Nadja – The Stone Is Not Hit By The Sun, Nor Carved With A Knife (gizeh records)

nadja.gzh70.againstthesilence

 Επιστροφή με ένα από τα δυνατότερα τους άλμπουμ κάνουν οι Aidan Baker και Leah Buckareff, το γνωστό δίδυμο ως Nadja. Με χαρά η Gizeh Rec., ανακοινώνει την απελευθέρωση του δίσκου στις 4 Νοέμβριου. Κάθε λεπτομέρεια είναι καλοσχεδιασμένη. Ξεκινώντας από το εξώφυλλο, που σε προδιαθέτει να το χαζέψεις λίγο παραπάνω από ότι κάνεις συνήθως, σίγουρα θα αναρωτηθείς για τον -όχι και τόσο μικρό- τίτλο του άλμπουμ The Stone Is Not Hit By The Sun, Nor Carved With a Knife, ο οποίος προέρχεται από μια πέτρινη επιγραφή σε έναν ισλανδικό τάφο. Στη συνέχεια ανακαλύπτεις ότι υπάρχουν μόνο τρία κομμάτια, και είναι από τις στιγμές που ξέρεις ήδη ότι θα τελειώσει και θα θέλεις κι άλλο, έστω λίγο ακόμη. Παρ’όλα αυτά πρόκειται για τρία τεράστια -από κάθε άποψη- κομμάτια με πυκνούς και προκλητικούς ήχους. Αμείλικτες υφές τις οποίες προσπαθείς να χτίσεις μέσα σε παγωμένα αισθήματα, χωρίς να χάσεις ούτε μια εικόνα ακόμη και από τις πιο δύσκολες στιγμές. Κάτι εξουθενωτικά όμορφο που σε τυλίγει και δεν θέλεις να το αποχωριστείς, γνωρίζοντας πως κάθε περιορισμός σε βυθίζει, αλλά όσα νιώθεις σε ξαναβγάζουν στην επιφάνεια.

 “The Stone”, άνοιγμα του άλμπουμ με έναν βαθύ και αργό παλμό που βρίσκει στόχο σε ότι σε πονάει. Ένας ρυθμός που κυλάει αργά μέσα σε ένα επιβλητικό αυλάκι για είκοσι δύο λεπτά. Σιγοβράζει μια ένταση που σε δένει σταθερά. Συνεχίζοντας με το “The Sun”, έχουμε μια βαθμιαία μετάβαση από μια καθαρότητα σε κάτι πιο στρεβλό. Οι υφές και οι ήχοι σε παρασύρουν σε ένα εκτεταμένο περιβαλλοντικό τμήμα, βάζοντάς σε να αποφύγεις κάθε σύνθλιψη. Κάτι λεπτό και όμορφο αιωρείται μέσα στο τελευταίο κομμάτι “A Knife”, σχεδόν υπνωτικό, που σηματοδοτεί μια πραγματική αντίθεση με τα δύο προηγούμενα κομμάτια. Σκέψεις που αποσιωπούν, για να μην απογοητεύσουν κάθε σκιά που θέλεις να επαναφέρεις στην αρχική μορφή.

 Παλεύοντας ανάμεσα σε δύο εαυτούς και σε κάθε δυσκολία, το repeat δεν είναι πάντα βοηθητικό για κάθε τελική απόφαση, αλλά σίγουρα είναι κάτι που δεν μπορείς και μάλλον δεν θέλεις να αποφύγεις…

Kat

Æthenor – Hazel (VHF records)

aethenor.againstthesilence

 Κοιτάζοντας τους ανθρώπους που εμπλέκονται σε αυτό το supergroup – Stephen O’Malley (Sunn0))), KTL), Daniel O’Sullivan (Ulver, This is Not This Heat, Grumbling Fur, etc), Kristoffer Rygg (Ulver), Steve Noble (Brotzmann Trio, N.E.W.)- θα ήταν λογικό να περιμένουμε μια μαζική έκρηξη του ήχου, αλλά ο καθένας παίζει με αξιόλογη και αποτελεσματική αυτοσυγκράτηση. Η μουσική είναι βαθιά, κοσμική, ατμοσφαιρική και πολυεπίπεδη. To πέμπτο LP λοιπόν είναι έτοιμο, βασισμένο σε ζωντανές ηχογραφήσεις, οι οποίες έγιναν σε μια μεγάλη περιοδεία στην Ιταλίας το 2010. Οι εγγραφές των κομματιών έχουν εκτενώς επεξεργαστεί και συμπληρωθεί, αλλά χωρίς να χάνουν τον στοιχειώδη ήχο. Οι άφθονοι παράξενοι ήχοι που ακούγονται, δε είναι κάποιο εφέ, αλλά ήχοι του περιβάλλοντος που κάπως σε κρατάνε πιο κοντά.

 Άνοιγμα με το κομμάτι “Silk To Breath”, αρκετά πρωτότυπο και εντυπωσιακό, γιατί μάλλον στην αρχή κάτι διαφορετικό περίμενες να ακούσεις. Μεταφερόμαστε κάπως περίεργα στο επόμενο κομμάτι “Leather Umbrella”, τα πλήκτρα σφύζουν πιο επικίνδυνα, τα κρουστά χτυπούν σκληρότερα και πιο επίμονα, τα επιτακτικά ξεθωριάσματα που χρησιμοποιούνται γενικότερα, μπερδεύουν και σε βγάζουν από κάθε ομαλή σειρά που έχεις στο μυαλό σου. Στη συνέχεια ένα μουσικό κουτί, φωνητικά που δημιουργούν μια ευαισθησία και χτυπούν σε κάθε ασταθή καρδιά. Το “Anais” είναι σίγουρα μια πιο ξεκάθαρη απόλαυση, πλησιάζοντας το ηχείο χωρίς να το καταλάβεις. Μετά από μια βαθιά ανάσα ακούμε το “Ermanna”. Κάθε πυκνός παλμός κυλάει μέσα σου και φιλοξενεί κάθε σκοτεινή σκέψη και επιθυμία. Αυτός ο θαυμαστός παλμός δυναμώνει και ασυγκράτητος ανεβαίνει και πάλι από τα αδιαφανή βάθη, προσπαθώντας με ορμή να βγει προς την επιφάνεια. Φτάνοντας στο τελευταίο κομμάτι “Murmurum”, ένα πολεμικό μοτίβο χτίζεται. Ένα θορυβώδες πνεύμα που καταπίνει το σύνολο, αφήνοντάς σε, σε ένα απόκοσμο κενό παλεύοντας με ότι έχει ξυπνήσει μέσα σου…

 Ένας δρόμος γεμάτος μεταβάσεις, θορύβους, νάρκες, σκέψεις σε λιγότερο από 40 λεπτά μουσικής. Αυτός είναι ο νέος δίσκος των Æthenor, με το όνομα Hazel.

Kat

Touché Amoré – Stage Four (epitaph)

Touché Amoré - Stage Four.againstthesilence.com

 Κάθε απώλεια είναι δύσκολη. Δύσκολη έως τρομακτική. Νέα δεδομένα που σίγουρα δεν μπορείς να επεξεργαστείς νηφάλι@, θλίψη, πόνος, ετεροχρονισμένα συναισθήματα χωρίς καμία λογική. Όνειρα πραγματοποιήσιμα ή μη, αμαυρώνονται από τη μια στιγμή στην άλλη με μια ξαφνική (ή και όχι) απώλεια.

I haven’t found the courage to listen to your last message to me”

 Stage Four ο τίτλος του νέου δίσκου των Touché Amoré. Μια δουλειά γεμάτη ψυχή, εκρήξεις συναισθημάτων και αποδοχής κάθε δύσκολης κατάστασης. Ένα άλμπουμ βασισμένο στον θάνατο της μητέρας του Jeremy Bolm. Δώδεκα κομμάτια “ποίησης” της hardcore σκηνής.

 Άνοιγμα με μια βαθιά συγνώμη “Flowers and You”, συγνώμη για τον πόνο και τις δύσκολες και αμήχανες στιγμές που δεν ξέρεις τι πρέπει να πεις βλέποντας κάτι να μαραίνεται. Τα κομμάτια κυλούν καταστροφικά ώσπου ξεκινάει το “Eight Seconds”. Ένα μοιρολόι που αιμορραγεί πάνω σε λόγια τα οποία ξεδιπλώνουν την ιστορία της νύχτας του τέλους. Κάθε πραγματικότητα είναι σκληρή, κάπου εκεί συναντάς τον εαυτό σου να διασχίζει τους δρόμους χωρίς κανέναν προορισμό, καμία σκέψη, μόνο βάρος, μόνο φόβος για το μετά. Και το τελευταίο τηλεφώνημα φτάνει, με το “Palm Dreams”. Δεν ξέρεις αν θέλεις να απαντήσεις ή όχι, σίγουρα ξέρεις ότι θέλεις να ακούσεις αυτή τη φωνή η οποία έχει χαραχτεί μέσα σου, την έχεις στην καθημερινότητά σου, αλλά πλέον φοβάσαι για αυτό που θα ακούσεις. Είναι αγαπητή αλλά και ψυχοφθόρα. Επανέρχεσαι όμως σταδιακά και απαιτείς θάρρος από τον εαυτό σου για κάθε προσπάθεια, ακόμη και επώδυνη . Όλα αυτά τα συναισθήματα πάνε κι έρχονται καθ’ όλη τη διάρκεια, μέχρι που φτάνεις στο τελευταίο κομμάτι, πριν καν το καταλάβεις. “Skyscraper”, μια επιτακτική και μεγαλοπρεπή φυγή. Φυγή από το ίδιο σου το μυαλό. Κάτι που δεν μπορεί παρά να σβήσει τα πάντα. Μια ηρεμία που δεν είναι εσωτερική, αλλά πρέπει να γίνει. Σε όλο αυτό το βαρύ συναίσθημα συμμετάσχει φωνητική η Julien Baker.

 Και τα λόγια σταματούν, και η μουσική τελειώνει.. Επικρατεί απόλυτη ησυχία με μια συγκεκριμένη εικόνα καρφωμένη στο μυαλό. Η εικόνα του τέλους, ένα τέλος που σίγουρα δεν κρύβει μια νέα αρχή, απλά και μόνο ένα ασήκωτο τέλος.

Like a wave, like the rapture, something you love is gone”.

Kat

Bob Mould – Patch The Sky (merge records)

Bob-Mould-Patch-The-Sky-againstth4esilence

Ευχάριστη η επιστροφή του Bob Mould με το νέο άλμπουμ του, το οποίο φέρει το όνομα Patch The Sky. Είναι το τρίτο μέρος σε μια ανεπίσημη τριλογία που ξεκίνησε το 2012 με το Silver Age και συνεχίστηκε το 2014 με το Beauty & Ruin. Μια δουλειά που βγάζει μεγαλύτερη θλίψη απ’ότι χαρά, για ένα μουσικό που έχει ενσωματώσει στον ήχο του σχισμές ανάμεσα σε κάτι φωτεινό και κάτι ζοφερό.

Το Patch the sky είναι μάλλον από τα πιο “σκοτεινά” άλμπουμ του Mould, αλλά σίγουρα και το πιο “πιασάρικο”. Μια αδιαμφισβήτητη ηχητική πληθωρικότητα λάμπει εκεί μέσα. Είναι στην ουσία, οι μάχες ενός σκοτεινού άνδρα που γεννήθηκε σε ένα φωτεινό κόσμο, ένα μέρος όπου οι αράχνες του παρελθόντος φαίνεται να εμποδίζουν συνεχώς το πέρασμα του στα φιλόξενα μελλοντικά χέρια.

Με εναρκτήριο κομμάτι το “Voices In My Head” φαίνεται η πλήρη επίγνωση της αντίθεσης, κιθάρες με ένα λυρικό τόνο αντίθετα με τη μουσική. Ένας ασφυκτικός κλοιός αγκαλιά με κάθε στίχο. Συνεχίζοντας με το “The End Of Things” -που εύκολα μπορούμε να το ορίσουμε ως θέμα του άλμπουμ- συγκρίνει ένα πάρτι γενεθλίων με μια πράξη σταδιακής αποσύνθεσης. Ξεκάθαρη και εκδηλωτική η θλίψη στην περίπτωση του “Hold On” όπως και στο “Losing Sleep” υιοθετώντας ελαφρώς έναν πιο χαλαρό ήχο.

Φτάνει η στιγμή κάπου στα τελευταία κομμάτια του άλμπουμ, που ο Mould αγγίζει θέματα απώλειας, με το “Daddy’s Favorite” το οποίο συνδέεται με τον θάνατο του πατέρα του. Στο διάστημα μεταξύ του “Beauty & Ruin” και του “Patch The sky” έχασε επίσης την μητέρα του, μια θλιβερή πραγματικότητα που σίγουρα του πρόσφερε άφθονη τροφή για κάθε στοχασμό. “I try to be happy every day, but my black heart, it burns” τραγουδάει στο τελευταίο κομμάτι “Monument”. Είναι δύσκολο να μην τον πιστέψουμε.

Σε αυτό το τελευταίο κεφάλαιο της καριέρας του, o Mould έχει μετατρέψει τη μουσική του σε έναν προσωπικό αντικατοπτρισμό, σε έναν κενό καμβά, στον οποίο ο ίδιος ρίχνει επιδέξια τις πέτρες του εκφράζοντας κάθε λύπη και κάθε επιθυμία του.

 

 

Kat

 

Minor Victories – Self-titled (Fat Possum Records)

minorvictories.againstthesilence.com

Θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί ως supergroup η δημιουργία μιας μπάντας με μέλη από τους Mogwai, Slowdive και Editors. Πριν από ένα χρόνο λοιπόν οι Rachel Goswell, Stuart Braithwaite, Justin Lockey και James Lockey σχημάτισαν τους Minor Victories. Καλοκαιριάτικα κυκλοφορούν το πρώτο τους ομότιτλο άλμπουμ το οποίο περιλαμβάνει guest εμφανίσεις από τον Mark Kozelek και τον James Graham.

Βάζεις το άλμπουμ να παίζει και είσαι σίγουρα περίεργ@ (έχοντας και κάποιες απαιτήσεις παραπάνω) για το τι θα ακούσεις. Από το πρώτο κομμάτι σου δίνεται ένας περίεργος αλλά καθοριστικός τόνος. “Give up the ghost”…  γραμμές για τα σημάδια που δεν θα εξασθενήσουν και μια τεράστια αφοσίωση που έρχεται μέσα από έναν εσωτερικό κώδικα εκκρεμότητας. Κάπως έτσι θα μάθουμε πώς να επιβιώσουμε στο σκοτάδι, πώς αισθάνεσαι στην αρχή, πως είναι η εξέλιξη και τι μαθαίνεις τελικά ζώντας σε μια υπόγεια νοοτροπία. Δεν ξέρουμε τις απαντήσεις στα δυσκολότερα ερωτήματα της ζωής. Μπορούμε όμως να αντέξουμε τις προσωρινές αποτυχίες και να περιμένουμε για κάποια λύτρωση(;). Μπορούμε να μάθουμε να ζούμε με τον πόνο. Υπάρχει κάτι εξαιρετικά βαθύ από το πρώτο τραγούδι μέχρι το τελευταίο, ένα ολίσθημα και μια αγκίδα που δυσκολεύουν κάθε ελπίδα. Φτάνοντας στο τέλος του άλμπουμ με το κομμάτι “Higher Hopes” αισθάνεσαι ότι κάτι τελικά πραγματοποιήθηκε μυστικά και μια μαγευτική απλότητα υπονόησε μια επερχόμενη θύελλα.

Η μουσική είναι ένα καλό μείγμα από indie και shoegaze με τ@ς καλλιτέχνες που συμμετέχουν να γνωρίζουν τον τρόπο προσέγγισης αυτού του είδους της μουσικής. Οι στίχοι δένουν τόσο στενά με το όνομα της μπάντας, περιγραφικά μιλώντας. Τελικά όλα είναι σχετικά με την καταπολέμηση συναισθημάτων, ακόμα κι αν αυτό είναι ένα μικρό τόξο προς την πρόοδο, για τον σχηματισμό νέων συνηθειών και την αντικατάσταση αυτών που ήδη σε βαραίνουν.

 

 

Kat

Daughter – Not to Disappear (4AD/Glassnote)

Οι μέρες κυλούν και ο χρόνος στενεύει. Η κατηφόρα των εποχών είναι τεράστια και οι επιλογές που υπάρχουν είναι δύο. Ή κάνεις τα πάντα για να αγνοήσεις το χρόνο, ή αγκαλιάζεις την παγωνιά. Όλες αυτές οι σκέψεις και τα συναισθήματα βράζουν μέσα μου την ώρα που κάθομαι και χαζεύοντας το ταβάνι ακούω το δεύτερο άλμπουμ των Daughter. Δεν ξέρω τι είναι αυτό που με ωθεί προς την δεύτερη επιλογή.

Αρκετά σκοτεινό και αποκαλυπτικό, με μια ομορφιά που σε όλη την διάρκεια του δίσκου ορίζει κάθε μου κίνηση. Με τα απίστευτα φωνητικά της Elena Tonra και με μια λυρική και ταυτόχρονα λεπτή επιθετικότητα της μουσικής νιώθεις μια συνεχή μάχη ενάντια στην απόγνωση, αλλά στην πραγματικότητα είναι άλλο ένα φορτίο που όσο πλησιάζει προς το τέλος σε οδηγεί στην άβυσσο. Η μουσική σταματάει και το βλέμμα παραμένει στο κενό, νιώθω πως η καρδιά μου θα μπορούσε να έχει σπάσει…

Κάπου στην διαδρομή ένα κομμάτι της χάθηκε, λέω να ξαναβάλω τον δίσκο να παίζει μήπως και το βρω. Το Not to Disappear είναι σκόπιμα δύσκολο αν προσπεράσει το δέρμα σου να το αποβάλλεις. Βρίσκει ένα σκοτεινό λάκκο για να φωλιάσει μέσα και στη συνέχεια σκάβει βαθύτερα…

 

 

Kat

Fourteen Nights At Sea – Minor Light (Hobbledehoy Records)

Η Hobbledehoy Records μόλις  κυκλοφόρησε σε μορφή βινυλίου, cd και ψηφιακή, το νέο άλμπουμ των Αυστραλιανών Fourteen Nights At Sea με τίτλο Minor Light. Ένας δίσκος που μας πήρε το μυαλό από την πρώτη στιγμή. Αρχίζοντας από το κρύο και ζοφερό σκηνικό του εξωφύλλου, του οποίου δημιουργός είναι ο  Jason Earles, προετοιμάζεσαι σίγουρα για κάτι βαθύ και σκοτεινό.

Το άλμπουμ ξεκινάει με το “Teeth Marks”. Ένα κομμάτι τσουνάμι που σκάει και θέλει να ξεπλύνει κάθε ελπίδα. Πανύψηλα άγρια κύματα σε περιβάλλουν που σιγά σιγά θα αποχωρήσουν μπαίνοντας μέσα σε ένα ατμοσφαιρικό κανάλι. Ακολουθεί αρμονικά το “Them Colonies”, ένα όμορφο κομμάτι το οποίο ξεκινάει με μια ευγενική και ατμοσφαιρική αύρα, σαν μουσική επένδυση αγρύπνιας. Ο ήχος της κιθάρας χάνετε μέσα στο κενό και σε λεπτές αποχρώσεις, πριν το χτύπημα των ντραμς που μπαίνει κόντρα στα 4/4 του δεύτερου μέρους, προσθέσει βάθος και όγκο.

Το τρίτο κομμάτι με τίτλο το όνομα του δίσκου “Minor Light”, σε κάνει να κολυμπάς αγκαλιά με το ηχείο μέσα στους σκοτεινούς και επικίνδυνους ορίζοντες του ωκεανού. Είναι σχεδόν σίγουρο πως θα νιώσεις ότι αυτός ο αχανής ήχος βγαίνει με οργή από μέσα σου. Επίσης αποδεικνύεται για άλλη μια φορά πως το τοπίο που περιτριγυρίζει τ@ς μουσικούς, δεν τους αφήνει ποτέ ανεπηρέαστους ως προς τα συναισθήματα που θέλουν να εκφράσουν. Στη συνέχεια ακούμε το “Vale”. Ένα κομμάτι που επιπλέει τρυφερά και σε βάζει σε διαδικασία ηρεμίας μέσα στην αύρα του σκότους. Κάπου εκεί εντοπίζεις μια αχτίδα ελπίδας μέσα στο ζοφερό μέλλον.

Φτάνουμε στο τέλος του δίσκου με το  “Chiltern Justice”, αρχίζοντας με μια πιο δυσοίωνη χροιά. Το μαλακό ακόμη σκοτάδι αναπτύσσεται αργά. Ο χαοτικός τόνος από την κιθάρα ουρλιάζει μέσα στο κεφάλι σου μέχρι το κομμάτι να βγάλει τους άγριους βρυχηθμούς του και φτάνοντας στο κλείσιμο του να εκραγεί σε ένα πλέγμα θορύβου.

Το Minor Light είναι σίγουρα το πιο ώριμο δείγμα γραφής της μπάντας και δένει τέλεια με τον ερχομό ενός χειμώνα που άργησε χαρακτηριστικά. Συνολικά, οι FNAS βάζοντας πάνω στον μουσικό τους καμβά σκούρα χρώματα, σκιές και θορύβους κατάφεραν να μας μεταφέρουν στις φουρτουνιασμένες θάλασσές τους, ρίχνοντας μας από την αρχή στα βαθιά, με μια μόνο ανάσα μέχρι το τέλος… 

 

 

Kat