Priests – Nothing Feels Natural (Sister Polygon Records)

priests.againstthesilence

Η εποχή των ανεξάρτητων label όπου αρκούσε να δεις μια τζίφρα για να ασχοληθείς με ένα δίσκο έχει περάσει ανεπιστρεπτί και στη θέση της έχουμε την ευκολία στην ακρόαση των πάντων. Το αν μας οδηγούν σε σίγουρα μονοπάτια είναι ένα θέμα βέβαια προς κουβέντα, αλλά όσο να ‘ναι μια δοκιμή πάντα σε βοηθά να αποφύγεις τις κακοτοπιές. Στις καλές περιπτώσεις, μάλιστα, σε βοηθά να ανακαλύψεις νέες μπάντες τις οποίες ναι μεν εύκολα έχεις ανακαλύψει, αλλά δύσκολα στη συνέχεια ξεκολλάς από αυτές. Μια από αυτές είναι οι Αμερικάνες Priests οι οποίες μετά από μια σειρά μίνι κυκλοφοριών μας προσφέρουν το ντεμπούτο τους άλμπουμ σε μια συγκυρία που τους ταιριάζει γάντι μιας και η στιχουργία τους και η όλη αισθητική τους είναι σαν να φτιάχτηκε για να σταθεί ενάντια σε αυτό που σηματοδοτεί η αλλαγή κυβέρνησης στις Η.Π.Α..

Στο punk rock (και όχι μόνο, αλλά σε έντονο βαθμό σε αυτό) υπάρχει αυτή η εποποιία ντεμπούτων που άφησαν ιστορία και έκαναν τα άλμπουμ της εκάστοτε μπάντας που ακολούθησαν να ωχριούν απέναντι τους. Δεν ξέρω αν θα συμβεί αυτό και με τις Priests αν και ίσως ονόματος ο γέροντας Παΐσιος κάτι θα έχει πει και για αυτήν την περίπτωση, αλλά το ντεμπούτο αυτό τηρεί τις παραδόσεις ως προς την ποιοτική του στάθμη. Έχουμε μια diy punk rock ματιά παιγμένη με έναν απίστευτα καλοπαιγμένο τρόπο και ένα ντουέτο γυναικείων φωνών που συνδυάζουν την καθαρή μελωδικότητα με τη συναυλιακή τσίτα. Σε αντίθεση όμως με τις σύγχρονες White Lung και War On Women, αποτυπώνουν στη μουσική τους μια διάθεση να πειραματιστούν έξω από τα πατροπαράδοτα σχήματα. Όχι ότι ακούμε κάτι το εντελώς νέο, αλλά το να ακούσουμε σαξόφωνο να ωρύεται σε punk δίσκο είχαμε να συναντήσουμε από το Gone Fishin’ των Flipper! Κάπου μάλιστα στη μέση έχει ένα ιντερλούδιο neo-classical (!), οι αλλαγές στην τεχνοτροπία των συνθέσεων δίνουν και παίρνουν και ανάμεσα σε όλα αυτά ξεχωρίζουν οι μελωδικές εκρήξεις σε μορφή απλών τραγουδιών όπως είναι τα “Leila 20” και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου. Τολμώ να πω ότι τέτοιου επιπέδου συνθέσεις στα πλαίσια αυτού του ταλαιπωρημένου είδους δεν περίμενα να ακούσω εν έτει 2017!

Είναι λογικό σε έναν τόσο χυμώδη δίσκο να υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την πρωτοτυπία και το επίπεδο των κομματιών, αν και η ενέργεια που βγάζουν τα συνέχει όλα ως ένα άλμπουμ-φωτοβολίδα. Αυτή η ενέργεια συγκροτεί και την ταυτότητα της μπάντας και είμαστε ακόμη στην αρχή! Οπότε από το να επιστρέφουμε συνεχώς στις παλιές rock αγάπες που τελικά δεν πάνε καν στον παράδεισο, ας ανοίξουμε τα αυτιά μας απέναντι στο νέο καθώς… Η εποχή μας έχει ανάγκη από έργα μαρτυρίες με τα δικά της χαρακτηριστικά γιατί η ιστορία μαζεύει το υλικό της. (από μονόλογο του Κώστα Τσόκλη το ‘77)

Μπάμπης Κολτράνης

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

w

Connecting to %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.