Planetary Assault Systems – Arc Angel (ostgut ton)

planetary assault systems.arc angel.againstthesilence

Πριν λίγο καιρό ο Steve Albini σε μια συνέντευξη του εκθείασε την πρώιμη ηλεκτρονική μουσική (βλ. Kraftwerk, Cabaret Voltaire κ.α.) και επιτέθηκε στην μετάλλαξη της σε club/χορευτική μουσική. Η αλήθεια είναι ότι στη σύγχρονη techno η διαφοροποίηση των δυο αυτών φάσεων τείνει να ξεπερνιέται χάρις σε δουλειές που ξεπερνάνε το όποιο χάσμα (βλ. αυτές των Perc, Silent Servant), μόνο που ο κανόνας είναι κυρίαρχα προς το μέρος των club. Άρα αυτό που μένει είναι όχι απλά να σπάσει το δίπολο, αλλά να αφεθεί πίσω για το προχώρημα σε νέα μονοπάτια και επ’ αυτού ο πιο ειδικός για να μιλήσει είναι σίγουρα ο Luke Slater, γνωστός και ως PAS.

Πιο συγκεκριμένα, η πορεία του αποτελεί και μια πυξίδα του πώς έχει κινηθεί η techno τις τελευταίες δεκαετίες. Από τα πριονίδια στην δεκαετία του ‘90, στις πιο νορμάλ φόρμες με το δικό του όνομα μπροστά, στην επιστροφή του ως PAS την εποχή που η techno επέστρεφε στα πράγματα και με την επαφή του στο σήμερα, είτε με τις ambient δουλειές του, είτε με το house πρότζεκτ του L.B. Dub Corp., πάντα η ποιοτική στάθμη του υλικού του ήταν υψηλότατη. Οι δυο μάλιστα τελευταίοι δίσκοι του ως PAS ήταν πραγματικά άπιαστοι και στον ήχο και στην έμπνευση, οπότε έρχεται το Arc Angel σήμερα για να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι άλλο να περιμένουμε από αυτόν.

Υποτίθεται ότι με αυτό το άλμπουμ ήθελε να ξεφύγει από τα καθιερωμένα του standards και να βάλει, επιτέλους, μελωδία στην εγκεφαλική του μουσική. Δυστυχώς ακούγοντας το, δεν φαίνεται πουθενά να έγινε πράξη η επιθυμία του αυτή. Σε αντίθεση με τους δυο προκάτοχους του και κυρίως με το The Messenger όπου όσο άκουγα το δίσκο, τόσο μου εμφανιζόντουσαν οι κρυφές χάρες του, εδώ όσο τον μελετάω μου φεύγει ο αρχικός ενθουσιασμός και καταλαβαίνω ότι έχει λειανθεί ο ήχος του, χωρίς όμως το απαιτούμενο βάθος. Ακόμη και τα ατμοσφαιρικά ιντερλούδια που χρησιμοποιεί κατά κόρον, παραπέμπουν σε μια πρακτική που συναντάμε στην techno από τα zeros, οι τίτλοι θυμίζουν αυτούς παλαιότερων του κομματιών και οι χορευτικοί δυναμίτες του δεν κρύβουν κάποια έκπληξη. Κάτι βέβαια που συμβαίνει γενικότερα στο συγκεκριμένο είδος σήμερα, κάνοντας μας να νιώθουμε πως η εποχή που ο Jeff Mills, ο Plastikman και το label της Tresor έβγαζαν δίσκους όπου δεν ήξερες τι να περιμένεις πως θα ακούσεις, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Ίσως για όλα αυτά να φταίει η εμπορική απήχηση της μουσικής αυτής, οπότε και επιστρέφουμε στην αρχική μας σκέψη ότι τελικά αυτή η μονοδιάστατη αντίληψη με κατεύθυνση τα clubs στενεύει τα όρια του techno και γενικότερα της ηλεκτρονικής μουσικής. Μάλιστα συμβαίνει το ενενηντάλεπτο Arc Angel να λειτουργεί καλύτερα στη μορφή του συνεχόμενου mix που έχει βάλει ως μπόνους κομμάτι ο παραγωγός στο τέλος, κάτι που αποδεικνύει την τήρηση των χορευτικών στεγανών του. Ναι μεν ο Luke Slater έχει διευρύνει με τις δουλειές του τα όρια του φορμαλισμού της σύγχρονης techno, αλλά όμως φτάνει κάποια στιγμή που αυτό από μόνο του δεν αρκεί.

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.