The Mon – Doppelleben (Supernatural Cat)

Στοιχειωμένοι από την τυχαιότητα της ζωής και τη μεταβλητή φύση της πραγματικότητας, πολλές φορές έχουμε βρεθεί στο νευραλγικό σημείο να αναστοχαζόμαστε την πορεία μας, να αμφισβητούμε τις προσωπικές επιλογές και τις συνέπειές τους, να αναθεωρούμε το πώς συσχετιζόμαστε με τον χωροχρόνο και τους ανθρώπους που μας περιβάλλουν. Άλλωστε, τι καθιστά πιο ανθρώπινη την ύπαρξή μας από ένα ατέρμονο υπαρξιακό άγχος και τη διαχρονική αντίληψη ότι όλα αλλάζουν, τα πάντα ρέουν προς μια αβέβαιη κατεύθυνση; Η μόνη βεβαιότητα που συντροφεύει το μοναχικό μας οδοιπορικό από τη γέννηση προς τον θάνατο είναι η αιώνια συνέχεια του κυκλικού χρόνου, συμβολικά, ως ο ουροβόρος όφις που δαγκώνει την ουρά του.

Αυτές ακριβώς τις φιλοσοφικές αναζητήσεις και το συναισθηματικό φάσμα πραγματεύεται –ενσταλάζει, καλύτερα– το νέο solo project Doppelleben (διπλή ζωή, στα ελληνικά) και δίσκος-ντεμπούτο του επιβλητικού frontman και μπασίστα, Urlo, του ιταλικού doom metal τρίο των Ufomammut, υπό το όνομα The Mon. Κατακλυσμένο από ζοφερούς συμβολισμούς, avant-garde μοτίβα και post-apocalyptic φαντασιακά, ο δίσκος καταφέρνει από νωρίς να σπείρει τον νιχιλισμό, την αποξένωση και τον φόβο στα αυτιά και στις καρδιές μας.

Πράγματι, πρώτα το “Hedy Lamarr”, με heavy-synth και ambient/drone στοιχεία, ανάλογα των δουλειών του Dominick Fernow και του Tim Hecker, μας ανυψώνει σε μια ανικανοποίητα σκοτεινή στρατόσφαιρα, σε μια ψυχρή, ταρκοφσκική δυστοπία. Τη μυσταγωγική τελετουργία ακολουθεί το “Salvator Mundi”, με ένα αμάλγαμα από σποραδικές φωνές που στοιχειώνουν και ένα εκστατικό κρεσέντο που παγώνει το αίμα. Το τρίτο κατά σειρά κομμάτι, “Hate One I Hate”, εισάγει έναν πιο αργό, glacial-synth και dark-ambient ρυθμό, με μια έντονα απειλητική ηχώ, που δοκιμάζει τα συνειδητά και υποσυνείδητα όρια της πνευματικότητάς μας. Μέχρι στιγμής, ο Urlo πετυχαίνει να οικοδομήσει μουσικά μια δαντική κόλαση, να αναβιώσει έναν γοητευτικά απαγορευμένο εφιάλτη που ελλοχεύει, βαθιά ριζωμένος στην ανθρωπινότητα.

Με εμφανείς post-punk επιρροές από τους –ύστερη Bauhaus εποχή– Tones on Tail και την πρώιμη δουλειά των Νine Inch Nails, το “Blut” επιταχύνει τον ρυθμό με μια industrial ιλιγγιώδη ορμή, συνδυάζοντας στο παρασκήνιο τον μεταλλικό ήχο από τα πιατίνια, την εκκωφαντικότητα των τυμπάνων και τα εκκλησιαστικά πλήκτρα, αναπτερώνοντας το ηθικό μας για μια επερχόμενη εξιλέωση. Δίχως δεύτερη αναπνοή, ξαναβρισκόμαστε να κυλιόμαστε στον σκοτεινό βούρκο του “Relics”, όπου ανατριχιαστικά φωνητικά και instrumentals καθοδηγούν, ενορχηστρώνουν την αγωνιώδη αναζήτησή μας για φως.

Την ίδια υποτονική ατμόσφαιρα και κλειστοφοβική ένταση χαρτογραφεί το έκτο κομμάτι του άλμπουμ, “Soulloop”, προετοιμάζοντας ό,τι απέμεινε από την ψυχή μας για ένα καθαρτικό πέρασμα. Αντιθετικά, λοιπόν, στο έρεβος, στέκεται το ψυχεδελικό διαμάντι “Her”. Αιθέρια φωνητικά, shoegaze ηχοτόπια και μια αλληλουχία συγχορδιών που αναμφίβολα υιοθετεί την πνευματική διαύγεια και, συνειρμικά, θυμίζει το άλμπουμ The Seer των Swans. Το φυγόκεντρο ταξίδι μας έχει φτάσει στον έσχατο προορισμό του, το ομώνυμο με τον δίσκο, όγδοο κομμάτι, “Doppelleben”, όπου noise και future ambient μελωδίες χαλαρώνουν τους νευρώνες μας, εξαγνίζουν τις κρυφές ενοχές μας και αποκαλύπτουν στον εαυτό μας τη βαθιά επιθυμία για μία ακόμη επανάληψη αυτής της ανατρεπτικής ενδοσκόπησης.

Ως επιστέγασμα, το solo project Doppelleben από Τhe Mon , που θα κυκλοφορήσει ολόκληρο στις 8 Νοεμβρίου, αντανακλά μια αυθεντική μουσική εμπειρία, είναι η επιτομή ενός ολιστικού βιώματος που ταλαντεύεται και πειραματίζεται ανάμεσα στο τρίπτυχο μοναχικότητα – λύτρωση – δυστοπία και αποδεικνύεται περίτρανα ένα πολύτιμο σημείο καμπής στο προηγούμενο έργο του Urlo.


Haunted by the chanciness of life and the variable nature of reality, we have often been at the neuralgic point of rethinking our course, questioning our personal choices and their consequences, reviewing how we correlate with space-time and the people around us. Besides, what renders our existence more human than a perpetual existential dread and the timeless perception that everything changes, everything flows in an uncertain direction? The only certainty that accompanies our lonely journey from birth to death is the eternal continuity of circular time, symbolically, as the ouroboros serpent biting its own tail.

Precisely, these philosophical pursuits and emotional spectrum treats – instills, better – the new solo project Doppelleben (double life) and debut album of the orotund frontman and synth/bass player, Urlo, from Italian doom metal trio, Ufomammut, under the name of The Mon. Deluged with gloomy symbolism, avant-garde motifs and post-apocalyptic fantasies, Doppelleben manages early to sow nihilism, alienation and fear in our ears and hearts.

Indeed, first of all, “Hedy Lamarr” elevates us into an unsatisfying dark stratosphere, into a cold, Tarkovsky-esque dystopia, with heavy-synth and ambient/drone elements, comparable to the works of Dominick Fernow and Tim Hecker. Subsequent to the mystic ritual, “Salvator Mundi” leads with an amalgam of sporadic, haunting vocals and an ecstatic, blood-freezing crescendo. The third song, “Hate One I Hate”, introduces a slower, glacial-synth and dark-ambient rhythm, with an intensively looming echo that challenges the conscious and subconscious boundaries of our spirituality. So far, Urlo has successfully built a musical Dante’s Inferno, reviving an enchanting forbidden nightmare, which lurks, deeply rooted in humanity.

Evidently influenced by – the late Bauhaus era – post-punk band Tones on Tail and the early work of Nine Inch Nails, “Blut” accelerates the pace with an industrial, blistering momentum by mixing the metallic sound of the cymbals, deafening drums and ecclesiastical tones in the background, raising our morale for a forthcoming atonement. Without a second breath, we find ourselves wallowing in the dark mire of “Relics”, where eerie vocals and instumentals guide, orchestrate our agonizing search for light.

Τhe same hypotonic atmosphere and claustrophobic tension cartographes the album’s sixth track, “Soulloop”, preparing what is left of our soul for a cathartic passage. Therefore, opposing to total darkness, stands the psychedelic gem “Her”. Ethereal vocals, shoegaze soundscapes and a sequence of chords which, unequivocally, adopt a spiritual clarity, spontaneously reminiscent of Swans’ The Seer. Our centrifugal trip has reached its final destination, the titular eighth track of the album, “Doppelleben”, where noise and future ambient melodies relax our neurons, purify our hidden guilt and unveil our inner desire for even one more repeat of this subversive introspection.

In a nutshell, the new solo project Doppelleben by The Mon, which will be full released on November 8, reflects an authentic musical event, epitomize a holistic experience which oscillates and experiments among isolation – redemption – dystopia and proves to be an invaluable turning point in Urlo’s previous work.

 

Pantelis Daskalakis

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.