Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Lawrence English – Benjamin Finger

Aidan Baker w/ Claire Brentnall – Delirious Things (gizeh)

aidan baker.clairebrentnall.againstthesilence

Αδιάφορες μουσικές ακούγονται από το ραδιόφωνο. Θα μπορούσαν να ταιριάζουν σε κάθε αδιάφορη στιγμή της ημέρας, σε κάθε αδιάφορο μέρος οπουδήποτε. Περνάνε και χάνονται χωρίς να πλάθουν ένα αμάλγαμα του όποιου μουσικού σύμπαντος. Ευτυχώς ακόμη βγαίνουν από την αντίθετη πλευρά δίσκοι που σε βουτάνε κατευθείαν στον μικρόκοσμο τους, είτε με τις απαστράπτουσες ατμόσφαιρες τους, είτε με τις υπέργειες ατμόσφαιρες τους. Στο άλμπουμ αυτό όπου συνεργάζονται ο Aidan Baker με την Claire Brentnall των Shield Patterns έχουμε έναν ακριβή συνδυασμό των δυο προαναφερθέντων στοιχείων. Μελωδικές γραμμές τέμνονται μέσα σε ονειρικά σύννεφα απαλού θορύβου και το αποτέλεσμα βαίνει υπέρ των όποιων απωλειών του χαμένου χρόνου.

Η όλη φιλοσοφία του δίσκου παραπέμπει στην παράδοση παλαιότερων σχημάτων όπως των μέγιστων The Cocteau Twins, αν και λείπει ευτυχώς το στοιχείο της εμμονής σε κάτι παρελθοντικό. Επίσης σε λίγα σημεία θυμίζουν κάτι από τις δουλειές τους στα σχήματα που έχουν ήδη συμμετάσχει με την εξαίρεση των “Dead Languages” και “Shivering” να φέρνει τη σφραγίδα των Nadja από απόσταση. Από κει και πέρα η φωνή της Claire μεταμορφώνει τα τραγούδια σε άρρητες νυκτωδίες και ο Aidan συνθετικά φροντίζει να μην ξεφεύγει από κλασσικές συνθετικές φόρμες. Εν κατακλείδι, συνιστούνται νυχτερινές ακροάσεις του Delirious Things μετά το πέρας ράθυμων ημερών για γλυκιά καληνύχτα.

Lawrence English – Cruel Optimism (room40)

lawrence_english_cruel_optimism.againstthesilence

Στην εποχή όπου όλα έχουν παιχτεί, ακόμη και το πρωτοπόρο drone ambient ρέπει προς ένα στείρο φορμαλισμό. Ποιες λέξεις, λοιπόν, μένουν εύκαιρες για να μιλήσουμε για άλλο ένα νέο δίσκο του συγκεκριμένου είδους; Όχι ότι κάθε ερώτηση έχει πάντα μια απάντηση, αλλά στη μουσική πάντα υπάρχει διέξοδος. Μια διαφυγή προς μια ουτοπία ίσως, αλλά τουλάχιστον ευεργετική για όσο διαρκεί η ακρόαση της. Ο Lawrence English σε όλη τη δισκογραφία του προσπαθεί να αποδώσει με ήχους αυτή τη διαφυγή από κάθε τι στείρο με τις λέξεις να απουσιάζουν και στη θέση τους να μπαίνει μια κεντρική ιδέα.

Στο προηγούμενο άλμπουμ του, Wilderness Of Mirrors, η κατεύθυνση του όλου θέματος ήταν προς τα μέσα, εξού και η ποιητική κριτική μας. Στο νέο του άλμπουμ η κατεύθυνση γυρνά προς τα έξω. Από την μια χαρακτηρίζει το έργο αυτό ως πολιτικό ορίζοντας το ως μια απάντηση στην απαισιοδοξία και τις συντηρητικές επιταγές μιας νεκρώσιμης κυριαρχίας. Από την άλλη ο ίδιος μπήκε σε μια διαδικασία ανταλλαγής απόψεων και γόνιμης καλλιτεχνικής σύμπραξης με ένα κάρο ονόματα για να πλάσει το συγκεκριμένο υλικό. Όπως συμβαίνει κατά κόρον στη μουσική του όπου όλα αποσυντίθονται και επανέρχονται ως ένα στέρεο μουσικό σώμα, έτσι κι εδώ η πολιτικότητα και η συνεισφορά των άλλων μερών παύουν να γίνονται τόσο ευδιάκριτες, απλώς για να σχηματοποιήσουν στην πορεία κάτι καινούργιο και δη ριζοσπαστικό.

Ο δίσκος οφείλουμε να τον αντιμετωπίσουμε ως μια μεγάλη σύνθεση, οπότε και δεν έχει σημασία αν η χαρακτηριστική του στιγμή είναι το ράπισμα του “Hammering A Screw” ή ότι πέραν της κορύφωσης το τέλος δεν φαντάζει οριστικό. Σημασία έχει ότι ο δίσκος καταφέρνει να σε αγγίξει με την υφή ενός τρυφερού χαδιού, αν και γεμάτος θόρυβο!

Benjamin Finger – Ghost Figures (oak editions)

benjaminfinger.ghostfigures.againstthesilence

Ως μικρά παιδιά όλο και θα έχουμε πετύχει άτυχα μουσικά όργανα όπου υπό την επιτήρηση των μεγάλων ξεκινούσαμε ένα πρωτότυπο παίξιμο τους στα πρόθυρα του χάους. Το πιάνο ως όργανο σε αντίθεση με πολλά άλλα, έχει την τάση να περιμαζεύει τις όποιες ηχητικές ατασθαλίες και να προσφέρει μια μελωδία ακόμη και με ένα τυχαίο πάτημα των πλήκτρων. Αυτήν την αίσθηση μιας εύηχης τυχαιότητας θέλει να συλλάβει ο Benjamin Finger με το νέο του άλμπουμ.

Αρκετά διαφορετικό από τις τελευταίες του δουλειές στηρίζεται σε πιανιστικές μελωδίες οι οποίες στην αρχή ηχούν ως άλλα παιχνιδίσματα με τη συνεχή ροή εξωτερικών ήχων στο υπόβαθρο καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου. Στην πορεία οι συνθέσεις ακούγονται πιο μεστές, αν και δεν τείνουν να διαχωρίζονται από τις υπόλοιπες. Το όλο αποτέλεσμα δεν θα το χαρακτήριζα ως neoclassical αν και έχει τα φόντα θεωρητικά μιλώντας, μιας και λείπει ο ακαδημαϊσμός στον τρόπο έκφρασης. Αντ΄αυτού υπάρχει κάτι το αθώο, σχεδόν παιδικό και ανά στιγμές φέροντας μια ένταση που δεν εκρήγνυται ποτέ. Ως εκ τούτου το Ghost Figures μπορεί να χαρακτηριστεί ένα συναισθηματικό άλμπουμ και ο μόνος τρόπος προσέγγισης του να είναι μια σιωπή που θα τον περιβάλλει και μια ονειροπόληση υπό την επήρεια του εν μέσω της αλλαγής των εποχών.

Μπάμπης Κολτράνης

Monocube – [ B O L T ] / Growth – Mirko

Monocube – The Rituals (malignant)

monocube.againstthesilence

 Πριν το big bang υπήρχε το απόλυτο σκοτάδι ή το απόλυτο φως; Η απάντηση μπορεί να θεωρηθεί πανεύκολη οπότε η επιμονή σε σκοτεινά ακούσματα παραπέμπει σε μια εμμονική επιστροφή στην αρχή των πάντων. Όχι από μια θρησκευτική ματιά, αλλά από μια υπαρξιακή που αναζητά τις ρίζες για να αποκοπεί από αυτές επιτέλους. Στα χέρια μας έχουμε το δεύτερο άλμπουμ του Monocube και είναι σαν να έχει ανοίξει η γη να μας καταπιεί. Βαρύς ο χειμώνας στην Ουκρανία και είναι απορίας άξιο πώς ο συγκεκριμένος κατάφερε να βγάλει πιο μουντό δίσκο από το ντεμπούτο του.

 Βέβαια υπάρχουν αρκετά κοινά στοιχεία μεταξύ των δύο δίσκων με αυτό που ξεχωρίζει αρχικά να είναι το αργόσυρτο dark ambient ύφος όλων των συνθέσεων. Εδώ έχουμε μάλιστα και τη βοήθεια ομογάλακτων συναδέλφων του σε τρία κομμάτια οι οποίοι εμπλουτίζουν τον ήχο σε μεγάλο βαθμό. Πάντως, λόγω της μεγάλης διάρκειας του δίσκου δεν λείπουν οι αδύνατες στιγμές. Ως σύνολο όμως ο δίσκος στέκει αγέρωχος μιας και οι εξέχοντες συνθέσεις του στην αρχή και στο τέλος του στέκουν σαν να μας περικυκλώνουν από παντού.

[ B O L T ] / Growth – Split (midira)

boltvsgrowth_againstthesilence

 Οι split κυκλοφορίες πάντα προσφέρουν μια ιδανική ευκαιρία για να γνωρίσουμε σε compact μορφή δυο συνάμα μπάντες. Μιας και υπάρχει η υπογραφή της Midira πάνω στη συγκεκριμένη κυκλοφορία δεν θα μπορούσαν τα δυο εν λόγω σχήματα να ξεφύγουν και πολύ από τα drone μοτίβα. Παρ’ όλ’ αυτά υπάρχει κάτι που τις δυο αυτές αλληλένδετες πλευρές ορχηστρικού μίνιμαλ θορύβου τις διαφοροποιεί κι αυτό είναι τα όργανα που έχουν χρησιμοποιηθεί.

 Στην πρώτη πλευρά έχουμε το ντουέτο μπάσων από το Duisburg με το οποίο πολλάκις έχουμε ασχοληθεί. Τρία κομμάτια θανατερά με το πρώτο να ξεχωρίζει ως ένα από τα πιο μεστά κομμάτια που έχουν γράψει και το συνολικό αποτέλεσμα να παραπέμπει σε βάδισμα πάνω σε ευαίσθητες τεκτονικές πλάκες που από κάτω τους κείτεται ένα βαθύ και πυρώδες κενό. Στη δεύτερη πλευρά ο Βερολινέζος Lars Ennsen δημιουργεί με τις κιθάρες του τη ζάλη που ακολουθεί η προαναφερόμενη θέα. Το πώς συνδέονται τόσο αρμονικά οι δύο πλευρές είναι αξιοθαύμαστο και σίγουρα η συγκεκριμένη κασέτα είναι στα προτεινόμενα του ψυχοβγαλτικού αυτού είδους για τη χρονιά που μας πέρασε.

Mirko – LP1 (room40)

mirko.againstthesilence

Ψυχρά κύματα χαμηλών βαρομετρικών ήχων σέρνονται με πανομοιότυπο τρόπο στο χώρο της drone/ambient μουσικής και μένει η στάμπα που αφήνουν σαν πατημασιές στο χιόνι να τα διαφοροποιεί. Τα περιεχόμενα αφήνονται θολά. Ο καιρός σβήνει τα ίχνη, αλλά η πορεία της εκάστοτε μουσικής δεν παύει να έχει αποτυπωθεί για μια στιγμή στο χάρτη. Αν έχει αφήσει κάτι μεστό μέσα σου, τότε η πορεία της κρίνεται ως επιτυχημένη. Ο Mirko μας παρουσίασε στο κλείσιμο της χρονιάς που μας πέρασε ένα δίσκο ομιχλώδες, μυστήριο, απαλό στην υφή του και απλό στη σύλληψη του. Οι συνθέσεις κινούνται πάνω σε κυκλικά μοτίβα με απώτερο σκοπό να επιβάλλουν μια ονειρική ατμόσφαιρα. Σε αρκετές στιγμές το πετυχαίνουν δίνοντας έναν απολαυστικό τόνο στην όλη ακρόαση. Λείπει, όμως, η εσωτερική ένταση στις ατμόσφαιρες και η πρωτοτυπία στις ιδέες που θα μετατρέψουν το ντεμπούτο αυτό σε απαραίτητο αξεσουάρ του χειμώνα.

Μπάμπης Κολτράνης

Ekin Fil – New Rome – Fennesz & Jim O’Rourke

Ekin Fil – Being Near (Helen Scarsdale Agency)

ekinfil.againstthesilence

Ένας νέος δίσκος έρχεται κοντά μας αυτές τις μέρες, από την Τουρκία. Η μουσικός Ekin Üzeltüzenci, γνωστή και ως Ekin Fil, είναι η δημιουργός του Being Near που κυκλοφορεί σε μόλις 400 αντίτυπα.

Κάθε κομμάτι της είναι μια θαμπή γροθιά που σε πλησιάζει και σε διαπερνά σαν ένα φάντασμα, αντηχεί αργά ενώ παράγει έναν κλιμακωτό ρυθμό που συντονίζεται με τους παλμούς σου. Η απόκοσμη ατμόσφαιρα που δημιουργεί η φωνή της Ekin Fil – η οποία μας φέρνει κατευθείαν στο μυαλό αγαπημένες φωνές όπως της Liz Harris και της Julianna Barwick – καταφέρνει να κρατήσει τον ακροατή σε ένα βαθύ όνειρο. Ένα παράξενο όνειρο που φτάνει σχεδόν απρόσκλητο και κάθεται στα πρόθυρα της νύχτας, πάντα με τις ίδιες μεταξένιες σκιές.

Being near… το νιώθεις σε όλα εντός σου. Μια χροιά σε μια ευρύχωρη σκοτεινή και κάπως σπηλαιώδη αντήχηση επεκτείνεται γλιστρώντας αργά γύρω από τη μουσική η οποία είναι μια απαλή κάθαρση για κάθε ονειροπόλο. Οκτώ κομμάτια, το κάθε ένα από αυτά είναι ένας διαφορετικός περίπατος σε διαφορετική κατεύθυνση, σε διαφορετική διάσταση. Η “απόσταση” της φωνής σε κάνει να αμφισβητείς την ύπαρξή της, όμως είναι εκεί και θα την συναντάς όλο και περισσότερο, όσο προχωράς. Κάποιος συχνός παλμός σε καθοδηγεί μέσα σε αυτό το ομιχλώδες περιβάλλον που έχεις μπλεχτεί χωρίς καν να το καταλάβεις.

Μια παθιασμένη επιθυμία περιβάλλει τη μουσική. Αρωματικοί ήχοι που φτάνουν σαν επιστολή αγάπης προς τον ακροατή. Ζεστοί ψίθυροι παλεύουν για διαφυγή μέσα στη νύχτα. Κάπως έτσι γραπώνεσαι σε αυτή την βαριά ατμόσφαιρα καθ’ όλη τη διάρκεια του δίσκου και συνεχίζεις να ονειρεύεσαι, τώρα το πόσο φορτωμένο θα είναι το δικό σου όνειρο, μάλλον δεν θα μάθουμε ποτέ!

 

 

Kat

 

New Rome – Nowhere (room40)

newrome.againstthesilence

Το εξώφυλλο απεικονίζει υπολείμματα σύννεφων. Ο τίτλος αναφέρεται στο πουθενά και η μουσική σε πάει κατά κει. Πρόκειται για τη νέα δουλειά του Πολωνού Tomasz Bednarczyck με το καλλιτεχνικό όνομα New Rome. Δέκα συνθέσεις οι οποίες φέρουν τη σφραγίδα της ηλεκτρονικής μουσικής όταν αυτή ερωτοτροπεί με την ambient δημιουργώντας κάψουλες βελούδινης αίσθησης. Ακούγοντας τες θαρρείς ότι ισορροπούν ανάμεσα σε ένα μινιμαλισμό και μια πληρότητα φωτός, χωρίς να φτάνουν σε μια καθορισμένη από τα πριν ολοκλήρωση.

Καμία σύνθεση δεν ξεπερνά τη διάρκεια ενός σύντομου ονείρου και καμιά αίσθηση δεν ξεφεύγει από τη γλυκύτητα της πρωινής ανάμνησης των σκηνών του. Συνήθως η θύμηση τους διαρκεί ελάχιστα, αλλά όσο πιο πολύ κοντοστέκονται στην πύλη που οδηγεί στο προαύλιο της λήθης, τόσο πιο έντονα βοηθούν να σχηματιστεί το χαμόγελο μιας ακόμη ηλιόλουστης ημέρας.

 

 

Fennesz & Jim O’Rourke – It’s Hard For Me To Say I’m Sorry (editions mego)

fennesz&jimoorourke.againstthesilence

Συνήθως δίσκοι συνεργασιών που φέρουν και τη σφραγίδα είτε του Fennesz, είτε του Jim O’Rourke διέπονται από τη λογική της ελευθερίας κινήσεων των εκάστοτε μουσικών, κοινώς του αυτοσχεδιασμού. Στο νέο αυτό άλμπουμ που είναι προϊόν προβών μεταξύ των δυο τους παραμένει αυτή η προαναφερόμενη κατευθυντήρια γραμμή, αλλά απλώς είναι σαν να κάθε κύμα να είναι στην εντέλεια εκφρασμένο και κάθε ήχος να βρίσκει αρμονικά τον δίδυμο του. Το όλο θέμα του δίσκου παραπέμπει σε μια βαθιά εξομολόγηση ερωτικής φύσεως, για αυτό και δεν εκπλήσσει η συναισθηματική υφή του υλικού.

Καθώς πρόκειται για δυο σημαντικές μορφές της σύγχρονης μουσικής, υπάρχει ένας αλληλοσεβασμός μεταξύ τους ο οποίος οδηγεί σε μια τέλεια ισορροπημένη έκφραση και των δυο ταυτοτήτων, της μεθυστικής φύσης του Christian και της αφαιρετικής του Jim. Μια ισορροπία η οποία οδηγεί σε ένα αισθαντικό χάσιμο και αυτό είναι το δείγμα ότι πρόκειται για ένα έργο υψηλής τέχνης.

 

 

Μπάμπης  Κολτράνης

 

Irmler & FM Einheit – Simon Whetham – Norman Westerberg

Irmler & FM Einheit – Bestandteil (klangbad)

Αν το τυχαίο στη μουσική συμβολίζει την έμπνευση που ποτέ δεν λοξοδρομεί, τότε ο FM Einheit δουλεύοντας στους Einstürzende Neubauten της αρχικής τους περιόδου, αλλά και ύστερα κατά μόνας ή σε συνεργασίες, μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του ευλογημένο από τη Θεά Τύχη. Εδώ, στη συνεργασία του με τον συνομήλικο του Irmler συνεχίζει την αναζήτηση του σημείου που η νεκρή σιωπή αντιμάχεται στα ίσα την εκκωφαντική ένταση. Κυριαρχεί αυτή η αίσθηση πως η ορμή των ήχων που παράγουν τα αυτοσχέδια όργανα τους, δεν θέλουν και πολύ για να γκρεμίσουν το όλο οικοδόμημα. Μια συγκρατημένη, όμως, αίσθηση του μέτρου τα βάζει όλα σε τάξη και με μια αλλόκοτη λεπτότητα μας προσφέρει συνθέσεις εύηχες και μυστηριώδεις. Σίγουρα υπάρχει μια σκοτεινή απόχρωση σε όλο σχεδόν το υλικό του δίσκου, αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει μια μονόπαντη διάσταση η οποία κάνει πολλές σύγχρονες κυκλοφορίες να ακούγονται επίπεδες. Για παράδειγμα υπάρχει το χιουμοριστικό “The Taking” το οποίο σε κάνει αρχικά να απορείς πότε άλλαξες αυτό που παίζει, αν και στη συνέχεια κάτι περίεργες παύσεις και ένας θορυβώδης παρανομαστής σε μπάζει στο κλίμα. Επίσης υπάρχουν και στιγμές που συγκινούν με την υπόκωφη συναισθηματική τους φύση, όπως το “Μ”. Συνολικά μιλάμε για ένα χορταστικό άλμπουμ το οποίο φέρνει στο νου αντίστοιχου ύφους κυκλοφορίες της Bureau B, με την αύρα του να παραμένει στο άδειο δωμάτιο ακόμη και μετά το πέρας της ακρόασης του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Simon Whetham – What Matters Is That It Matters (baskaru)

Άλλος ένας ηχητικός μάγειρας, ο Simos Whetham, κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο What Matters Is That It Matters. Ο Άγγλος μουσικός όπου και αν πηγαίνει ξεσηκώνει τους ήχους της ατμόσφαιρας σαν εξωτικά συστατικά. Σε αντίθεση με τις περισσότερες προηγούμενες κυκλοφορίες του, σε αυτό το άλμπουμ δεν επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική θέση. Καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου απολαμβάνεις την πολυπλοκότητα του και απορροφάς όλη τη ζεστασιά που σου μεταφέρουν οι ορχηστρικές του υφές. Άλλο ένα αργό έργο, που αξίζει να ληφθεί αργά από τον ακροατή του, ώστε να νιώσει όλα τα αρώματα που βγαίνουν ισορροπημένα από αυτό.

 

 

Kat

 

Norman Westerberg – 13 (room 40)

Ο Norman Westerberg παίζει εδώ και δεκαετίες κιθάρα σε ένα, ας το αποκαλέσουμε, rock σχήμα. Μόνο που η κιθάρα που παίζει δεν ηχεί σαν τις άλλες και το εν λόγω σχήμα δεν είναι άλλο από τους Swans. Εντάξει, ο δείκτης του ενδιαφέροντος για την κυκλοφορία του προσωπικού του δίσκου, μετά από αυτές τις πληροφορίες ανεβαίνει μεμιάς. Η αλήθεια είναι όμως πως με το που ακούγεται το “Frostbite Falls” σε πιάνει ένα ρίγος, σχεδόν ποιητικό.

Μια εγκατάλειψη κάθε ελπίδας αγκιστρώνεται σε μια κιθάρα που πλανιέται στην έρημο. Μια απουσία φέρνει την επόμενη εποχή πιο κοντά. Αρπίσματα πιο αργά και από μια αναπνοή. Κι όμως, στο σκοτάδι μπορεί να μη βλέπεις, αλλά σίγουρα αισθάνεσαι πως έχεις μείνει παντελώς μόνος. Η μισή ώρα που διαρκεί ο δίσκος πέρασε. Ας ανάψουμε τώρα τα φώτα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Multicast Dynamics – Christina Vantzou – Rafael Anton Irisarri

Multicast Dynamics – Scandinavia (denovali)

Κάθομαι στο δωμάτιο και διαβάζω, ενημερώνομαι ότι κυκλοφόρησε το τρίτο άλμπουμ του Multicast Dynamics με τίτλο Scandinavia. Ο καιρός ταιριάζει με τις ηλεκτρονικές δημιουργίες του Samuel Van Dijk, οπότε βάζω κατευθείαν τον δίσκο να παίζει. Μελαγχολικοί ήχοι, χειμερινές αποχρώσεις, υφές και παχιά στρώματα πάγου αρχίζουν να με περιτριγυρίζουν. Ο υποτονικός παλμός του θορύβου με μεταφέρει σε κάποιο απομακρυσμένο σκοτεινό τοπίο με υπνωτική ατμόσφαιρα. Όσο κυλούν τα κομμάτια, το αφιλόξενο περιβάλλον του παγετού εμφανίζει αργές αλλαγές. Οι απόηχοι από τις εκρήξεις των παγετώνων κόβουν την σιωπή και με βγάζουν από την ζοφερή χειμερία νάρκη που νιώθω πως έχω πέσει. Η ηλικία του τοπίου και του κρύου αέρα δεν εμποδίζουν πλέον την αναπνοή μου. Όσο φτάνουμε στο τέλος τα απαλά ακτινοβόλα στρώματα του εδάφους και των υδάτινων ήχων αναδύονται, το παγωμένο νερό τιθασεύεται και κάπου εκεί οι προετοιμασίες για ένα νέο ταξίδι αρχίζουν…

 

 

Kat

Christina Vantzou – No 3 (kranky)

Στην ορχηστρική/πειραματική/minimal μουσική τα πάντα έχουν τη σημασία τους. Μια παύση, ένας τίτλος, η φωτογραφία στο εξώφυλλο ή το χρώμα του artwork υποδηλώνουν τα πάντα και μπορούν να μεταλλάξουν το νόημα ενός υλικού άρδην. Ακούγοντας το φιλόδοξο τρίτο άλμπουμ της CV νιώθεις πραγματικά αυτόν το μυστικισμό που απεικονίζεται γλαφυρά στο εξώφυλλο του δίσκου. Κάτι απόκοσμο αναδύεται από ένα ερημικό τοπίο και το ανθρώπινο στοιχείο κινείται εντός του σαν όνειρο. Η νέα μουσική κατάθεση της CV έχει μια καθολικότητα, σαν να ολοκληρώνεται ένας κύκλος του έργου της με ένα μεγαλεπήβολο κλείσιμο. Χρειάζεται πάντως να δυναμώσουμε αρκετά την ένταση για να βυθιστούμε σε ένα απύθμενο μουσικό σύμπαν, στο οποίο δεν ξεχωρίζουν συνθέσεις, αλλά κυριαρχεί μια μυσταγωγική ατμόσφαιρα. Αυτή στηρίζεται στην παρουσία μιας μοντέρνας κλασσική μπάντας η οποία εκτελεί με μαθηματική ακρίβεια τις συνθέσεις της δημιουργού σαν να κεντά φως για μια φαντασιακή ταινία. Όσες βέβαια παρομοιώσεις κι αν καταγραφούν, η ουσία είναι πως ο νέος δίσκος της CV αποτελεί ότι πιο καλαίσθητο έχει κυκλοφορήσει στο χώρο τον τελευταίο καιρό.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

Rafael Anton Irisarri – A Fragile Geography (room40) 

Υπάρχουν αρκετοί προβληματισμοί ως προς την ουσία και την αξία της διάχυτης πλέον ambient/minimal μουσικής, καθώς αυτό που φάνταζε ως το επόμενο βήμα ξεπεράσματος της καθηλωμένης post rock ή electronica κατέληξε να περιστρέφεται γύρω από τον εαυτό του κουραστικά επαναλαμβανόμενο. Όπως το βλέμμα όμως χωρίς να παρατηρεί ενδελεχώς τις εικόνες γύρω του, τις προσπερνά αδιάφορο, έτσι στην αντίθετη περίπτωση εστιάζοντας σε κάτι παρατηρεί τη μοναδικότητα της στιγμής που το περιβάλλει. Είναι αυτός ο εστιασμός που απαιτεί από τον ακροατή και την ακροάτρια κάθε άλμπουμ του Rafael. Για άλλη μια φορά μια τοπογραφία υιοθετεί την αφαιρετική μετάφραση της κάνοντας το άκουσμα βαθύ και συνάμα βατό.

 Αυτή τη φορά μάλιστα προσπαθεί να εμβαθύνει στον ήχο του αποφεύγοντας τα μελωδικά κρεσέντο και κάνοντας το αποτέλεσμα πιο εγκεφαλικό και επιβλητικό. Γι’αυτό ίσως η γοητεία του δίσκου αυτού δεν γίνεται μεμιάς διακριτή, αλλά απαιτεί τον απαραίτητο χρόνο για να κατακάτσει πρώτα ως αίσθηση και μετά ως ηχητική εμπειρία. Ας είναι όμως έτσι, εφόσον το επίπεδο του δίσκου αυτού το αξίζει.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης