Offthesky – Mika Vainio – Lawrence English

Offthesky – Silent Went The Sea (eilean)

offthesky.2016.againstthesilence

Από την Eilean Rec. κυκλοφόρησε το νέο άλμπουμ του Offthesky με τίτλο Silent Went the Sea. Σε αυτά τα οκτώ προσεκτικά κατασκευασμένα ηχοτόπια ενσωματώνονται βιολιά από την Αnna Hess και Julie Slater, βιολοντσέλα από Maggie Thompson, Danny Norbury και Jiah Shin, φωνητικά του Shilpi Gupta, κρουστά του Brian Archinal (water Instrument, vibes, bowed crotales), τα οποία όλα χρησιμεύουν για να ενισχύσουν την εξαιρετικά πλούσια και οργανική αίσθηση της εγγραφής, ώστε να δημιουργηθεί κάτι εντελώς καθηλωτικό και ταξιδιάρικο.

Ομορφιά, δέος, αίσθηση μυστηρίου, προαίσθημα μελαγχολίας της αδιαφάνειας και σεβασμός για την τεράστια δύναμη ενός απέραντου ωκεανού που κρύβει αόρατους κινητήρες και σκιερά μεγαθήρια στο σκοτεινό και απύθμενο βάθος του. Μια θάλασσα που μόνο στην φαντασία μας είναι ήρεμη. Μια μουσική απόσταξη από μια έντονη εμπειρία, στέκεται στιγμιαία ήσυχη πριν από μια δυνατή φυγή. Η θάλασσα είναι σιωπηλή για άλλη μια φορά…

 


 

Kat

 

Mika VainioMannerlaatta (iDEAL)

mikavainio.iDEAL.againstthesilence

Κοιτάζοντας την ιστορία γύρω από την ταινία του Mika Taanila της οποίας το soundtrack είναι αυτός εδώ ο δίσκος, καταλαβαίνουμε ότι δεν πρόκειται για ένα συμβατικό έργο τέχνης. Ουσιαστικά το Mannerlaata (στα αγγλικά Tectonic Plate) είναι μια ταινία που γυρίστηκε χωρίς φιλμ (!), βασισμένη σε πειραματισμούς με τη χρήση σκιών, φωτοτυπιών κ.α.. Το σενάριο είναι σαφές, αλλά οι αναγνώσεις του πολλαπλές. Υπάρχει μια ροή στίχων του Harry Salmenniemi χωρίς να συνοδεύονται από κάτι άλλο και εικόνες ακολουθούν ένα δικό τους ρυθμό που περιγράφουν τη σκοτεινή πλευρά των αεροπορικών ταξιδιών, της σωματικής εξάντλησης, των αυστηρών εντολών και της χαοτικότητας των αισθήσεων την ώρα της πτήσης.

Φανταστείτε τώρα όλα αυτά, τα οποία βασίζονται πάνω στο κίνημα του Λετρισμού που γέννησε το καταστασιακό ρεύμα, αποτυπωμένα σε μουσική και με αυτόν τον τόπο θα προσεγγίσετε ευκολότερα το συγκεκριμένο υλικό του Mika Vainio. Υπάρχει ολούθε η λογική της cut-up τεχνικής σε βαθμό να έχουμε ουσιαστικά μη-συνθέσεις, αλλά την ίδια στιγμή υπάρχει μια τέτοια συνοχή που κάθε παύση την ώρα της ακρόασης προκαλεί ρήξη στο όλο μουσικό κλίμα της αφαιρετικής αποσύνθεσης. Δυστυχώς δεν έχουμε στη διάθεση μας την ταινία ώστε να απολαύσουμε πλήρως την εμπειρία του Maanerlaataa, οπότε μας μένουν οι δικές μας εικόνες και εμπειρίες από ταξίδια με αεροπλάνο, οι οποίες σίγουρα δεν είναι και λίγες.

 


 

Lawrence English – Approaching Nothing (baskaru)

lawrenceenglish.baskaru.againstthesilence.com

Δεν είναι απλώς όλα μουσική, αλλά επίσης και το τίποτα που μας περιβάλλει. Ένα τίποτα σχεδόν απλανές, γεμάτο όμως άνισους ήχους τους οποίους συνήθως αφήνουμε να πέσουν από τα σκαλιά που οδηγούν στην πύλη της μνήμης. Υπάρχει ένα ολόκληρο κεφάλαιο στη μουσική που αφορά αποκλειστικά την ηχογράφηση εξωτερικών ήχων και εδώ έχουμε ένα ολοκαίνουργιο δείγμα του. Ο Lawrence English βασισμένος στις ηχογραφήσεις του Luc Ferrari το καλοκαίρι του 1967 από το μέρος Vela Luka της Κροατίας όπου έκανε διακοπές, μετέβη εκεί το φθινόπωρο του 2013 για να ξαναπιάσει το νήμα της ροής της καθημερινότητας. Για την ακρίβεια, χωρίς περαιτέρω επεξεργασία ακούμε οτιδήποτε περιβάλλει μια ημέρα σε ένα μακρινό μέρος, με μια ξένη γλώσσα να διαπερνά ένα πλήθος ανερμάτιστων, αλλά και τόσο γλυκών ήχων. Όλα αυτά παραπέμπουν και σε δικές μας αναμνήσεις από ξεχασμένα, ίσως, μέρη και αυτό είναι που κάνει το έργο αυτό επιτυχημένο. Δεν μιλάμε για ένα έργο που σπάει μουσικά στεγανά κάποιας παράδοσης, μιας και εδώ απλά δεν υπάρχουν καν στεγανά και απλά επιστρέφουμε ουσιαστικά στο σημείο που άρχισαν όλα. Εκεί που η ίδια η σιωπή αφουγκράζεται το οτιδήποτε γύρω της.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Irmler & FM Einheit – Simon Whetham – Norman Westerberg

Irmler & FM Einheit – Bestandteil (klangbad)

Αν το τυχαίο στη μουσική συμβολίζει την έμπνευση που ποτέ δεν λοξοδρομεί, τότε ο FM Einheit δουλεύοντας στους Einstürzende Neubauten της αρχικής τους περιόδου, αλλά και ύστερα κατά μόνας ή σε συνεργασίες, μπορεί να αποκαλεί τον εαυτό του ευλογημένο από τη Θεά Τύχη. Εδώ, στη συνεργασία του με τον συνομήλικο του Irmler συνεχίζει την αναζήτηση του σημείου που η νεκρή σιωπή αντιμάχεται στα ίσα την εκκωφαντική ένταση. Κυριαρχεί αυτή η αίσθηση πως η ορμή των ήχων που παράγουν τα αυτοσχέδια όργανα τους, δεν θέλουν και πολύ για να γκρεμίσουν το όλο οικοδόμημα. Μια συγκρατημένη, όμως, αίσθηση του μέτρου τα βάζει όλα σε τάξη και με μια αλλόκοτη λεπτότητα μας προσφέρει συνθέσεις εύηχες και μυστηριώδεις. Σίγουρα υπάρχει μια σκοτεινή απόχρωση σε όλο σχεδόν το υλικό του δίσκου, αλλά ευτυχώς δεν υπάρχει μια μονόπαντη διάσταση η οποία κάνει πολλές σύγχρονες κυκλοφορίες να ακούγονται επίπεδες. Για παράδειγμα υπάρχει το χιουμοριστικό “The Taking” το οποίο σε κάνει αρχικά να απορείς πότε άλλαξες αυτό που παίζει, αν και στη συνέχεια κάτι περίεργες παύσεις και ένας θορυβώδης παρανομαστής σε μπάζει στο κλίμα. Επίσης υπάρχουν και στιγμές που συγκινούν με την υπόκωφη συναισθηματική τους φύση, όπως το “Μ”. Συνολικά μιλάμε για ένα χορταστικό άλμπουμ το οποίο φέρνει στο νου αντίστοιχου ύφους κυκλοφορίες της Bureau B, με την αύρα του να παραμένει στο άδειο δωμάτιο ακόμη και μετά το πέρας της ακρόασης του.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Simon Whetham – What Matters Is That It Matters (baskaru)

Άλλος ένας ηχητικός μάγειρας, ο Simos Whetham, κυκλοφόρησε το νέο του άλμπουμ με τίτλο What Matters Is That It Matters. Ο Άγγλος μουσικός όπου και αν πηγαίνει ξεσηκώνει τους ήχους της ατμόσφαιρας σαν εξωτικά συστατικά. Σε αντίθεση με τις περισσότερες προηγούμενες κυκλοφορίες του, σε αυτό το άλμπουμ δεν επικεντρώνεται σε μια συγκεκριμένη γεωγραφική θέση. Καθ’όλη τη διάρκεια του δίσκου απολαμβάνεις την πολυπλοκότητα του και απορροφάς όλη τη ζεστασιά που σου μεταφέρουν οι ορχηστρικές του υφές. Άλλο ένα αργό έργο, που αξίζει να ληφθεί αργά από τον ακροατή του, ώστε να νιώσει όλα τα αρώματα που βγαίνουν ισορροπημένα από αυτό.

 

 

Kat

 

Norman Westerberg – 13 (room 40)

Ο Norman Westerberg παίζει εδώ και δεκαετίες κιθάρα σε ένα, ας το αποκαλέσουμε, rock σχήμα. Μόνο που η κιθάρα που παίζει δεν ηχεί σαν τις άλλες και το εν λόγω σχήμα δεν είναι άλλο από τους Swans. Εντάξει, ο δείκτης του ενδιαφέροντος για την κυκλοφορία του προσωπικού του δίσκου, μετά από αυτές τις πληροφορίες ανεβαίνει μεμιάς. Η αλήθεια είναι όμως πως με το που ακούγεται το “Frostbite Falls” σε πιάνει ένα ρίγος, σχεδόν ποιητικό.

Μια εγκατάλειψη κάθε ελπίδας αγκιστρώνεται σε μια κιθάρα που πλανιέται στην έρημο. Μια απουσία φέρνει την επόμενη εποχή πιο κοντά. Αρπίσματα πιο αργά και από μια αναπνοή. Κι όμως, στο σκοτάδι μπορεί να μη βλέπεις, αλλά σίγουρα αισθάνεσαι πως έχεις μείνει παντελώς μόνος. Η μισή ώρα που διαρκεί ο δίσκος πέρασε. Ας ανάψουμε τώρα τα φώτα.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης