War On Women – Capture The Flag (bridge nine)

Ποια εικόνα σού έρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό ακούγοντας hardcore punk; Άντρες κυρίως, πάνω στη σκηνή, να κοπανιούνται δυνατά, να κραυγάζουν εκκωφαντικά, ενάντια στο κατεστημένο και σε κάθε μορφή εξουσίας, το δε πλήθος κάτω από τη σκηνή να απελευθερώνει καθαρή οργή από κάθε κύτταρο της ύπαρξής του. Η αντίρρηση με την εικόνα αυτή είναι ότι ο θυμός ή η αγανάκτηση και η αντίσταση δεν είναι μόνο αντρικό προνόμιο.

Οι War On Women στο Capture The flag μάς δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου στερεοτυπικά, ο θυμός δεν εκφράζεται, κατά δήλωση της τραγουδίστριας του γκρουπ Shawna Potter, με τον καθιερωμένο και αποδεκτό από τους περισσότερους, “γυναικείο”, χαριτωμένο και μη προκλητικό τρόπο, αλλά γνήσια, δυναμικά, αγριεμένα και άφοβα. Φεμινιστικό hardcore punk και από τις πρώτες νότες σε παρασύρει η αυθεντικότητά του. Αυτή η καταπιεσμένη οργή που εκρήγνυται ενάντια σε κάθε τι παγιωμένο και καταπιεστικό, ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας, αλλά και κατά του εφησυχασμού είναι ζητούμενα του μουσικού είδους και προσφέρονται απλόχερα σε αυτό το άλμπουμ.

Σε αυτόν τον αγώνα το όπλο είναι η μουσική, “ντυμένο” με στίχους που καλό είναι όχι μόνο να τους ακούσεις, αλλά να τους νιώσεις. Η μπάντα στέλνει ανοιχτή πρόσκληση σε όλα τα φιλήσυχα και ήρεμα άτομα να ξεκουνηθούν από την καρέκλα τους και να δράσουν. Το να εναντιώνεσαι στα λόγια είναι μια καλή αρχή και εκφράζεται στο άλμπουμ μέσα από ποικιλία θεμάτων. Η τρομοκρατία των όπλων με πρόσχημα την ασφάλεια, γιατί “δεν ενδιαφέρονται αν ζείτε, δεν τους νοιάζει αν πεθάνετε, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο έλεγχος”, όπως λένε στο “Lone Wolves”. Το “Pleasure and the Beast” σπάει τα ταμπού μιλώντας για τη γυναικεία ευχαρίστηση στο σεξ, ενώ στο “YDTMHTL” (You don’t tell me how to live) αρνείται ξεκάθαρα την οποιαδήποτε και από οποι@δήποτε υπόδειξη συγκεκριμένου τρόπου ζωής, ως δήλωση προσωπικής (και όχι μόνο) ελευθερίας, έχοντας τη συνδρομή της πρωτοπόρου του φεμινιστικού πανκ και του riot grrrl Kathleen Hannah. Η αυστηρή και κοφτή δήλωση “I΄ ll never be a quiet woman” στο “Silence Is A Gift” δείχνει πώς κάθε γυναίκα πρέπει να διεκδικεί τις ελευθερίες της, στο “Predator In Chief” η επίδειξη και η επιβολή δύναμης στη γυναίκα από τους “ισχυρούς”, κακοποιητικούς άντρες απλώς δεν είναι αποδεκτή, ενώ στο “Childbirth” τα βάζουν με τους συντηρητικούς και θρησκόληπτους που προσπαθούν να επιβάλουν την άρση του δικαιώματος στην άμβλωση, κι ας είναι οι ίδιοι που μετά τη γέννησή του αδιαφορούν για την τύχη του ίδιου του παιδιού και της μητέρας. Στο “The violence of bureaucracy” το θηρίο της γραφειοκρατίας αντιμετωπίζεται με την παρουσία της Lauren Kashan των Sharptooth (συμμετέχει και στα “Predator In Chief”, “The Chalice & The Blade” και στο “Childbirth”), δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στο hardcore των WoW με το ιδιαίτερο τραγουδιστικό της στιλ.

Το Capture The Flag μάς παρουσιάζει ένα φρέσκο, μελωδικό και άγριο ταυτόχρονα punk, με τρίλεπτες κυρίως θεματικές κραυγές ενάντια σε θρησκεία, ρατσισμό, πατριαρχία και φυσικά τον καπιταλισμό. Το μουσικό είδος που εντάσσονται είναι παραδοσιακά ανδροκρατούμενο, αλλά το συγκρότημα μας δηλώνει ότι πρέπει να αλλάξουμε μυαλά και να δράσουμε, μέσα από μια θηλυκή και πολύ δυναμική ματιά. Δεν μπορείς παρά να τους παραδεχτείς για αυτόν τον δυναμισμό και την αγωνιστικότητα που εκλύουν σε κάθε νότα, σε κάθε στίχο και σε κάθε τους εμφάνιση. Για μένα, είναι ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του είδους για το 2018. Ακούστε το και απολαύστε το ανεπιφύλακτα.

 

 

Sylvia Ioannou

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.