MESSA – Feast For Water (Aural Music)

“Φίλε, είναι πολύ βασικό που έχετε μια γυναίκα στα φωνητικά. Εξασφαλισμένο κοινό και ξέρεις… Αν μια γυναίκα κάνει λάθος και φαλτσάρει, ας πούμε, κανείς δεν δίνει σημασία. Δεν είναι όπως στον άντρα, που θα τρέξουν να σε γιουχάρουν όλοι”.

Ο χώρος είναι ένα γειτονικό προβάδικο, ο πρωταγωνιστής ένας μεσήλικας μουσικός και η μουσική υπόκρουση ο δεύτερος δίσκος των Ιταλών MESS. Ο μισογυνισμός είναι προφανής, η ειρωνεία των συνθηκών σχεδόν δαιμονική. Ο δίσκος έχει κυκλοφορήσει μόλις λίγες μέρες και έχω σπεύσει να τον ακούσω – ο απόηχος του ντεμπούτου τους, Belfry, είναι ακόμα ολοζώντανος στα αυτιά μου κι ας κοντεύει να κλείσει τη διετία.

Δεν παύω να αναρωτιέμαι πώς θα ξεχώριζε ένα doom metal σχήμα όπως αυτό, αν δεν έσπαγε τα σχετικά προδιαγεγραμμένα ριφ το χαρακτηριστικά γλυκό ηχόχρωμα της Sara κι αν θα είχαν ποτέ στον νου τους τα λοιπά μέλη του συγκροτήματος την απλοϊκή σκέψη “ας βρούμε μια όμορφη παρουσία που να κουτσοπιάνει τις νότες για να έρχεται κόσμος στα gig”. Πιστεύω πως όχι, και η γνώμη μου απηχεί κάτι παραπάνω από ελπίδα.

Το Feast For Water είναι ένας καλοδουλεμένος, ισοβαρής δίσκος. Μια δουλειά που αναδύει σεβασμό από και προς κάθε μέλος της. Τα doom ριφάκια της έναρξης με το “Naunet” ακολουθούνται από “σιωπές” που προετοιμάζουν την άφιξη των στοιχειωτικών φωνητικών της Sara στο “Snakeskin Drape”. Τίποτε δεν υπερτερεί και τίποτε δεν παραλείπεται.

Μερικές, βέβαια, συνθέσεις πληρούν άκοπα τις προϋποθέσεις της “ραδιοφωνικότητας”, με χαρακτηριστικό παράδειγμα το οκτάλεπτο “Leah” – γεγονός που φυσικά δεν διαγνώσαμε πρώτοι, καθώς και οι ίδιοι οι MESSA εύλογα το επέλεξαν ως το πρώτο κομμάτι-βίντεο προώθησης του δίσκου, αλλά και το “The Seer”, που είναι ποτισμένο με επιχρώσεις τζαζ στοιχείων και μελωδικότητας. Στον αντίποδα, έχουμε το αργόσυρτο “She Knows” να φέρνει στον νου την Chelsea Wolfe, το ολίγον στονεριασμένο “Tulsi”, το λιγότερο αξιομνημόνευτο από όλα “White Stains” και το αποχαιρετηστήριο “Da Tariki Tariquat”, το καθένα από τα οποία συνιστούν έναν μοναδικό πλανήτη, που κινείται στη δική του αυτόνομη τροχιά.

Όλα αυτά, λοιπόν, συνηγορούν στο ότι το τι φύλο είσαι δεν σε “φτιάχνει” ή σε “χαλάει”, η επιτυχία δεν έχει συνταγή που απλώς με ένα κλικ θα προστεθεί στη φαρέτρα σου και εντέλει ότι, αν έχεις τέτοιο σκεπτικό, αναρωτιέμαι αν είσαι το είδος ακροατή ή δημιουργού που έχει κάτι να προσφέρει στον οποιοδήποτε θνητό από εμάς.

 

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.