All Is Violent, Is Everything Bright? (God Is An Astronaut/Head On 06.10.2018)

Δεν μου έχει τύχει να φύγω ξανά από συναυλία νιώθοντας ότι κουβαλάω στους ώμους μου ολόκληρο τον “ελέφαντα του δωματίου”. Δεν είναι ευχάριστο συναίσθημα, αλλά ξεκινά μια συζήτηση που πρέπει να γίνει.

Το Fuzz είχε γεμίσει σε ικανοποιητικότατο βαθμό ήδη από τις εννιάμισι, όταν και ανέβηκαν στη σκηνή οι Head On σε απόλυτη συμφωνία με το πρόγραμμα της συναυλίας. Η αρχική αμηχανία της μπάντας σε συνδυασμό με την όχι και τόσο μεγάλη ανταπόκριση του κοινού δημιούργησε πολύ γρήγορα μια περίεργη δυναμική, την οποία ήρθε να εκτινάξει η νευρικότητα (κατά τη δική μου εκτίμηση) του frontman των Head On.

Για λίγα λεπτά χάνουμε από τα μάτια μας τον Χρήστο (frontman) και από το πουθενά εμφανίζεται στη σκηνή ο Torsten Kinsella. Με μια βίαιη κίνηση παίρνει στα χέρια του το μικρόφωνο για να πει “don’t mess with our fucking equipment”. Παγώνουμε όλοι, μουσικοί και κοινό. Αβέβαιοι αν αυτό που παρακολουθήσαμε ήταν ένα αμφισβητούμενης έμπνευσης σκετσάκι για να γίνει το πέρασμα από το opening στο main act ή αν πρόκειται για πραγματικό γεγονός, κοιταζόμαστε όλοι μεταξύ μας και περιμένουμε τις αντιδράσεις από τη σκηνή.

Οι Head On ξεστήνουν με τη βοήθεια ατόμων της διοργάνωσης, πέφτει η μουσική και μερικά λεπτά αργότερα επανεμφανίζεται ο Torsten, ζητώντας συγγνώμη για την υπερβολική αντίδρασή του που στοίχισε στους Head On την ολοκλήρωση του set τους και σε πολλούς από εμάς τη διάθεση που είχαμε να παρακολουθήσουμε το live. Έκανε λόγο για τον εξοπλισμό τους, που μετέφεραν με προσοχή από τόσο μεγάλη απόσταση προκειμένου να προσφέρουν στους Αθηναίους φαν τους ένα live αντάξιο των προσδοκιών τους και για την ανάγκη του να διασφαλίσει την ακεραιότητά του εξοπλισμού αυτού από την απροσεξία του οποιουδήποτε.

Για μερικούς ήταν θέμα λεπτών ή μερικών κομματιών από το setlist των God Is An Astronaut να ξεπεράσουν την αρνητική αύρα που απέπνευσε αυτή η εμπειρία, άλλοι συνέχισαν να το συζητούν στα πεζοδρόμια μπροστά από την είσοδο του Fuzz και εγώ θα αποπειραθώ να αποδομήσω το γεγονός μέσα από αυτό εδώ το κείμενο σε μια προσπάθεια να καταγράψω όλες τις πιθανές απόψεις και εξηγήσεις.

Ας ξεκινήσουμε από το γεγονός ότι δεν είχαμε όντως κάποια βλάβη στον εξοπλισμό των God Is An Astronaut που να έθεσε εν αμφιβόλω τη δυνατότητά τους να πραγματοποιήσουν τη συναυλία, παρά μόνο αυξημένη τη σχετική πιθανότητα, καθώς ο frontman των Head On αντί να περιοριστεί στο μπροστινό μέρος της σκηνής που προοριζόταν για την εμφάνισή τους κινήθηκε και προς τα πίσω, στο σκοτεινό σημείο που κατείχετο από τον εξοπλισμό των Ιρλανδών. Κατά τα λεγόμενα του Torsten “είναι σκοτεινά εκεί πίσω, δεν μπορείς να δεις τα καλώδια”. Δεκτόν.

Έπειτα, τέθηκε στο προσκήνιο η πιθανότητα μέθης ή μη των μελών της μπάντας – δηλαδή η μειωμένη τους (ίσως) ικανότητα να αποτρέψουν το ενδεχόμενο ατυχήματος πάνω στη σκηνή. Ως προς αυτό δεν μπορούμε να μιλήσουμε με βεβαιότητα και προσωπικά δεν ξέρω καν πώς να αξιολογήσω μια δήλωση που ξεκινά με άρνηση την οποία εν συνεχεία υπονομεύει, δηλαδή το λεχθέν “μου είπαν ότι δεν ήταν μεθυσμένοι, αλλά δεν ξέρω”. Σίγουρα από αυτά τα λόγια εκμαιεύει κανείς την αγωνία του Torsten, ο οποίος βλέπει έναν τραγουδιστή να κινείται σπασμωδικά στον χώρο, πολύ κοντά στον εξοπλισμό της μπάντας του, ενδεχομένως απόλυτα στρεσαρισμένο ή αρκούντως μεθυσμένο ή επιτηδευμένα ιδιότροπο (διαλέγετε και παίρνετε) και σκέφτεται ότι πρέπει να δράσει άμεσα για να μην καταλήξει σε απόλυτη ματαιότητα ένα τόσο απαιτητικό ταξίδι όσο αυτό που έκαναν για να έρθουν στην Ελλάδα.

Ας σταθούμε, λοιπόν, στην επιλογή αντίδρασης. Μόλις ένα λεπτό αφότου όλοι καταλάβαμε ότι όσα εκτυλίχθηκαν πάνω στη σκηνή κάθε άλλο παρά θεατρινισμοί ήταν, ξεκίνησε μια συζήτηση περί του ότι δεν ήταν καθόλου μα καθόλου απαραίτητο να εκδιωχθούν οι Head On από τη σκηνή με αυτόν τον τρόπο.

“Θα μπορούσαν να βάλουν κάποιον από τη διοργάνωση να τους κόψει με τρόπο”, “Θα μπορούσε να τον πιάσει ο ίδιος παράμερα και να τον προειδοποιήσει”, “Θα μπορούσαν να περιμένουν να τελειώσουν το set τους πρώτα”, “Αν τους είχαν οριοθετήσει τον χώρο τους ξεκάθαρα και παρ’ όλα αυτά έκαναν του κεφαλιού τους, τότε έχουν μερίδιο ευθύνης και θα πρέπει να το λάβουμε υπόψη μας”. Ναι, όλα αυτές οι εναλλακτικές θα ήταν προτιμότερες για όλους τους εμπλεκομένους, ενώ και η τελευταία φράση αποτελεί και συνθήκη αναγκαία για την όποια “απόδοση ευθυνών”. Η διαπίστωση αυτή “χτύπησε” αρκετά γρήγορα και τον ίδιο τον Torsten που είχε εν συνεχεία την ψυχραιμία να αποκαλέσει την αντίδρασή του “uncalled for”.

Σίγουρα είναι κομβικής σημασίας να ακολουθεί μια συγκροτημένη συγγνώμη κάθε υπερβολικής αντίδρασης, ειδικά αν μπορείς να την αποδώσεις σε ειλικρινή μεταμέλεια παρά σε PR. Εξίσου βέβαιο είναι πως σε γεγονότα τέτοιας φύσης δίνει ο καθένας τη βαρύτητα που η ευαισθησία και η εμπειρία του του επιτρέπουν. Εξάλλου, και αυτό το μεμονωμένο γεγονός ανάγεται στη γενικότερη συζήτηση που έχει ξεκινήσει εδώ και χρόνια και αφορά τη διάκριση που κάνει (ή δεν κάνει) ο καθένας από εμάς ανάμεσα στον καλλιτέχνη ως προσωπικότητα και στο έργο του. Μια διάκριση που οδήγησε μερικούς από εμάς σε παρατεταμένο μούδιασμα καθόλη την (καλλιτεχνικά άρτια) παρουσία των God Is An Astronaut στη σκηνή του Fuzz και σε εκστατική χαρά τους λοιπούς.

Αυτό το κείμενο δεν θα κλείσει με ηθικό συμπέρασμα – επιδίωξή μου είναι η καταγραφή του γεγονότος για να μην περάσει αυτό στη λήθη και η συμπερίληψη των παραγόντων που μπόρεσα προσωπικά να διακρίνω ως κρίσιμους για το ό,τι συνέβη. Πιθανότατα μου διαφεύγουν άλλοι τόσοι, πιθανότατα όλοι έχουμε μια κακή μέρα και αυτή ήταν η χθεσινή για τον Χρήστο και τον Torsten Kinsella και ίσως να μη γίνεται λόγος, γιατί απλούστατα “αυτά συμβαίνουν”.

Ελάτε, όμως, που “αυτά που συμβαίνουν” είναι αυτά για τα οποία πρέπει να μιλάμε και να λαμβάνουμε θέση.

 

Victoria L/Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

One thought on “All Is Violent, Is Everything Bright? (God Is An Astronaut/Head On 06.10.2018)

  1. THE Coming of Wisdom with the right use of EQUIPMENT

    Though leaves are many, the root is one;
    Through all the lying days of my youth
    I swayed my leaves and flowers in the sun;
    Now I may PLUG INTO the truth.

    – W.B. Yeats, Post Rock: Sensitive Ears and Pretentious Hearts, 2018,

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.