Pianos Become The Teeth – Wait For Love (epitaph)

Την εποχή που όλα έχουν παιχτεί στην κιθαριστική μουσική είναι σίγουρα πανδύσκολο μια μπάντα του χώρου αυτού να εκφράσει το νέο. Οι Βορειοαμερικάνοι PBTT το καταφέρνουν όμως. Δεν είναι ότι ως μπάντα παίζουν κάτι το πρωτότυπο, αλλά κάθε τους νότα εκτινάσσει αχαρτογράφητα συναισθήματα. Είναι η μαγική στιγμή που η μουσική απηχεί την αλήθεια, της μπάντας και στη συνέχεια τη δική σου. Απόδειξη δεν είναι μόνο το ήδη κατατεθειμένο υλικό της μπάντας, αλλά και ο τρόπος που αυτό αποτυπώνεται μετά το πέρας πολλών ακροάσεων. Ξέρετε πολλές indie/punk/emo μπάντες που οι δίσκοι τους θεριεύουν μέσα σου με το πέρασμα του χρόνου; Εγώ όχι.

Οπότε το να ασχοληθούμε με το νέο άλμπουμ τους δεν είναι κάτι το εύκολο, καθώς στη γωνία περιμένει η ποιοτική ωρίμανσή του ως άκουσμα. Παραπέμποντας στην κριτική μου στο προηγούμενό τους άλμπουμ όπου έπεσα στην παγίδα της γρήγορης αποτίμησής του υποτιμώντας τον, θα απεικόνιζα σχηματικά την πορεία τους μέχρι και το Wait For Love ως εξής. Αρχικά, έχουμε στο πρωτόλειο έργο τους τη φόρα προς μια κατάδυση προς το άγνωστο, έπειτα στο Lack Long After το άλμα στο κενό μέχρι και την επαφή με το ψυχρό νερό με όλα τα ρίσκα του, τη βύθιση στο Keep You σε έναν αγνώριστο κόσμο όπου η ανάσα δυσκολεύεται, αλλά οι σκέψεις και τα συναισθήματα περισσεύουν και η κατάληξη στο τώρα, με τη λυτρωτική και αναζωογονητική ανάδυση από τη θάλασσα. Το ερώτημα είναι αν όντως ο τέταρτός τους δίσκος συμπληρώνει πιστά το παραπάνω σχήμα.

Καλές οι μονολεκτικές απαντήσεις, αλλά όχι για μουσικοκριτικές. Ακούγοντας το Wait For Love, πιστοποιείται για άλλη μια φορά η ποιότητα αυτής της μπάντας. Μιλάμε ξεκάθαρα για άλλο ένα συνεκτικό άλμπουμ που δύσκολα εντοπίζονται σε αυτό μέτριες στιγμές και εύκολα μεταδίδεται το τρυφερό συναίσθημα της έντασης που θέλει να βγάλει. Υπάρχει μάλιστα μια νοητή γραμμή που το συνδέει με τον προκάτοχό του ώστε η μετάβαση να είναι ήπια. Αυτή συμπυκνώνεται στο “Dancing”, που κυκλοφόρησε ενδιάμεσα των δύο δίσκων και συμβολίζει μια πιο upbeat έκδοση του Keep You, η οποία κάνει μπαμ στα τρία πρώτα τραγούδια του δίσκου αυτού.

Στη συνέχεια όμως κάτι συμβαίνει και η αρχική ορμή του δίσκου κατευνάζεται. Κάπου νομίζεις ότι λείπουν εκείνες οι εναλλαγές ή και οι στιγμές που απογείωναν τις συνθέσεις τους, κάπου οι κιθάρες σαν να παίζουν σαν ήρεμα πιάνο, χωρίς πάλι να μιλάμε βέβαια για κάτι πρόχειρο ή κακογραμμένο. Απλώς μου φαίνεται ότι είναι σαν να παίζουν στα σίγουρα, γνωρίζοντας ότι, με εφόδιο την πειστική ερμηνεία των βιωματικών στίχων του τραγουδιστή, τη συνοδεία του αδίστακτου (με την καλή έννοια) ντράμερ και την υψηλή πιστότητα όλης της μπάντας, μπορούν να τα βγάλουν πέρα. Ευτυχώς, το καλύτερο το αφήνουν για το τέλος με τα “Manila” και “Love On Repeat” (τι βίντεο κι αυτό) να αποτελούν τις κορυφαίες συνθέσεις του δίσκου και να εμπεριέχουν τις εκρήξεις που μας έχει καλομάθει η μπάντα. Το “Blue” που κλείνει τον δίσκο απλώς επαναφέρει την αίσθηση ότι η σκιά του Keep You παραμένει μεγαλύτερη από ό,τι θα έπρεπε.

Έχοντας στον νου τον ρου της ιστορίας των σχημάτων που άφησαν το underground για να πάνε στην epitaph με αποτέλεσμα να γνωρίσουν μεν επιτυχία, αλλά να χάσουν την αρχική τους φλόγα, ομολογώ ότι οι PBTT παραμένουν μέχρι και σήμερα η γλυκιά εξαίρεση στον κανόνα. Υπήρξε σαφώς μια ισχυρή μετάλλαξη στον ήχο τους, αλλά ο πήχης παραμένει ψηλά. Το δόντια ακόμη δεν έχουν ξαναγίνει πιάνα. Μήπως όμως ο χρόνος και σε αυτό το δισκογραφικό τους βήμα δεν έχει πει την τελευταία λέξη; Είτε για καλό, είτε για κακό.

 

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s