούλαπο της μουσικής ιστορίας, κατευθείαν από τη δεκαετία του 1970, τότε που το πανκ κατοχυρώθηκε στις συνειδήσεις του κόσμου ως το μουσικό ρεύμα ενάντια σε καθετί συστημικό και παγιωμένο.

Οι Cold Leather ακούγονται έτσι κι ας εμφανίστηκαν στη μουσική σκηνή πολύ πρόσφατα, μόλις στα τέλη του 2016. Στα δεκαεπτά –όλα κι όλα– λεπτά του άλμπουμ τους Smart Moves μάς δίνουν το στίγμα τους ξεκάθαρα. Σύντομα, δίλεπτα κυρίως, τραγούδια, δωρικές συνθέσεις, μπόλικα ροκ στοιχεία και έντονη ενέργεια που συστήνεται από την πρώτη κιόλας νότα.

Το μπλέξιμο ροκ ήχων σε πανκ διάθεση είναι χαρακτηριστικό στα ακούσματά τους, οι στίχοι τους μιλάνε για τις πλευρές της ζωής, κακής και καλής: όλα μπλέκονται –άλλοτε περίτεχνα κι άλλοτε άκομψα– αλλά πάντα ενυπάρχουν σε κάθε έκφανση και πτυχή της. Μέσα από τραγούδια όπως το “Intoxication”, που μας είχαν πρωτοπαρουσιάσει στο Demo Tape, και το ορχηστρικό “CB 7817” παράλληλα με το “Nightmare” και το “No Hard Feelings” μάς προβάλουν τη δική τους αλήθεια.

Μελωδικά και σκληρά φωνητικά, όπως ακριβώς περιμένεις από μια πανκ μπάντα, χωρίς υστερίες αλλά με θυμωμένες κραυγές. Ηχηρές κραυγές που αντιδρούν έντονα σε μια ζωή γεμάτη από πράγματα που δεν θες και δεν αποδέχεσαι ούτε για σένα ούτε και για κανέναν άλλον. Μακριά από ατομικισμούς που, άλλωστε, δεν ταίριαξαν ποτέ με τη νοοτροπία αυτού του μουσικού είδους. Με μιαν αυθεντικότητα χαρακτηριστική τόσο των δημιουργών όσο και της δημιουργίας τους.

Για να βρει καθέν@ αυτό που αναζητά, βασική προϋπόθεση είναι να ξεκινήσει από την αμφισβήτηση αυτών που μας βαραίνουν ή δεν μας προσφέρουν όσα επιζητούμε σε κάθε τομέα της ζωής μας. Εξάλλου, τίποτα και όλα μπορούν να συμβούν, αρκεί να το θες και να το αποζητάς. Η αμφισβήτηση είναι μια καλή αρχή για να γίνουν οι αλλαγές που επιθυμείς να συμβούν στη ζωή σου, ανεξάρτητα από το πού, τελικά, αυτές θα σε οδηγήσουν.

Προσωπικά, αν αυτή η υπαρξιακή αμφισβήτηση είχε μουσική υπόκρουση, μόνο το πανκ θα σκεφτόμουν. Και οι Cold Leather ξεκινούν τη δική τους ιστορία βαδίζοντας σε καλά μονοπάτια, αποτελώντας την καλύτερη παρέα για τις αυγουστιάτικες νυχτερινές περιηγήσεις μου στην ερημωμένη πόλη.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Tatu Rönkkö – Spheres (Sonic Pieces)

Ένα πράγμα που δεν θα πάψει ποτέ να με εκπλήσσει είναι ο ανθρώπινος εγκέφαλος με τις απεριόριστες δυνατότητες που έχει, ανάλογα με την κλίση και το μεράκι του καθεν@ μας. Οι πηγές της έμπνευσης κάθε καλλιτέχνη, αλλά και το πώς αυτές μετασχηματίζονται σε δημιουργία, μπορεί να είναι πραγματικά το οτιδήποτε που μετουσιώνεται σε κάτι, ορισμένες φορές, ιδιαίτερα αξιόλογο.

O Tatu Rönkkö ανήκει σε αυτήν την κατηγορία καλλιτέχνη που μπορεί να δημιουργεί μουσική εμπνεόμενος από το οτιδήποτε. Ο αυτοσχεδιασμός είναι παρών σε όλες του τις συνθέσεις, ακόμα και στα όργανα που χρησιμοποιεί για να φτάσει στο αποτέλεσμα που επιθυμεί. Και στο αποτέλεσμα που θέλει φτάνει χρησιμοποιώντας αντικείμενα καθημερινής χρήσης, όπως πράγματα που βρίσκονται μέσα στην κουζίνα!

Το album Spheres είναι το ντεμπούτο του Φινλανδού, ως solo καλλιτέχνη (βλ. την θητεία του ως ντράμερ στη συναυλιακή σύνθεση των Efterklang). Μέσα στα 26 λεπτά που διαρκεί, ανακαλύπτεις έναν κόσμο ηχητικών σχημάτων, σε κάποια άλλη διάσταση, όπως παραπέμπει και η εικόνα στο εξώφυλλο. Και είναι σαν να θες να κάνεις αυτό το ταξίδι ανάμεσα σε αστέρια (“Stars”), σε άλλες διαστάσεις, με τη φωνή της Islaja στο “Tekoäly” να συντροφεύει την περιήγησή σου. Κι αυτό, να συμβαίνει χωρίς απαραίτητα να γνωρίζεις αν θες να ξεφύγεις από την πεζή σου καθημερινότητα βολτάροντας σε άλλους πλανήτες σκεφτόμεν@ το παρόν (“Now”). Ή αν τελικά, μέσα στο χάος των γαλαξιών και του σύμπαντος, ψάχνεις να βρεις τις ρίζες σου, οτιδήποτε θα σε βοηθήσει να βρεις τις προσωπικές σου καταβολές (“Then”), μήπως έτσι καταφέρεις ευκολότερα να βρεις και το προς τα πού θες να κατευθυνθείς.

Όσο περισσότερο τελικά ασχολείσαι με τη μουσική, τόσο αναζητάς νέους ήχους, καινούριες κατευθύνσεις. Αυτό ισχύει όχι μόνο για τους δημιουργούς, αλλά και για όλους εμάς που απολαμβάνουμε τη μουσική ή, καλύτερα, τη ζούμε. Το να “τολμά”, δηλαδή, κανείς να κάνει ένα βήμα παραπέρα, λίγο πιο μακριά από την “ασφάλεια” που του παρέχουν δεδομένα κι αγαπημένα ακούσματα, τις μουσικές μας, δηλαδή, πεπατημένες. Κάπως έτσι φτάνεις να ανακαλύψεις τον πλούτο που κρύβεται στις Σφαίρες του Rönkkö, ταξιδεύοντας μαζί του με ένα διαφορετικό (από τα συνηθισμένα σου) μουσικό όχημα, ηλεκτρονικό, αλλά ταυτόχρονα συναρπαστικό.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Oiseaux-Tempête – طرب TARAB (sub rosa)

Η μουσική δεν γνωρίζει σύνορα. Καταργεί περιορισμούς και όρια, ανοίγει ορίζοντες, ενώνει κόσμους, συνταιριάζει το παλιό με το νέο, μετασχηματίζει συναισθήματα και δημιουργεί πάθη. Ενώνει κουλτούρες και πολιτισμούς, μετατρέποντας την ένωση αυτή σε κάτι δυνατότερο και περισσότερο από το απλό άθροισμα των μερών που την απαρτίζουν.

Το Tarab είναι αυτή η συνάντηση Δύσης και Ανατολής, που μας δίνεται από τους Γάλλους Frédéric D. Oberland και του Stéphane Pigneul, σε συνεργασία με πολλούς καλλιτέχνες, ανάμεσα στους οποίους και οι Λιβανέζοι Charbel Haber, Abed Kobeissy και Ali El Hout. Τα στοιχεία της ανατολής, με ό,τι σηματοδοτεί και εμπεριέχεται στην έννοια αυτή, προκαλούν μια απροσδιόριστη γοητεία. Το πάθος και η μυσταγωγία είναι κυρίαρχα στοιχεία που, στο δικό μου μυαλό, βρίσκονται σε αντίθεση με τον “στεγνό” συναισθηματικά δυτικό κόσμο.

Αναζητώντας τη σημασία της αραβικής λέξης Tarab ανακαλύπτεις πως δεν πρόκειται για μια απλή λέξη, αλλά για μια έννοια που αφορά τον αραβικό πολιτισμό και συνοψίζει τη συγχώνευση μουσικής και συναισθηματικού μετασχηματισμού, χωρίς να υπάρχει αντιστοιχία της σε άλλη γλώσσα. Θα μπορούσε να εκφραστεί ως έκσταση, ευφορία. Και δεν υπάρχει ευφορία και έκσταση χωρίς έντονο, δυνατό και ποικιλόμορφο συναίσθημα με τη συμμετοχή όλων των αισθήσεων που συνεργάζονται για να αποκωδικοποιήσουν τις έννοιες που κάθε καλλιτέχνης θέλει να μεταβιβάσει μέσα από τους ήχους του.

Οι Oiseaux-Tempête στο live άλμπουμ Tarab καταθέτουν ένα μουσικό οδοιπορικό, μια ζωντανή ηχογράφηση που πραγματοποιήθηκε κατά τη διάρκεια της περιοδείας τους για το AL-‘AN!. Τα τραγούδια τους παρουσιάζονται διευρυμένα τόσο χρονικά όσο και μουσικά, προκαλώντας μια μουσική έκσταση. Αυτό το ταξίδι με τις κοσμικές μουσικές που μας παρουσιάζει, αποτυπώνεται σε κάθε ήχο. Η ένωση διαφορετικών πραγμάτων στις μουσικές συνθέσεις, μια συνένωση ρυθμών, οργάνων, παραδόσεων, ηλεκτρικής ενέργειας, νέων τεχνολογιών, αλλά και συναισθημάτων. Συναυλιακοί αυτοσχεδιασμοί σε έναν διευρυμένο χρονικά και ποιοτικά συνθετικό καταιγισμό. Οι εναλλαγές έντασης και ηρεμίας σε μια εκστατική ατμόσφαιρα. Δεν μπορείς παρά να κλείσεις τα μάτια και να αφήσεις τη μουσική να σε παρασύρει.

Οι απαγγελίες του G.W. Sok με τον έντονο, ξεσηκωτικό ρυθμό και τον δυναμισμό που γίνονται σε τρία ποιήματα: στο “Utopiya – On living”, ένα τραγούδι που γράφτηκε μετά τις συζητήσεις με ανθρώπους που συμμετείχαν στις κινητοποιήσεις στο πάρκο Gezi ενάντια στις πολιτικές επιλογές της τουρκικής κυβέρνησης, με τους στίχους του Τούρκου ποιητή Nazim Hikmet να προτρέπουν να μην παραδινόμαστε ποτέ. “…It’s this way: being captured is beside the point, the point is not to surrender”. Στο “Tuesday and the weather is clear” του Άραβα Mahmoud Darwish, που έρχεται με τη σειρά του να μας προτρέψει μέσα από έναν δεκάλεπτο αυτοσχεδιαστικό καταιγισμό. “…Live your tomorrow now. No matter how long you live you won’t reach tomorrow … tomorrow has no land … and dream slowly …”. Και στο στο “Grasse Matinée” του Γάλλου Jacques Prévert συνεχίζεται η προτροπή για αντίσταση και αλλαγή, για ανάκτηση της ζωής ενάντια στην απλή επιβίωση που οι ανά τον κόσμο εξουσίες θέλουν να επιβάλλουν στον άνθρωπο.

Στο άλμπουμ Tarab η ένωση ετερόκλητων πραγμάτων από διαφορετικές αφετηρίες δημιουργεί ένα ολοκληρωμένο αποτέλεσμα χωρίς αφομοίωση, αλλά με σεβασμό σε κάθε τι διαφορετικό. Και τελικά, πολύ θα ήθελα να είχα την ευκαιρία αυτόν τον μουσικό (και όχι μόνο) πλούτο να τον απολαύσω κάτω από το φως του φεγγαριού, όπως ακριβώς αυτό απεικονίζεται στο εξώφυλλο του δίσκου. Να νιώσω αυτήν τη μυσταγωγία στις σκιές που δημιουργεί το φεγγάρι σε μια αραβική νύχτα.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Soft Kill – Savior (profound lore)

“Όλοι είμαστε στον υπόνομο, αλλά κάποιοι από μας κοιτάζουν τ’ άστρα”, λέει ο Όσκαρ Ουάιλντ. Γι’ αυτό και όταν σου σκάει από το πουθενά η δυσκολία και αποφασίζει να έχει και διάρκεια, δύο είναι οι επιλογές σου: ή βουλιάζεις ή αντιδράς. Ή σε παίρνει η τραγωδία από το χέρι, για να σε ξαναπερπατήσει στα σκοτεινά δρομάκια του “ένδοξου” παρελθόντος σου, με σκοπό να σε βοηθήσει να ξαναχαθείς εκεί που βρίσκονται καλά κρυμμένοι οι εσωτερικοί σου δαίμονες, ή αποφασίζεις να αντιδράσεις και να τα αφήσεις όλα αυτά πίσω σου οριστικά, να κάνεις όλα τα δαιμόνια της ψυχής σου να εξαφανιστούν, μετουσιώνοντας όλον αυτόν τον πόνο σε δημιουργία και σε χάραξη καινούριας πορείας σε νέα και καθαρά μονοπάτια.

Κάπως έτσι ο Tobias Grave άρχισε την αυτοβιογραφική του εξιστόρηση. Ωμή, αλλά συνάμα συναισθηματική, σαν ψυχοθεραπευτικό ψυχογράφημα της απελπισίας του. Η πρόωρη γέννηση του γιού του στον 8ο μήνα της κύησης και η επικινδυνότητα που ενείχε τόσο για την γυναίκα του όσο και για το παιδί τους ήταν η πηγή της συγκεκριμένης δημιουργίας. Θεατής ο ίδιος στο θέατρο του παραλόγου και των αντιθέσεων, με γρήγορη εναλλαγή εικόνων και συναισθημάτων στο ήδη στημένο σκηνικό: ένα νοσοκομείο, μια ευθεία γραμμή που δείχνει την πορεία προς τον θάνατο, ιατρικό και νοσηλευτικό προσωπικό να αγωνίζονται για την επιβίωση ενός παιδιού που παλεύει για τη ζωή του.

Οι ατέλειωτες ώρες/μέρες της αναμονής, ήταν ένα προσωπικό στοίχημα για τον Grave, για το πώς θα αντεπεξέλθει, χωρίς να επιστρέψει στις εξαρτήσεις και τους εθισμούς του, αυτήν τη συνήθη, πρότερη πρακτική αποφυγής μιας δύσκολης και μη αποδεκτής πραγματικότητας. Ήταν η στιγμή της συνειδητοποίησης, της μετάβασης από τον εγωκεντρισμό στην ανιδιοτέλεια, από το εγώ στο εμείς που, στην προκειμένη περίπτωση, συνέβη βίαια και ξαφνικά. Εκείνη η στιγμή που συνειδητοποιείς ότι δεν έχεις καμία επιλογή, παρά μόνο να παραμερίσεις κάθε προσωπική σου ανάγκη, να δοθείς απόλυτα στο πλάσμα που εξαρτάται εξ ολοκλήρου από σένα, που βρίσκεται εκεί αβοήθητο και απογυμνωμένο, χωρίς εφόδια για τη μάχη που καλείται να δώσει.

Με ένα μπάσο, μια κιθάρα, έναν φορητό υπολογιστή και τον εξοπλισμό που ήδη είχε μαζί του, μιας και η γέννα τούς βρήκε στον δρόμο της επιστροφής από περιοδεία, άρχισε να καταγράφει, να συνθέτει και να δημιουργεί. Το “bunny room”, που αναφέρεται στη νεογνική εντατική μονάδα και στην προσπάθειά του να επιστρέφει εκεί για να βλέπει το παιδί του, είναι το πρώτο τραγούδι που έγραψε ο Grave μαζί με το “Savior” και σε αυτά καταθέτει την απελπισία που τη δεδομένη στιγμή είχε κατακλύσει κάθε κύτταρο της ύπαρξής του, γνωρίζοντας πως λυτρωτής και σωτήρας δεν υπάρχει κανείς άλλος εκτός από τον ίδιο του τον εαυτό. Το “Trying not to die”, μια μελωδική μελαγχολία στην οποία προσπαθεί να διατηρήσει την ελπίδα για την επιβίωση, ξεφεύγοντας από τη μαύρη τρύπα που παραμένει και τον περιμένει εκεί, έτοιμη να τον ρουφήξει ξανά μέσα της. Η μουσική στο “Cry Now Cry Later” γίνεται πιο δυναμική, μιας και μας δηλώνει ότι προσπαθεί να μη μείνει στάσιμος, αλλά να προχωρήσει μπροστά. Υπάρχουν εύθραυστες ισορροπίες, όπως φαίνεται και στο “Dancing on glass”, που ολοκληρώνονται με το “Hard candy” και με μια δυναμική που δηλώνει με σαφήνεια ότι το να παλεύεις τελικά για οτιδήποτε στη ζωή είναι απλώς μονόδρομος.

Ένα post punk άλμπουμ, λίγο διαφορετικό από ό,τι μας έχουν συνηθίσει ως τώρα οι Soft Kill, που αφορά την προσωπική εμπειρία του Tobias και υποστηρίχθηκε πλήρως από τα μέλη της μπάντας. Κι αυτό έγινε γιατί η αναφορά στη δύναμη που εκλύεται από τον άνθρωπο σε μια ιδιαίτερα δύσκολη και γεμάτη αντιφάσεις στιγμή —που είναι το κυρίαρχο μήνυμα του άλμπουμ— είναι κάτι που αφορά πολλ@ από μας. Ο πόνος που μετασχηματίζεται σε δημιουργία, το πένθος σε χαρά, η αδυναμία σε δύναμη. Μια αδυναμία που, όταν εκφραστεί, βρίσκει συνοδοιπόρους. Aνθρώπους να μοιραστείς αυτό που βιώνεις, να ζητήσεις συμπαράσταση και βοήθεια, όπως ακριβώς φαίνεται να συμβαίνει και στο εξώφυλλο του άλμπουμ, που φέρνει στον νου τον στίχο του Λειβαδίτη “δώσε μου το χέρι σου να κρατήσω τη ζωή μου”.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Grouper – Grid Of Points (kranky)

Κάποιες φορές δεν χρειάζεται η μουσική να είναι περίπλοκη, πλούσια σε ήχους, φωνητικά ή στίχους με ξεκάθαρο και ιδιαίτερο νόημα. Κάποιες φορές αρκεί απλώς ένα πιάνο και μια φωνή. Στη δημιουργική κατάθεση της Harris, αυτά τα δύο συστατικά στοιχεία προσλαμβάνουν άλλες διαστάσεις. Και μια απόκοσμη, απογυμνωμένη, μινιμαλιστική ατμόσφαιρα, σε πλήρη αρμονία με αιθέρια φωνητικά, κάτι σαν μια εσωτερική ηχώ, κάνουν αισθητή την παρουσία τους.

Μια μουσική πληρότητα σκάρτων 21 λεπτών της ομαδοποιού των ήχων, όπως αυτοπροσδιορίζεται η Liz Harris. Λέξεις, στίχοι μπερδεύονται με τις νότες, νοήματα μένουν ανολοκλήρωτα. Το πιάνο και η φωνή καθρεφτίζονται το ένα στο άλλο, αλληλοσυμπληρώνονται, γίνονται “ένα” σε κάθε μουσική στιγμή, όσο όμορφη ή θλιβερή κι αν είναι αυτή.

Ξεκινά ένα ταξίδι, μια αναδρομή ζωής με την ανάλογη μουσική υπόκρουση για κάθε σημαντικό σταθμό. Μετά το εναρκτήριο καλωσόρισμα της βροχής στο “The Races” και το μελαγχολικό “Parking Lot” έρχεται το “Driving”, απόκοσμο και οικείο συνάμα, προτρέποντάς σε να δεις ποι@ είσαι και ποια θες να είναι η δική σου πορεία. Ο ήχος του τρένου διακόπτει και ενσωματώνεται στο τραγούδι “Breathing”, ακριβώς όπως συμβαίνει και στη ζωή μας, όταν κάτι ξαφνικό, απότομο εμφανίζεται δυναμικά, σαρωτικά για να απομακρυνθεί πριν προλάβει να ξεφτίσει. Ο απόηχος, όμως, παραμένει (για πόσο άραγε;) στη ζωή μας να μας θυμίζει την παρουσία του, όπως η ανάσα, μηχανική και αυτόματη, χωρίς σκέψη, αλλά και τόσο απαραίτητη.

Η μπλούζα –“The Blouse”– σου φέρνει μνήμες από ένα πρόσωπο οικείο, που δεν έχει σημασία αν είναι παρόν ή έχει φύγει από κοντά σου. Ένα απομεινάρι που δεν ξέρεις τελικά αν θες να το κρατήσεις, δεν μπορείς να αποφασίσεις τι θα το κάνεις. Το τραγούδι των γενεθλίων –“Birthday Song”– σηματοδοτεί μια στιγμή προσωπικού απολογισμού, για όσα θέλησες να ζήσεις. Κάποια όνειρα τα πραγματοποίησες, κάποια άλλα όχι, κι αναρωτιέσαι το γιατί.

Μιάμιση βδομάδα χρειάστηκε η Harris για να ολοκληρώσει τη δουλειά της. Παρά τη διακοπή του δημιουργικού οίστρου από έναν υψηλό πυρετό, η όλη διαδικασία, αν και σύντομη, υπήρξε, κατά δήλωσή της, πλήρης. Στο Grid Of Points συνεχίζει ακολουθώντας τη δοκιμασμένη συνταγή του Ruins, με την απλότητα να κυριαρχεί στις συνθέσεις της, που με τη σειρά τους προκαλούν πολυπλοκότητα και ποικιλία συναισθημάτων. O στίχος δεν έχει τόση σημασία όση έχει ο τρόπος που αναδύονται συναισθήματα. Η διάρκεια του δίσκου για άλλη μια φορά μικρή, κάτι που με ξένισε αρχικά, αλλά όταν το ξανασκέφτομαι, αναρωτιέμαι: θα μπορούσες να αντέξεις μεγαλύτερης διάρκειας συναισθηματική καταιγίδα;

 

 

Sylvia Ioannou

 

Ten New Songs Countdown, 57

Oneohtrix Point Never – Black Snow

Πόσος καιρός άραγε έχει περάσει για να βρούμε επιτέλους ένα τραγούδι-δήλωση, όχι μόνο προς το τι συμβαίνει μέσα στο μυαλό και την ψυχή ενός δημιουργού, αλλά και στο τι συμβαίνει εκεί έξω. Ο OPN συνεχίζει να αναρωτιέται για το νόημα της σύγχρονης δημιουργίας (εξού και η σχετική έκθεσή του στη Νέα Υόρκη, καθώς και το θέμα του νέου δίσκου του) και γενικότερα του νοήματος του να ζει κανείς στην εποχή του παντοδύναμου διαδικτύου. Το βίντεο του νέου του κομματιού είναι ένα βήμα παραπέρα ως προς τη δική του αναζήτηση και θα ήταν ανούσιο να πιάσουμε ένα ένα τα σημεία που καυτηριάζει και παρωδεί, σημεία που αφορούν τον ίδιο και τον χώρο που κινείται. Μήπως ζούμε στο τέλος μιας τοξικής εποχής και το μόνο που μας μένει είναι να καλυφτούμε με ένα επιτελικό μαύρο χιόνι; (view)

 

Mogwai – Donuts

Δεν έχουν αλλάξει και πολλά στους Mogwai τα τελευταία πολλά χρόνια πέρα από μια μικρή αλλαγή στη σύνθεσή τους, καθώς ακολουθείται πιστά η σειρά άνισοι δίσκοι-ενδιαφέροντα σάουντρακ-περιοδείες-συνεχής αναγνώριση στην αξία τους. Αυτή η σταθερότητα έχει ως αποτέλεσμα οι νέες τους συνθέσεις να ακούγονται λες και γράφτηκαν πριν από δέκα χρόνια περίπου και μερικές φορές είναι δύσκολο να διακρίνεις αν αυτό είναι καλό ή κακό. Το πρώτο δείγμα της δουλειάς τους για το φιλμ Kin είναι εύκολο να το καταχωρίσεις στην πρώτη πλευρά, μιας και μιλάμε για το πιο μεστό κομμάτι που έγραψαν εδώ και χρόνια!

 

 

 

Talons – The Drowning

Η μουσική δημιουργία χωρίς στίχους δεν σημαίνει ότι ο καλλιτέχνης δεν έχει τι να πει. Αντίθετα, τα μηνύματα είναι πολλά. Κάποια σου ζητούν να τα αποκωδικοποιήσεις. Άλλα, πάλι, θέλουν να τα πλαισιώσεις με τις δικές σου σκέψεις. Οι Talons επιμένουν στο instrumental, και στο τρίτο τους άλμπουμ. Στο “The Drowning” παρουσιάζουν μια δυνατή και καλά δομημένη σύνθεση, ως πρόγευση για την επερχόμενη καλοκαιρινή τους κυκλοφορία. Η ορχηστρική σύνθεση είναι περιγραφική, διαθέτει εναλλαγές, παύσεις και εντάσεις, σε αφήνει να καθρεφτίσεις τα δικά σου συναισθήματα στη δική τους μουσική ιστορία. (listen)

 

Soft Kill – Missing

Ενώ ατάλαντες μπάντες κερδίζουν μια αναπάντεχη επιτυχία στον χώρο του darkwave-post punk, υπάρχουν μπάντες όπως οι Soft Kill που κινούνται στο περιθώριο και με κάθε τους δουλειά παίρνουν κεφάλια. Η μπάντα του πρώην Blessure Grave βασίζει τον νέο δίσκο σε μια πολύ σκληρή προσωπική εμπειρία και πιθανόν το υλικό του να μην αντέχει το βάρος. Εντούτοις ας προετοιμαστούμε για νέες βολές τους στο εσώτερο ψαχνό!

 

 

Touche Amore – Green

Η αρχή των πάντων χάνεται, το τέλος κρύβεται, κι εσύ κρατάς μια γραμμή που ποτέ δεν είναι ευθεία. Υπάρχει νόημα πίσω από αυτές τις γραμμές; Πίσω από οργισμένα φωνητικά, δυνατά μοτίβα, αδύνατα συναισθήματα; Νέο τραγούδι από τους TA, έτσι στο ξεκούδουνο. Ξανά όλα μπαίνουν σε μια σειρά, στίχοι, σκέψεις, ερωτήματα, απαντήσεις, ξανά ερωτήματα. Ακόμη κι αν η υπαρξιακή έκλαμψη διαρκεί τρία μόνο λεπτά, αξίζει!

 

 

Hopesfall – H.A. Wallace Space Academy

“Αυτό που θεωρείς ως ελευθερία στην πραγματικότητα δεν είναι”, μας δηλώνεται ευθύς εξαρχής στο H.A. Wallace Space Academy. Ο φόβος για ό,τι χάθηκε ως τώρα και για ό,τι θα χαθεί στην πορεία γίνεται η αλυσίδα με την οποία οι κατέχοντες την εξουσία δένουν τη ζωή σου, για να σου πάρουν ό,τι σου ανήκει, ό,τι σε κάνει να νιώθεις άνθρωπος κι όχι εκτελεστική μηχανή στους σκοπούς τους. Όταν διαλύσεις την αιθαλομίχλη μέσα στην οποία ζεις θεωρώντας ότι έχεις την ελευθερία της επιλογής, θα πέσεις απότομα στην πραγματικότητα και η πτώση θα είναι δυνατή. Αλλά, όπως μας προτρέπουν οι Hopesfall, αξίζει τον κόπο να ανακαλύψεις την αλήθεια σου και τη ζωή που εσύ θες να ζεις. (view)

 

Firewalker – Role Model

Το punk/hardcore χωρίς να το ξέρει ήταν για αρκετές περιόδους πρωτοποριακό, δείχνοντας το μέλλον σε θέματα απόψεων, τάσεων και νέων αισθητικών προτάσεων. Το ότι πλέον είναι αδύνατο να μην ασχοληθείς με μπάντες που τα μέλη τους είναι κατά κύριο λόγο γυναίκες και όχι άντρες (αν και τα ημεδαπά μουσικά μέσα τα καταφέρνουν ακόμη περίφημα), οφείλεται και στη δουλειά που έχει γίνει στο underground και στον χώρο του συγκεκριμένου είδους. Οι Βοστωνέζες Firewalker (με το όνομα να προέρχεται από κομμάτι των Slasphot από την ίδια πόλη) αποτελούν νέο μέλος της νέας σκηνής-σοδειάς γυναικοκρατούμενων σχημάτων και η νέα εμφατική συλλογή που συμμετέχουν της νεοσύστατης Teen Tiny Records αποδεικνύει του λόγου το αληθές.

 

 

Slapshot – Remedy

Για να κρατάς μόνο με την αγριοφωνάρα σου μια μπάντα για παραπάνω από τρεις δεκαετίες, πέρα από ικανότητα, χρειάζεται να ’σαι και λίγο βλαμμένος! Αυτού του είδους που σε κάνει να βαράς το κεφάλι σου επί σκηνής μέχρι να βγει αίμα, να προκαλείς το πιο βίαιο pit που προσωπικά έχω βιώσει ποτέ και να μεταδίδεις, τραγουδώντας τους στίχους σου, την ίδια πάντα φρενίτιδα στις ίδιες σου τις φλέβες! Νέος δίσκος για τον Choke και την παρέα του, με τίτλο ειρωνικό απέναντι στο κεντρικό προεκλογικό σύνθημα του Trump, θυμίζοντας σε ενάμισι λεπτό όχι μόνο κάτι από τα παλιά, αλλά και τους λόγους που αυτή η hc μπάντα έχει αγαπηθεί και μισηθεί τόσο πολύ μέσα στα χρόνια.

 

 

WIEGEDOOD – Parool

Ως μια black metal μπάντα που σέβεται τον εαυτό της, οι Wiegedood δημιουργούν μια κλειστοφοβική, αγωνιώδη και σκληρή μουσική ατμόσφαιρα που απογειώνεται με τους βρυχηθμούς του Levy Seynaeve. Χωρίς ιδιαίτερες καινοτομίες, αλλά συνεπείς στις αρχές της μουσικής που πρεσβεύουν. Το τραγούδι “Parool” στο De Doden Hebben Het Goed III –Οι νεκροί περνούν καλά(!)– είναι ο ξέφρενος και τραχύς επίλογος της βέλγικης μπάντας, που ολοκληρώνει με αυτό το άλμπουμ την τριλογία της, συνοδευόμενο από ένα ζοφερό, “γροθιά στο στομάχι” βίντεο. (view)

 

Dark Buddha Rising – Mahathgata I 

Τα βασικά έχουν ήδη ειπωθεί για τους DBR, οπότε, όπως πράττει και το νέο τους άσμα που κοσμεί την πρώτη πλευρά του φρέσκου EP τους, εισχωρούμε αμέσως στον δικό τους μουσικό στροβιλισμό. Άρρωστο, θεόβαρο, ψυχεδελικό με τον δικό του σκανδιναβικό τρόπο, διαγράφει κύκλους από σκόνη και κάνει πάταγο!

 

 

Μπάμπης Κολτράνης & Sylvia Ioannou

 

ΥΓ. Ευχαριστούμε την Δάφνη Τσουμάνη για την φωτογραφία