Methexis – Topos (Self Released)

Τα μοναχικά και δύσκολα μονοπάτια είναι αυτά που οδηγούν στα ωραιότερα μέρη.

Ο καθημερινός άνθρωπος στην καθημερινή του ζωή προσπαθεί να κρατήσει μακριά του τις δυνάμεις του χάους, αυτές που υποδηλώνουν την τυχαιότητα, την απρόβλεπτη και εύθραυστη φύση της ίδιας της ύπαρξης, μένοντας προσκολλημένος αντίστοιχα στις δυνάμεις της τάξης. Λοιπόν, ο καθένας δικαιούται να έχει την άποψη του περί τέχνης και η δική μου είναι ότι αυτή θα έπρεπε να λειτουργεί αντίθετα: να αναγκάζει τον καλλιτέχνη να αποφεύγει την τάξη και τη γραμμική συντήρηση, αλλά να επιδιώκει το χαοτικά φευγαλέο και τη δημιουργική του ορμή.

Οι παραπάνω σκέψεις γεννήθηκαν με την ακρόαση του Topos. Ο λόγος είναι ότι δεν θα μπορούσα να εξηγήσω διαφορετικά την πλήρη ανατροπή της γραμμικότητας που επιχειρεί ο Νικήτας Κίσσωνας με το δημιουργικό του όχημα που ονομάζεται Methexis. Το Suiciety του 2015 πήρε πολύ καλές κριτικές, όντας ένα φιλόδοξο concept που συνδύαζε κοινωνικό λόγο με “κανονική” progressive rock μουσική. Μουσική με φωνητικά, εκλεκτικές jazz, funk και rock πινελιές. Αντί όμως οι Methexis να πατήσουν πάνω στα κεκτημένα, επιλέγουν στο Topos να σαλπάρουν για νέες και απροσδόκητες κατευθύνσεις.

Το Topos αποτελείται από δύο 20λεπτες instrumental συνθέσεις που αδυνατούν να χωρέσουν σε όρους δημοφιλούς μουσικής. Τα πρώτα δύο λεπτά του “Topos I” παρουσιάζουν ένα παραδοσιακό prog riff, με τα παράξενα μετρήματα, τις άρσεις του και τα όλα του, για να αποδειχθεί όμως σύντομα ότι αυτό ήταν απλώς μια εισαγωγή. Αυτό που ακολουθεί είναι ένα “κινηματογραφικό” όργιο με εναλλασσόμενους ηχητικούς ορίζοντες και ασταθείς διαθέσεις, ένα επικό ταξίδι όπου φως και σκοτάδι αδυνατούν να εξοντώσουν και να εξοντωθούν αλλά πορεύονται μαζί, σφιχτά αγκαλιασμένα. Μου έρχεται έντονα στο μυαλό μου η έννοια του χρώματος: πρόκειται για μια σύνθεση με ιδιαίτερα πολύχρωμη και ανοιχτή ενορχήστρωση, απόδειξη του γεγονότος ότι ο Κίσσωνας χρησιμοποιεί άριστα τους συνεργάτες του Θ. Χριστοδούλου (Τύμπανα), Ν. Νικολόπουλο (Φλάουτο), Κ. Κεφαλά (Τρομπέτα) και Π. Κραμπή (Πιάνο) . Το “Topos II” έχει την ίδια νοηματική αφετηρία, αποτελεί όμως μια ελαφρώς πιο πυκνή σύνθεση, με περισσότερα μέρη, λίγο πιο σύνθετα ηχωστρώματα και σαφώς πιο κιθαριστική διάθεση. Και τα δύο track είναι αφηγηματικά και όσο αποσπασματικά πρέπει, αν και οι φίλοι του παραδοσιακού prog ίσως προτιμήσουν την πιο fusion διάθεση του “Tops II”. Ο Κίσσωνας προσφέρει στον ακροατή την επιλογή να ακούσει τις συνθέσεις τεμαχισμένες (σε 8 και 5 μέρη αντίστοιχα), δεν θα πρότεινα όμως σε κανέναν αυτήν την εύκολη οδό, κατά την οποία η μεγάλη εικόνα θολώνει και τρεμοπαίζει. Συνιστώ ανεπιφύλακτα την ολοκληρωμένη εμπειρία της ενιαίας ακρόασης.

Θα σταθώ σε δύο σημεία που έχουν επίσης ιδιαίτερη σημασία, αρχίζοντας με την παραγωγή. Αν η μπάντα διάλεγε έναν ελαφρώς vintage και λίγο πιο “ζεστό” ήχο, θα δημιουργούσε ίσως μια σχετική σύνδεση με πράγματα που έκαναν στο παρελθόν γίγαντες του prog όπως οι ELP ή οι King Crimson, άρα θα ήταν ίσως και λίγο πιο αρεστοί, τουλάχιστον σε ένα συγκεκριμένο κοινό. Αντίθετα όμως, επιλέγουν μια μεγάλη και μοντέρνα παραγωγή, χτίζοντας με αυτόν τον τρόπο ένα περιβάλλον που συγγενεύει ισότιμα με το prog, την contemporary classical ή την κινηματογραφική μουσική.

Το καλύτερο όμως είναι μια καλά κρυμμένη λεπτομέρεια. Κάθε δημιουργός στη θέση του Κίσσωνα θα προτιμούσε να κατευθύνει τον ακροατή προς την εννοιολογική και θεματική ρίζα του album, μασώντας για αυτόν τα γιατί και τα διότι αυτού του περιγραφόμενου “τόπου”. Στα credit notes όμως, ο Κίσσωνας λέει καθαρά “Φαντάσου τον δικό σου τόπο, ο δικός μου δεν έχει σημασία”, σεβόμενος με αυτόν τον τρόπο μια πρωταρχικά χαοτική λειτουργία της τέχνης, κατά την οποία ο δημιουργός δεν έχει κανέναν απολύτως έλεγχο στο δημιούργημα όταν αυτό φτάνει στις αισθήσεις του δέκτη. Ηθελημένα ή άθελα του, το Topos είναι ελεύθερο να γίνει δικό σου, χωρίς κατεύθυνση, χωρίς αυθυποβολές, χωρίς τάξη.

Όπως ανέφερα και κάπου αλλού λοιπόν, “οι Methexis συνεχίζουν να κυκλοφορούν τη μία αλμπουμάρα μετά την άλλην κάτω από τα ανυποψίαστα αυτιά μας”. Άσχετα από το πώς θα το αξιολογήσει κανείς τελικά, το Topos είναι ένα άλμπουμ που αξίζει να τσεκαριστεί από οποιονδήποτε θεωρεί ότι η μουσική πρέπει να είναι μια περιπέτεια και κάτι παραπάνω από διασκέδαση, απλή ή ραφιναρισμένη. Ο μεγαλύτερος θρίαμβος των Methexis, όμως, δεν είναι ένα θαυμάσιο άλμπουμ, αλλά η δικαιωματική μας περιέργεια για το τι θα κάνουν μετά. Ευπρόσδεκτο το χάος της τέχνης στις καλά τακτοποιημένες μας ζωές.

Πάρε, λοιπόν, αν το θες εκείνο το μοναχικό, δύσκολο μονοπάτι και δες από μόνος σου αν ο τόπος που βρήκες είναι όμορφος ή όχι. Ταξίδεψε ελαφρά.


The lonely and difficult paths are the ones that lead to the most beautiful places.

Regular humans in their everyday lives try to keep the forces of chaos at bay, those forces that indicate randomness and the unpredictable and fragile nature of existence itself, remaining closely attached to the forces of order. Well, everyone is entitled to have an opinion about Art and mine is that art should function the other way around, forcing the creator to avoid Order and its linear conservatism and to pursue the fleeting, the chaotic and his/her creative momentum.

The thoughts above came to my mind after listening to Topos, since I can’t explain or describe differently the total twist of linearity attempted by Nikitas Kissonas and his creative vehicle Methexis. Their 2015 album Suiciety gained excellent reviews by being an ambitious concept that combined social sensitivities with “normal” progressive rock, music with vocals and eclectic jazz, funk and rock influences. Nevertheless, instead of safely leaning on their achievement, they set sail with Topos to new and unexpected directions.

Topos (translated as “place”) is consisted of two 20 minutes long instrumental tracks that cannot be easily described with popular music terms. “Topos I” kicks off with a traditional prog rock riff, with its odd time signature, off beat dynamics and everything, but it is soon proved that it was just an intro. What follows is a “cinematic” orgy of alternating sound horizons, an epic journey where Light and Dark fail to eliminate or to be eliminated but travel together, tightly held to one another. The sense of colour intensively comes to mind: this is a composition with very colourful and wide arrangements and instrumentation, demonstrating the fact that Kissonas gets the best out of his bandmates, T. Christodoulou (Drums), N. Nikolopoulos (Flutes), K. Kefalas (Trumpets) and P. Krabis (Piano). “Topos II” has the same conceptual roots but feels a bit more dense as a composition, with more parts, a bit more complicated textures and obviously being more guitar oriented. Both tracks are as recitative and fragmentary as they should, though prog rock fans may prefer the fusion mood of “Topos II” a bit more. Kissonas offers the listener the option of listening the tracks in “slices” (in 8 and 5 parts respectively), I wouldn’t suggest this easy road to anyone though, a road in which big picture gets blurry and shimmering. I recommend the experience of the undivided, cohesive listening.

One needs to focus on two points of great significance, starting with the production. If Methexis had chosen a slightly more vintage and “warm” sound, they would build a bridge with music released in the past by prog giants like ELP or King Crimson, thus they could sound a bit more likeable, at least to a specific audience. By choosing a wide and modern production instead, they construct an environment that equally relates to prog, contemporary classical and cinematic music.

But the best feature of all is a well-hidden detail. Almost any creator in Kissonas’ place would rather guide the listener to the conceptual and thematic roots of the album, chewing up the “whys” and “becauses” of the described “place” for him/her. On the contrary, in the credit notes he clearly states “Imagine your own place”, respecting in this way the primary and chaotic function of art, in which the creator should have no control over the creation when it reaches the senses of the receiver. Willingly or not, he lets Topos free for the listener to make it his own, with no guidance, no self-suggestions, no Order.

As I have written elsewhere, “Methexis keep releasing one amazing album after the other under our unsuspicious noses”. Regardless of the final evaluation, Topos is an album that has to be checked out by everyone who believes that music has to be an adventure and something more that simple or refined fun. Methexis’ greatest triumph though is not the release of a remarkable album, but leaving us righteously eager to see what they will do next. We should welcome the chaos of art upon our well settled lives.

So follow, if you will, that lonely and hard path and discover for yourself if it will lead you into a beautiful place. Travel light.

 

 

Antonis Kalamoutsos

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.