Ten New Songs Countdown, 58

Η φωτογραφία ανήκει στην Δάφνη Τσουμάνη την οποία ευχαριστούμε θερμά

 

Julia Kent – Imbalance

Η πάλη μεταξύ ισορροπίας και ανισορροπίας είναι διαρκής και τόσο εύθραυστη όσο και η ίδια η ύπαρξη. Η Julia Kent μελοποιεί τη σχέση αυτή που ξεκινά ήρεμα και μελωδικά, με την ένταση να αυξάνεται σταδιακά και το πάθος να κυριαρχεί. Μια μελωδία που σταματά εκρηκτικά και έντονα σαν να μην θέλει να ξεφτίσει, επιλέγοντας να ολοκληρωθεί στο απόγειο του πάθους που εκλύει.

 

Op3 – Páthema

Η κυριαρχία του πιάνου δημιουργεί μια ατμόσφαιρα που, ακόμα κι αν οι ρυθμικές εναλλαγές δεν είναι εκκωφαντικές, νιώθεις την ένταση που τις αγκαλιάζει. Ένα 6λεπτο μουσικό ταξίδι που σε κατευθύνει σ΄ εκείνο το σημείο που βρίσκεται κρυμμένη η πιο μύχια σκέψη σου η οποία, μέσα από μια εσωτερική διαπάλη, δεν έχει επιλογή, παρά να εκφραστεί.

 

 

Snowdrops – The Mangrove

Το να γράψεις μουσική για ταινία δεν σημαίνει, κατ’ ανάγκη, ότι αυτή οφείλει να ακούγεται μελοδραματική ή συνοδευτική. Το νεότευκτο σχήμα των Christine Ott και Mathieu Gabry ανέλαβε να ντύσει μουσικά την ταινία Manta Ray και το πρώτο δείγμα είναι μια αγκαλιά ημίφωτος με τους παλμούς των δύο συντελεστών να χτυπούν ως ένας, βυθίζοντας την ακροάτρια στη μουσική τους.

 

 

Rope Sect – Handsome Youth

Οι αναμνήσεις στιγμών που κρατάς καλά μέσα σου σαν κάτι προσωπικά πολύτιμο δημιουργούν ένα τόσο δυνατό συναίσθημα που αντανακλάται κι εκπέμπεται σε κάθε σου κύτταρο. Οι στιγμές αυτές είναι οι αποσκευές σου, το υλικό με το οποίο θα συνθέσεις το παρόν σου και θα χτίσεις το μέλλον σου, γνωρίζοντας στην πορεία τι θα κρατήσεις και τι θα αφήσεις να δώσει τη θέση του σε κάτι νέο προσδίδοντας έτσι, αναζωογονητική πνοή σε γερά θεμέλια.

 


YODOK III – This Earth We Walk Upon

Ένα ορχηστρικό ταξίδι πάνω στη γη από τους YODOK III, εξάλλου τα λόγια μπροστά στην τόση ομορφιά και αρμονία περιττεύουν. Η μίξη διαφορετικών ήχων που βρίσκονται σε απόλυτη ισορροπία μεταξύ τους σε κάνει απλά κλείνεις τα μάτια και να αφήνεσαι στην απόλαυση της μουσικής πνευματικότητας.

 

Saba Alizadeh – Dream

Ένα όνειρο στροβιλίζεται αιθέρια μεταξύ ανατολής και δύσης. Αεροβατούν τα βήματα σε ένα κενό πιο στέρεο κι από τα δύο άκρα του ορίζοντα. Μέχρι που όλα να διαλυθούν, εκεί ακριβώς που ξεκίνησαν, στο ξύπνημα του πρωινού με ένα άλμπουμ του Ιρανού αυτού θαυματουργού που μέσα Φλεβάρη κυκλοφορεί το νέο του δίσκο στην γερμανική Karlrecords.

 

Franck Vigroux – TT

Κλειστά μάτια κι ένας συναγερμός να χτυπά εντός, για να δείξει την κατεύθυνση που πρέπει να πάρεις σε περίπτωση άμεσου κινδύνου. Κάτι σε κρατά και κάτι σε σπρώχνει. Αλλά στο τέλος, είναι αδύνατο να μείνεις ακίνητος. Κάπως έτσι ηχεί το νέο άσμα του Franck που θα βρίσκεται στο επερχόμενο EP του στην DAC.

 

Silk Road Assasins – Bloom

Μια ήπια επίθεση μελωδίας συγκροτεί ένα σφριγηλό θέμα που είναι σαν να φτιάχτηκε για να παίζει για πάντα. Οι SRA τον άλλο μήνα κυκλοφορούν το ντεμπούτο τους στην Planet Mu κι αν το όνομα του label σας λέει κάτι, το πρώτο διαθέσιμο δείγμα θα σας πει ακόμη περισσότερα!

 

Oscar Mulero – Leence

Ρυθμός και ατμόσφαιρα, ζάλη και το να συνέρχεσαι από αυτήν, όλα αυτά σε μια στιγμή. Ο ακούραστος Oscar Mulero μας θυμίζει εδώ τις τρυφερές στιγμές του παρελθόντος του, ατενίζοντας το άγνωστο παρόν του.

 

 

 

Planetary Assault Systems – Engage Now

Μόνο τα βράδια ο ρυθμός δεν αργοπορεί στο να βρει το κατάλληλο πεδίο δράσης. Τα φώτα στο δρόμο σβηστά, οι ταχύτητες των οχημάτων αχανείς και τα μάτια κοφτά, ίσια μπροστά. Ακόμη ο Luke Slater αναζητεί το τέλος του δρόμου, εις μάτην!

 

Sylvia Ioannou & Μπάμπης Κολτράνης

Planetary Assault Systems – Arc Angel (ostgut ton)

planetary assault systems.arc angel.againstthesilence

Πριν λίγο καιρό ο Steve Albini σε μια συνέντευξη του εκθείασε την πρώιμη ηλεκτρονική μουσική (βλ. Kraftwerk, Cabaret Voltaire κ.α.) και επιτέθηκε στην μετάλλαξη της σε club/χορευτική μουσική. Η αλήθεια είναι ότι στη σύγχρονη techno η διαφοροποίηση των δυο αυτών φάσεων τείνει να ξεπερνιέται χάρις σε δουλειές που ξεπερνάνε το όποιο χάσμα (βλ. αυτές των Perc, Silent Servant), μόνο που ο κανόνας είναι κυρίαρχα προς το μέρος των club. Άρα αυτό που μένει είναι όχι απλά να σπάσει το δίπολο, αλλά να αφεθεί πίσω για το προχώρημα σε νέα μονοπάτια και επ’ αυτού ο πιο ειδικός για να μιλήσει είναι σίγουρα ο Luke Slater, γνωστός και ως PAS.

Πιο συγκεκριμένα, η πορεία του αποτελεί και μια πυξίδα του πώς έχει κινηθεί η techno τις τελευταίες δεκαετίες. Από τα πριονίδια στην δεκαετία του ‘90, στις πιο νορμάλ φόρμες με το δικό του όνομα μπροστά, στην επιστροφή του ως PAS την εποχή που η techno επέστρεφε στα πράγματα και με την επαφή του στο σήμερα, είτε με τις ambient δουλειές του, είτε με το house πρότζεκτ του L.B. Dub Corp., πάντα η ποιοτική στάθμη του υλικού του ήταν υψηλότατη. Οι δυο μάλιστα τελευταίοι δίσκοι του ως PAS ήταν πραγματικά άπιαστοι και στον ήχο και στην έμπνευση, οπότε έρχεται το Arc Angel σήμερα για να μας κάνει να αναρωτηθούμε τι άλλο να περιμένουμε από αυτόν.

Υποτίθεται ότι με αυτό το άλμπουμ ήθελε να ξεφύγει από τα καθιερωμένα του standards και να βάλει, επιτέλους, μελωδία στην εγκεφαλική του μουσική. Δυστυχώς ακούγοντας το, δεν φαίνεται πουθενά να έγινε πράξη η επιθυμία του αυτή. Σε αντίθεση με τους δυο προκάτοχους του και κυρίως με το The Messenger όπου όσο άκουγα το δίσκο, τόσο μου εμφανιζόντουσαν οι κρυφές χάρες του, εδώ όσο τον μελετάω μου φεύγει ο αρχικός ενθουσιασμός και καταλαβαίνω ότι έχει λειανθεί ο ήχος του, χωρίς όμως το απαιτούμενο βάθος. Ακόμη και τα ατμοσφαιρικά ιντερλούδια που χρησιμοποιεί κατά κόρον, παραπέμπουν σε μια πρακτική που συναντάμε στην techno από τα zeros, οι τίτλοι θυμίζουν αυτούς παλαιότερων του κομματιών και οι χορευτικοί δυναμίτες του δεν κρύβουν κάποια έκπληξη. Κάτι βέβαια που συμβαίνει γενικότερα στο συγκεκριμένο είδος σήμερα, κάνοντας μας να νιώθουμε πως η εποχή που ο Jeff Mills, ο Plastikman και το label της Tresor έβγαζαν δίσκους όπου δεν ήξερες τι να περιμένεις πως θα ακούσεις, έχουν περάσει ανεπιστρεπτί.

Ίσως για όλα αυτά να φταίει η εμπορική απήχηση της μουσικής αυτής, οπότε και επιστρέφουμε στην αρχική μας σκέψη ότι τελικά αυτή η μονοδιάστατη αντίληψη με κατεύθυνση τα clubs στενεύει τα όρια του techno και γενικότερα της ηλεκτρονικής μουσικής. Μάλιστα συμβαίνει το ενενηντάλεπτο Arc Angel να λειτουργεί καλύτερα στη μορφή του συνεχόμενου mix που έχει βάλει ως μπόνους κομμάτι ο παραγωγός στο τέλος, κάτι που αποδεικνύει την τήρηση των χορευτικών στεγανών του. Ναι μεν ο Luke Slater έχει διευρύνει με τις δουλειές του τα όρια του φορμαλισμού της σύγχρονης techno, αλλά όμως φτάνει κάποια στιγμή που αυτό από μόνο του δεν αρκεί.

Μπάμπης Κολτράνης