Billy Bio – Freedom’s Never Free (Bridge Nine)

Το να θέτεις στόχους, το να προσπαθείς και να αγωνίζεσαι για να τους επιτύχεις, το να δρας κατά βούληση και όχι με τον τρόπο που θέλουν να σου επιβάλλουν είναι ο ορισμός της ελευθερίας για κάθε άνθρωπο. Η εσωτερική – ατομική ελευθερία είναι ζητούμενο, ώστε να επιτευχθεί και η κοινωνική – συλλογική ελευθερία που αποτελεί επιδίωξη για όλ@ μας. Άλλωστε, σε κάθε μεγάλη στιγμή και καμπή του ιστορικού παγκόσμιου γίγνεσθαι η ελευθερία πρωτοστατεί ως αίτημα. Και δεν είναι τυχαίο. Η έννοια, απλή στη σύλληψη. Η απλότητα αυτή ωστόσο, δεν διακρίνει τους τρόπους ή την προσπάθεια για την εφαρμογή της…

Για την ελευθερία μας μιλάει και ο William – Billy Graziadei γνωστός από τη συμμετοχή του στους Biohazard, στη νέα σόλο του δουλειά με τους Billy Bio. Ο καλλιτέχνης δημιούργησε τη νέα μπάντα του γιατί θέλησε να εκφραστεί ελεύθερα και η δημιουργία του να εκφράζει στο 100% αυτό που είναι ο ίδιος και μόνο αυτός, χωρίς επιρροές σε μια στιγμή που του φάνηκε ως η καλύτερη δυνατή για να το πράξει. Η ελευθερία δεν είναι ποτέ δωρεάν μας λέει, ούτε εκτιμάται πάντα από όλ@, όπως θα έπρεπε. Έτσι, στα τέλη του 2018 κυκλοφόρησε το single “Freedom’ s Never Free” και τον Απρίλη του 2019 το EP στο οποίο περιλαμβάνεται το εν λόγω τραγούδι, μαζί με την demo version του. Σε μορφή demo ακούμε και το “Feed the Fire”. Το λεκτικό μήνυμα ξεκάθαρο όσο και ο hardcore ήχος που το συνοδεύει.

Στο EP υπάρχει και η διασκευή του “Get Up Stand Up”, -ναι πρόκειται για το γνωστό τραγούδι- του Bob Marley, σε μια πιο σκληρή βερσιόν που, δεν το κρύβω, μου άρεσε πολύ. Δεν αρκεί να δηλώνεις την αντίθεσή σου με τα κακώς κείμενα που είναι και τόσα μα τόσα πολλά, σημασία έχει να πράττεις προς την κατεύθυνση της ανατροπής και καθαίρεσής τους. Ο Marley το έκανε με έναν πιο ήπιο τρόπο, ο δε Billy Bio μας έδειξε έναν δρόμο που προσωπικά, επιλέγω. Αυτή η hardcore αισθητική που δίνεται μέσα από τους ήχους του, είναι ευθέως ανάλογη με έναν τρόπο που πολλ@ από μας προτιμάμε να αγωνιζόμαστε και να δίνουμε τις μάχες για αλλαγή και κάθε απελευθερωτική διαδικασία.

Setting goals, trying and struggling to achieve them, acting the way you choose and not the way that others want to impose on you is the definition of freedom for everyone. Internal – individual freedom is required in order to attain the social – collective freedom which is the main goal for everyone. Besides, in every great moment and the turning point of the world’s history, freedom is a pioneer. And this is not by chance. The concept, is simple to conceive. This simplicity, however, does not distinguish the ways or the effort to implement it …

William – Billy Graziadei, known from his participation in Biohazard speaks for freedom in his new solo project, the Billy Bio band. The artist formed his new band because he wanted to express himself freely, without any influence from anyone, at a time that seemed to be the best to do so. This is why he says that freedom is never free nor it is always appreciated by everyone, as it should be. The single “Freedom’s Never Free” was released at the end of 2018 and the EP in April 2019, including the demo version of the song. In the demo version we are also listening “Feed the Fire”. The verbal message is clear as well as the hardcore sound that accompanies it.

In the EP, there is the cover song “Get Up Stand Up”, Bob Marley’s famous one, in a tougher verse that I loved. It is not enough to declare your opposition to the wrong texts, which are so many, it is important to act in the direction of their overthrow and removal. Marley did it in a more gentle way, and Billy Bio showed us a way that I personally prefer. This hardcore aesthetics given through its sounds is directly analogous to a way that many of us choose to struggle and to give battles for change and every liberation process.

Sylvia Ioannou

War On Women – Capture The Flag (bridge nine)

Ποια εικόνα σού έρχεται σχεδόν αυτόματα στο μυαλό ακούγοντας hardcore punk; Άντρες κυρίως, πάνω στη σκηνή, να κοπανιούνται δυνατά, να κραυγάζουν εκκωφαντικά, ενάντια στο κατεστημένο και σε κάθε μορφή εξουσίας, το δε πλήθος κάτω από τη σκηνή να απελευθερώνει καθαρή οργή από κάθε κύτταρο της ύπαρξής του. Η αντίρρηση με την εικόνα αυτή είναι ότι ο θυμός ή η αγανάκτηση και η αντίσταση δεν είναι μόνο αντρικό προνόμιο.

Οι War On Women στο Capture The flag μάς δείχνουν πως τα πράγματα δεν είναι καθόλου στερεοτυπικά, ο θυμός δεν εκφράζεται, κατά δήλωση της τραγουδίστριας του γκρουπ Shawna Potter, με τον καθιερωμένο και αποδεκτό από τους περισσότερους, “γυναικείο”, χαριτωμένο και μη προκλητικό τρόπο, αλλά γνήσια, δυναμικά, αγριεμένα και άφοβα. Φεμινιστικό hardcore punk και από τις πρώτες νότες σε παρασύρει η αυθεντικότητά του. Αυτή η καταπιεσμένη οργή που εκρήγνυται ενάντια σε κάθε τι παγιωμένο και καταπιεστικό, ενάντια σε κάθε μορφή αδικίας, αλλά και κατά του εφησυχασμού είναι ζητούμενα του μουσικού είδους και προσφέρονται απλόχερα σε αυτό το άλμπουμ.

Σε αυτόν τον αγώνα το όπλο είναι η μουσική, “ντυμένο” με στίχους που καλό είναι όχι μόνο να τους ακούσεις, αλλά να τους νιώσεις. Η μπάντα στέλνει ανοιχτή πρόσκληση σε όλα τα φιλήσυχα και ήρεμα άτομα να ξεκουνηθούν από την καρέκλα τους και να δράσουν. Το να εναντιώνεσαι στα λόγια είναι μια καλή αρχή και εκφράζεται στο άλμπουμ μέσα από ποικιλία θεμάτων. Η τρομοκρατία των όπλων με πρόσχημα την ασφάλεια, γιατί “δεν ενδιαφέρονται αν ζείτε, δεν τους νοιάζει αν πεθάνετε, το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι ο έλεγχος”, όπως λένε στο “Lone Wolves”. Το “Pleasure and the Beast” σπάει τα ταμπού μιλώντας για τη γυναικεία ευχαρίστηση στο σεξ, ενώ στο “YDTMHTL” (You don’t tell me how to live) αρνείται ξεκάθαρα την οποιαδήποτε και από οποι@δήποτε υπόδειξη συγκεκριμένου τρόπου ζωής, ως δήλωση προσωπικής (και όχι μόνο) ελευθερίας, έχοντας τη συνδρομή της πρωτοπόρου του φεμινιστικού πανκ και του riot grrrl Kathleen Hannah. Η αυστηρή και κοφτή δήλωση “I΄ ll never be a quiet woman” στο “Silence Is A Gift” δείχνει πώς κάθε γυναίκα πρέπει να διεκδικεί τις ελευθερίες της, στο “Predator In Chief” η επίδειξη και η επιβολή δύναμης στη γυναίκα από τους “ισχυρούς”, κακοποιητικούς άντρες απλώς δεν είναι αποδεκτή, ενώ στο “Childbirth” τα βάζουν με τους συντηρητικούς και θρησκόληπτους που προσπαθούν να επιβάλουν την άρση του δικαιώματος στην άμβλωση, κι ας είναι οι ίδιοι που μετά τη γέννησή του αδιαφορούν για την τύχη του ίδιου του παιδιού και της μητέρας. Στο “The violence of bureaucracy” το θηρίο της γραφειοκρατίας αντιμετωπίζεται με την παρουσία της Lauren Kashan των Sharptooth (συμμετέχει και στα “Predator In Chief”, “The Chalice & The Blade” και στο “Childbirth”), δίνοντας μια διαφορετική διάσταση στο hardcore των WoW με το ιδιαίτερο τραγουδιστικό της στιλ.

Το Capture The Flag μάς παρουσιάζει ένα φρέσκο, μελωδικό και άγριο ταυτόχρονα punk, με τρίλεπτες κυρίως θεματικές κραυγές ενάντια σε θρησκεία, ρατσισμό, πατριαρχία και φυσικά τον καπιταλισμό. Το μουσικό είδος που εντάσσονται είναι παραδοσιακά ανδροκρατούμενο, αλλά το συγκρότημα μας δηλώνει ότι πρέπει να αλλάξουμε μυαλά και να δράσουμε, μέσα από μια θηλυκή και πολύ δυναμική ματιά. Δεν μπορείς παρά να τους παραδεχτείς για αυτόν τον δυναμισμό και την αγωνιστικότητα που εκλύουν σε κάθε νότα, σε κάθε στίχο και σε κάθε τους εμφάνιση. Για μένα, είναι ένα από τα κορυφαία άλμπουμ του είδους για το 2018. Ακούστε το και απολαύστε το ανεπιφύλακτα.

 

 

Sylvia Ioannou

 

War On Women – Good Riddance

War On Women – Self-titled (bridge nine)

waronwome.againstthesilence

Θέαμα είναι να σημειώνει επιτυχία μια μπάντα λόγω της συμμετοχής μελών της σε τηλεοπτική εκπομπή, να ξεσηκώνεται ένα κύμα reunions σχημάτων παρομοίου ύφους και να ακολουθούν νέες μπάντες που προβάλλονται ως η συνέχεια τους και οι οποίες απλά αντιγράφουν τις παλαιότερες. Αν αυτή η περιγραφή ταιριάζει κάπου 100% είναι στην περίπτωση του αναστηλωμένου riot grrrrl, το οποίο έχει γίνει πρώτο θέμα στα μουσικά media τον τελευταίο καιρό. Προφανώς μέσα στην αναμπουμπούλα υπάρχουν και σχήματα που συμμετέχουν γυναίκες οι οποίες δεν δίνουν δεκάρα για όλα αυτά και επικεντρώνονται στην ουσία και όχι στο φαίνεσθαι. Οι War On Women είναι μια ξεκάθαρα φεμινιστική μπάντα η οποία αποτελείται κατά το ήμισυ από γυναίκες μουσικούς. Η στενή σχέση τους με τους Propagandhi τις βοήθησε να προσηλώνεται ως σχήμα όχι μόνο στα μηνύματα που έχει να μεταδώσει, αλλά και στο μουσικό τομέα. Στο ντεμπούτο της υπάρχει μια ολοφάνερη βελτίωση στην συγγραφή των συνθέσεων της σε σχέση με το προηγούμενο ep της.

Υπάρχει ένα δέσιμο της τρέλας που βγάζει η ερμηνεύτρια με την υπόλοιπη μπάντα που γνωρίζει που να γκαζώνει και που να σταματά, το οποίο δύσκολα συναντάται σε νέες μπάντες του είδους. Πέρα όμως από την έξοχη παραγωγή του J. Robbins είναι τα ίδια τα κομμάτια που συγκινούν με την ενέργεια τους. Συνιστάται η παράλληλη ανάγνωση των δυνατών στίχων για πιο πορωτικά αποτελέσματα στις ακροάσεις. Μουσική με λόγο ύπαρξης; Εδώ.

 

 

 

Good Riddance – Peace In Our Time (fat wreck)

goodriddance.againstthesilence

Αθόρυβα σχεδόν έβγαλαν τον δίσκο που οριστικοποιεί την επιστροφή τους ως μπάντα, καθώς ένα reunion με συνεχόμενες περιοδείες είναι κάτι το συνηθισμένο και σύντομα ξεπερασμένο. Τι τους οδήγησε όμως στην αποστολή να μπουν στο στούντιο για να ηχογραφήσουν νέο υλικό, εφόσον η μουσική τους ήταν, είναι και θα είναι έξω από πρωτοποριακές γραμμές;

Ένας σκέλος της απάντησης βρίσκεται στην επιτυχία που γνώρισε η συναυλιακή επιστροφή τους, οπότε ένα νέο υλικό σίγουρα θα φρεσκάριζε το setlist τους, αλλά και την ίδια τους την όρεξη για να συνεχίζουν να οργώνουν τον δρόμο. Στα υπόλοιπα έρχεται να απαντήσει το ίδιο το νέο τους άλμπουμ. Ο δίσκος λοιπόν είναι σαν να κυκλοφόρησε πριν δέκα χρόνια, με ότι θετικό ή αρνητικό αυτό συνεπάγεται. Ξεκινώντας από την κρυστάλλινη παραγωγή, προσωπικά θεωρώ πως εδώ και δεκαετίες έχει επιβληθεί μια μονόχνοτη αντίληψη στον ήχο που κάνει τους δίσκους της fat wreck και παλαιότερα της epitaph να ακούγονται σχεδόν ίδιοι στον χρωματισμό τους. Ευτυχώς στις περισσότερες φορές ερχόταν το επίπεδο των συνθέσεων για να αναδείξει τις δουλειές που κέρδιζαν τελικά το στοίχημα του χρόνου και πιθανότατα οι GR τα κατάφεραν και τώρα. Περισσότερο επηρεασμένοι αυτήν την φορά από τους Bad Religion και λιγότερο από τους Black Flag, προχωράνε στην συγγραφή ευθύβολων συνθέσεων χωρίς κάτι το περιττό. Επίσης όλοι οι στίχοι έχουν κάτι, έστω γενικόλογα, πολιτικό να δηλώσουν.

Δυστυχώς λείπουν τα κομμάτια που θα ξεχωρίσουν μεμιάς, όπως και μια ποικιλία σε ρυθμούς, αλλά ευτυχώς απουσιάζουν εντελώς οι μέτριες συνθετικές ή εκτελεστικές στιγμές. Πιθανότατα η μπάντα θα παραμείνει μια από τις πιο υποτιμημένες τους καιρού της στα punk/hc οροπέδια και μετά από την συγκεκριμένη κυκλοφορία. Πάντως σίγουρα τα κατάφεραν πολύ καλύτερα από άλλες συγγενικές μπάντες που έβγαλαν δίσκο τους τελευταίους μήνες όπως οι Lagwagon, Millencolin και Strung Out.

 

 

 

Μπάμπης Κολτράνης