Τικ τακ… τικ τακ… απόηχος ρολογιού. Μετράς από το ένα μέχρι το δύο. Και ξανά, σ’ ένα εγκλωβιστικό ρυθμό χωρίς τρόπο διαφυγής. Η επώδυνη σταθερή του συχνότητα σε κυνηγά, σε προσπερνά, σε κυβερνά. Ζεις σαν σκλάβος από την απροσπέλαστη διαδρομή του χρόνου. Οι ανάγλυφες ιδιότητές του αλλοιώνουν τη μορφή σου. Η φθορά έρχεται σαν παλιρροιακό…

  Οι γενικεύσεις οδηγούν σε σύγχυση. Το να κάνει κάποιος λόγο για τη δύναμη ή αδυναμία της μουσικής σκηνής στο Ελλαδιστάν υποδηλώνει μια ομαδοποίηση άτοπη και εν τέλει παραμορφωτική εκ του πονηρού. Τι συνδέει τα δημιουργήματα των εταιρειών που έχουν ένα δήθεν underground προσωπείο με τα σχήματα που τα ονόματα τους όσο συχνά εμφανίζονται σε…