Against a silent 2017 – This year’s top records

Άλλη μια χρονιά έφτασε στο τέλος της και άλλη μια φορά φαίνεται ότι δεν πήγε στράφι η αναζήτηση νέων μουσικών εκ μέρους μας. Φέτος, περισσότερο από άλλη χρονιά και περνώντας διάφορες φάσεις ως συντακτική ομάδα του ats, φτάσαμε να ασχολούμαστε ενδελεχώς με πολλά και διαφορετικά μουσικά είδη, αφουγκραζόμεν@ τη μουσική πραγματικότητα γύρω μας. Αυτό αποδεικνύεται περίτρανα από την ποικιλία στα άλμπουμ που επιλέξαμε ως τα κορυφαία του 2017. Παρ’ όλες τις διαφορές μεταξύ των γούστων μας, κοινός τόπος των επιλογών μας είναι η σχεδόν καθολική έλλειψη δίσκων από τα επονομαζόμενα μεγάλα ονόματα. Αντιθέτως, βρέθηκαν στις σχετικές λίστες μας πολλά νέα ονόματα κυρίως από το underground, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό, τα οποία έκαναν φέτος τα πρώτα τους δισκογραφικά βήματα, αν όχι το πρώτο τους. Εξάλλου, και στην ίδια τη φετινή ύλη του ats το κύριο βάρος δόθηκε στο νέο και όχι στο παλιό, το οποίο ως μια μορφή στείρας νοσταλγικότητας εμφανίζεται είτε σε μορφή νέων κυκλοφοριών παλιών συνταγών, είτε σε αυτήν επανεκδόσεων που πλέον αποτελούν και το τυράκι στη φάκα του εμπορίου.

Σίγουρα δεν έχουμε καλύψει ολόκληρη την γκάμα του νέου ήχου σήμερα, αλλά (και) αυτές οι λίστες είναι μέρος μιας συνεχούς προσπάθειάς μας να τον αντικατοπτρίσουμε όσο γίνεται πιο πιστά και χωρίς παρωπίδες. Επίσης, εκφράζουν όχι μόνο τις προσωπικές μας μουσικές αδυναμίες για φέτος, αλλά παράλληλα και την προσπάθεια ανίχνευσης των προμηνυμάτων που θα καθορίσουν το αύριο στη μουσική. Ένα αύριο που δεν είναι τελικά τόσο μακρινό όσο νομίζουμε και που στηρίζεται στις συμπράξεις (βλ. χαρακτηριστικά την ύπαρξη πολλών γκρουπ και συνεργασιών σε αντιδιαστολή με τα προσωπικά άλμπουμ στις λίστες), το πάντρεμα ιδεών και την εξωτερίκευσή τους. Ας αφήσουμε λοιπόν να παίξει δυνατά μουσική απέναντι σε ένα φιλήσυχο 2017 και ας ευχηθούμε, ευχαριστώντας σας για τη στήριξη, για ένα πλούσιο σε συγκινήσεις 2018, από μουσικής και όχι μόνο άποψης.

 

1. Ex Eye – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Exquirla – Para Quienes Aun Viven (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Leprous – Malina (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. 1476 – Our Season Draws Near (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Junius – Eternal Rituals For The Accretion Of Light

Kudos: Alfa Mist – Antiphon (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Αντώνης Καλαμούτσος

 

1. Wolves in the Throne Room – Thrice Woven (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godspeed You! Black Emperor – Luciferian Towers (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Amenra – Mass VI (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. Converge – The Dusk In Us

5. Ulver – The Assassination Of Julius Caesar

Kudos: Rope Sect – Personae Ingratae (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

ichie

 

1. Kevin Morby – City Music

2. Rhiannon Giddens – Freedom Highway

3. Nadine Shah – Holiday Destination

4. Feist – Pleasure

5. Priests – Nothing Feels Natural (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Vagabon – Infinite Worlds (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Φανή Κ.

 

1. Throane – Plus Une Main à Mordre (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Godflesh – Post Self

3. Bell Witch – Mirror Reaper

4. Taake – Baktanker

5. Thantifaxath – Void Masquerading As Matter

Kudos: Wormwood – Mooncurse

 

Βικτώρια Λαμπροπούλου

 

1. Arca – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

2. Drab Majesty – The Demonstration (διαβάστε την κριτική εδώ)

3. Demen – Nektyr (διαβάστε την κριτική εδώ)

4. James Holden & The Animal Spirits – The Animal Spirits (διαβάστε την κριτική εδώ)

5. Bagarre Générale – Tohu-bohu (διαβάστε την κριτική εδώ)

Kudos: Second Still – Self-titled (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Μπάμπης Κολτράνης

 

1. Sollertia – Light

2. Amplifier – Trippin’ With Dr. Faustus

3. 1476 – Our Season Draws Near

4. DooL – Here Now There Then

5. Leprous – Malina

Kudos: Lör – In Forgotten Sleep (διαβάστε την κριτική εδώ)

 

Ελένη Λιβεράκου Eriksson

 

Priests – Nothing Feels Natural (Sister Polygon Records)

priests.againstthesilence

Η εποχή των ανεξάρτητων label όπου αρκούσε να δεις μια τζίφρα για να ασχοληθείς με ένα δίσκο έχει περάσει ανεπιστρεπτί και στη θέση της έχουμε την ευκολία στην ακρόαση των πάντων. Το αν μας οδηγούν σε σίγουρα μονοπάτια είναι ένα θέμα βέβαια προς κουβέντα, αλλά όσο να ‘ναι μια δοκιμή πάντα σε βοηθά να αποφύγεις τις κακοτοπιές. Στις καλές περιπτώσεις, μάλιστα, σε βοηθά να ανακαλύψεις νέες μπάντες τις οποίες ναι μεν εύκολα έχεις ανακαλύψει, αλλά δύσκολα στη συνέχεια ξεκολλάς από αυτές. Μια από αυτές είναι οι Αμερικάνες Priests οι οποίες μετά από μια σειρά μίνι κυκλοφοριών μας προσφέρουν το ντεμπούτο τους άλμπουμ σε μια συγκυρία που τους ταιριάζει γάντι μιας και η στιχουργία τους και η όλη αισθητική τους είναι σαν να φτιάχτηκε για να σταθεί ενάντια σε αυτό που σηματοδοτεί η αλλαγή κυβέρνησης στις Η.Π.Α..

Στο punk rock (και όχι μόνο, αλλά σε έντονο βαθμό σε αυτό) υπάρχει αυτή η εποποιία ντεμπούτων που άφησαν ιστορία και έκαναν τα άλμπουμ της εκάστοτε μπάντας που ακολούθησαν να ωχριούν απέναντι τους. Δεν ξέρω αν θα συμβεί αυτό και με τις Priests αν και ίσως ονόματος ο γέροντας Παΐσιος κάτι θα έχει πει και για αυτήν την περίπτωση, αλλά το ντεμπούτο αυτό τηρεί τις παραδόσεις ως προς την ποιοτική του στάθμη. Έχουμε μια diy punk rock ματιά παιγμένη με έναν απίστευτα καλοπαιγμένο τρόπο και ένα ντουέτο γυναικείων φωνών που συνδυάζουν την καθαρή μελωδικότητα με τη συναυλιακή τσίτα. Σε αντίθεση όμως με τις σύγχρονες White Lung και War On Women, αποτυπώνουν στη μουσική τους μια διάθεση να πειραματιστούν έξω από τα πατροπαράδοτα σχήματα. Όχι ότι ακούμε κάτι το εντελώς νέο, αλλά το να ακούσουμε σαξόφωνο να ωρύεται σε punk δίσκο είχαμε να συναντήσουμε από το Gone Fishin’ των Flipper! Κάπου μάλιστα στη μέση έχει ένα ιντερλούδιο neo-classical (!), οι αλλαγές στην τεχνοτροπία των συνθέσεων δίνουν και παίρνουν και ανάμεσα σε όλα αυτά ξεχωρίζουν οι μελωδικές εκρήξεις σε μορφή απλών τραγουδιών όπως είναι τα “Leila 20” και το ομότιτλο κομμάτι του δίσκου. Τολμώ να πω ότι τέτοιου επιπέδου συνθέσεις στα πλαίσια αυτού του ταλαιπωρημένου είδους δεν περίμενα να ακούσω εν έτει 2017!

Είναι λογικό σε έναν τόσο χυμώδη δίσκο να υπάρχουν διακυμάνσεις ως προς την πρωτοτυπία και το επίπεδο των κομματιών, αν και η ενέργεια που βγάζουν τα συνέχει όλα ως ένα άλμπουμ-φωτοβολίδα. Αυτή η ενέργεια συγκροτεί και την ταυτότητα της μπάντας και είμαστε ακόμη στην αρχή! Οπότε από το να επιστρέφουμε συνεχώς στις παλιές rock αγάπες που τελικά δεν πάνε καν στον παράδεισο, ας ανοίξουμε τα αυτιά μας απέναντι στο νέο καθώς… Η εποχή μας έχει ανάγκη από έργα μαρτυρίες με τα δικά της χαρακτηριστικά γιατί η ιστορία μαζεύει το υλικό της. (από μονόλογο του Κώστα Τσόκλη το ‘77)

Μπάμπης Κολτράνης