Irmler & FM Einheit – Simon Whetham – Norman Westerberg

Irmler & FM Einheit – Bestandteil (klangbad)

Αν το τυχαίο στη μουσική συμβολίζει την έμπνευση που ποτέ δεν λοξοδρομεί, τότε ο FM Einheit δουλεύοντας στους Einstürzende Neubauten της αρχικής τους περιόδου, αλλά και ύστερα κατά μόνας ή σε συνεργασίες, μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του ευλογημένο από τη Θεά Τύχη. Εδώ, στη συνεργασία του με τον συνομήλικο του Irmler συνεχίζει την αναζήτηση του σημείου που η νεκρή σιωπή αντιμάχεται στα ίσα την εκκωφαντική ένταση. Κυριαρχεί αυτή η αίσθηση πως η ορμή των ήχων που παράγουν τα αυτοσχέδια όργανα τους, δεν θέλουν και πολύ για να γκρεμίσουν το όλο οικοδόμημα. Μια συγκρατημένη, όμως, αίσθηση του μέτρου τα βάζει όλα σε τάξη και με μια αλλόκοτη λεπτότητα μας προσφέρει συνθέσεις εύηχες και μυστηριώδεις. Σίγουρα υπάρχει μια σκοτεινή απόχρωση σε όλο σχεδόν το υλικό του δίσκου, αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει μια μονόπαντη διάσταση η οποία κάνει πολλές σύγχρονες κυκλοφορίες να ακούγονται επίπεδες. Για παράδειγμα υπάρχει το χιουμοριστικό “The Taking” το οποίο σε κάνει αρχικά να απορείς πότε άλλαξες αυτό που παίζει, αν και στη συνέχεια κάτι περίεργες παύσεις και ένας θορυβώδης παρανομαστής σε μπάζει στο κλίμα. Επίσης υπάρχουν και στιγμές που συγκινούν με την υπόκωφη συναισθηματική τους φύση, όπως το “Μ”. Συνολικά μιλάμε για ένα χορταστικό άλμπουμ το οποίο φέρνει στο νου αντίστοιχου ύφους κυκλοφορίες της Bureau B, με την αύρα του να παραμένει στο άδειο δωμάτιο ακόμη και μετά το πέρας της ακρόασης του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Simon Whetham – What Matters Is That It Matters (baskaru)

Άλλος ένας ηχητικός μάγειρας, ο Simos Whetham, κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο What Matters Is That It Matters. Ο Άγγλος μουσικός όπου και αν πηγαίνει ξεσηκώνει τους ήχους της ατμόσφαιρας σαν εξωτικά συστατικά. Σε αντίθεση με τις περισσότερες προηγούμενες κυκλοφορίες του, σε αυτό το άλμπουμ δεν επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική θέση. Καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου απολαμβάνεις την πολυπλοκότητα του και απορροφάς όλη τη ζεστασιά που σου μεταφέρουν οι ορχηστρικές του υφές. Άλλο ένα αργό έργο, που αξίζει να ληφθεί αργά από τον ακροατή του, ώστε να νιώσει όλα τα αρώματα που βγαίνουν ισορροπημένα από αυτό.

 

 

Kat

 

Norman Westerberg – 13 (room 40)

Ο Norman Westerberg παίζει εδώ και δεκαετίες κιθάρα σε ένα, ας το αποκαλέσουμε, rock σχήμα. Μόνο που η κιθάρα που παίζει δεν ηχεί σαν τις άλλες και το εν λόγω σχήμα δεν είναι άλλο από τους Swans. Εντάξει, ο δείκτης του ενδιαφέροντος για την κυκλοφορία του προσωπικού του δίσκου, μετά από αυτές τις πληροφορίες ανεβαίνει μεμιάς. Η αλήθεια είναι όμως πως με το που ακούγεται το “Frostbite Falls” σε πιάνει ένα ρίγος, σχεδόν ποιητικό.

Μια εγκατάλειψη κάθε ελπίδας αγκιστρώνεται σε μια κιθάρα που πλανιέται στην έρημο. Μια απουσία φέρνει την επόμενη εποχή πιο κοντά. Αρπίσματα πιο αργά και από μια αναπνοή. Κι όμως, στο σκοτάδι μπορεί να μη βλέπεις, αλλά σίγουρα αισθάνεσαι πως έχεις μείνει παντελώς μόνος. Η μισή ώρα που διαρκεί ο δίσκος πέρασε. Ας ανάψουμε τώρα τα φώτα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s